Banjo-Kazooie (1998)

Banjo Kazooie was echt briljant. Leuke grappen ook tussendoor. De game play was ook zeer goed gedaan. Helaas wel wat mindere levels ja, zoals dat grote schip, maar deze game in zijn geheel was echt geweldig, 4,5 sterren!

Vooral in technisch opzicht een vooruitstrevende titel toen ie uitkwam in 1998. De fantastische animaties en hoge detaillering zorgden er zelfs voor dat ik Ocarina of Time wat dat betreft lichtelijk vond tegenvallen toen die enkele maanden later uitkwam, hoewel OoT artistiek en qua sfeerschepping dan weer veruit superieur is.

B-K was eigenlijk een schaamteloze rip-off van Super Mario 64. De move-set, structuur en thema's van de spelwerelden werden regelrecht 'geleend' van dat meesterwerk, maar Rare deed z'n jatwerk erg vakkundig. De humor was weer typisch Rare (de quiz met Grunty op het einde ) evenals de productiewaarden, maar het verzamelen van de muzieknoten was een gameplay-element dat een dieptepunt inluidde in het 3D platformer genre.

Hoewel de plaatsing daarvan in B-K wel redelijk is uitgekiend om het spelplezier op niveau te houden, schoten hierna namelijk de zogenaamde "collect-a-thons" als paddestoelen uit de grond; games met verscheidene te verzamelen prullaria die schijnbaar willekeurig door een level zijn gestrooid. Iedere derderangs developer dacht opeens wel de vaardigheid te hebben om een 3D platformer in elkaar te kunnen flansen door dit idee over te nemen en totaal gedachteloos toe te passen.

B-K blijft echter een mooi afgewerkt product dat niet in de buurt komt van Super Mario 64, maar desalniettemin een prima platformer is.

The Bear, the Bird, and the Witch

Banjo-Tooie destijds volgens mij letterlijk stuk gespeeld, maar dit eerste deel was er nog nooit van terecht gekomen. Was destijds niet helemaal op de hoogte van de beschikbare games als negenjarig jongetje (2001) en de jaren die daarop volgden was de interesse ook niet altijd even hoog om 'm alsnog te spelen. Uiteindelijk een kleine twee weken geleden toch met erg veel zin op XBLA gekocht, en precies 10 dagen, 23:42 uur speeltijd, 100 Jiggies en 900 Notes later (helaas niet alle Spells) ben ik toch blij dat ik 'm eindelijk heb mogen ervaren.

In principe zou je inderdaad kunnen zeggen dat het veel dingen van het legendarische Super Mario 64 leent, maar Rare heeft er toch succesvol hun eigen twist en magie aan weten te geven. De humor is bijvoorbeeld hilarisch grappig (Grunty's Furnace Fun vlak voor het eindgevecht is daar een goed voorbeeld van, haha), de muziek van Grant Kirkhope is heerlijk sfeervol en het platformen werkt ook prima naar behoren. In dat laatste geval ben ik wellicht een beetje verwend omdat ik Banjo-Tooie eerst speelde, en die is naar mijn mening net wat uitgebreider en leuker als mijn herinneringen kloppen. Maar ere wie ere toekomt natuurlijk, aangezien dit deel eerder uitkwam.

Ik weet nog niet of het eindcijfer vaststaat, 't wordt in elk geval niet lager dan 4*. Maar ik moet Banjo-Tooie na een lange tijd nog opnieuw spelen zodat ik ze beiden als geheel beter kan beoordelen. En thanks, Princess, heb er inderdaad goed van genoten. Nu op naar Tooie, oude tijden herbeleven!

Banjo-Kazooie is aangekondigd voor Super Smash! Een gebeurtenis waar ik nog steeds versteld van sta. Of ik nou zat te wachten op Brawl, Smash 4 of Ultimate, Banjo-Kazooie bleef al die jaren een veelgevraagd personage. Dat terwijl de serie al jaren geleden door Microsoft werd gekocht en nauwelijks meer van zich heeft laten horen. Als dat niet genoeg zegt over de tijdloosheid en algehele impact die deze game heeft gemaakt, dan weet ik het ook niet meer. Het lijkt mij, nu de enthousiasme voor Smash groot is, een perfect moment om deze titel weer eens te herspelen.

Wanneer je een Smash fan bent die jarenlang niets anders dan prezen hoort over Banjo dan kan dit voor onrealistisch hoge verwachtingen zorgen, wat een recept voor teleurstelling is. Toch laat Banjo-Kazooie zien dat het een tijdloze charme heeft die de lat voor toekomstige 3D platformgames hoog legde. Waar Banjo-Kazooie er sterk tussenuit sprong is dat de meeste puzzelstuk-missies persoonlijkheid hebben. Het is niet een kwestie van constant dezelfde vijanden bevechten, springen over platforms en een regen aan puzzelstukken over je heen krijgen, maar iedere missie bestaat het verder verkennen van de wereld, en aan bijna iedere missie is een ander personage gekoppeld. Of het nou een vijandengroep is die je belachelijk loopt te maken, een paar onnozele personages die door een blunder in de penarie zitten of wat onschuldige personages die je juist wilt steunen. Het zijn al deze personages die de werelden van Banjo Kazooie heel levendig maken en ervoor zorgde dat ik met plezier de levels verkende. Er zit zoveel humor verwerkt in de dialogen dat ik meerdere keren hardop moest lachen tijdens het spelen. Voornamelijk de rijmpjes van Gruntilda, die flauw commentaar gaven, kon ik altijd naar uitkijken.

Los van hoe het spel geschreven is heeft Banjo-Kazooie ook uitzonderlijk goede muziek/geluid design. De muziek is aanstekelijk en past perfect bij de vrolijke, cartoony feel van de game. Maar het zijn vooral de kleine dingen zoals dat de theme’s zich aanpassen aan de hand van waar je je bevind. Als je bv onderwater zit dan gaat het level muziek vloeiend over in een onderwater-versie van het level theme, of wanneer je een gebouw ingaat kun je een zachtere, rustigere versie van het level theme horen. Dit soort kleine details kunnen een krachtig verschil maken om de wereld extra graden persoonlijkheid te geven dan wanneer ze het bij één hoofdtheme hielden. De sound effecten (met name de vreemde ‘stemmen’ van de characters) zijn een bekend onderdeel van de game. Ik kan niet zeggen of dit de eerste game was die zoiets dergelijks met de stemmen deed, maar de verschillende mixen van geluidseffecten kunnen voor komische stemmen zorgen. Er zijn games waarin dit soort stemmen te luid, vreemd of ronduit onprettig waren (bij Okami wou ik de game op mute zetten..), maar in Banjo-Kazooie zitten ze leuk in elkaar.

Het is niet een platformgame waarin reactievermogen of precieuze sprongen echt werken, maar merendeel van de tijd word dit ook niet van je gevraagd. Rustig over dunne paden lopen, zoeken naar plekken waar puzzelstukken verstopt zitten of logische oplossingen verzinnen op de problemen die je tegenkomt is waar de gameplay om draait. Ik kan niet zeggen dat dit uitzonderlijk goede gameplay is in vergelijking met de strakke platforming die ik gewend ben van bv A Hat In Time, maar het zit leuk genoeg in elkaar om met plezier de missies te doen. Voeg dit toe aan het leuke karakter van de game, de goede soundtrack en leuke geluidsbewerking en je krijgt een tijdloze ervaring in het 3D platformgenre.

Het zit allemaal wel wat ruw in elkaar en er waren een paar design keuzes die gewoon te frustrerend in elkaar zaten. Qua besturing werkt de N64 controller gewoon niet zo prettig mee, in vergelijking met wat ik vandaag de dag gewend ben. Zeker de Z-knop, en alle fratsen die je moet uitvoeren terwijl je het ingedrukt houd, kon onprettig in de vingers liggen. De camera draait alleen in strakke hoeken van 45 graden waardoor ik het meerdere keren niet juist kon draaien, of soms zat de camera gewoon in de weg waardoor ik een sprong niet goed kon inschatten. Relatief kleine problemen, maar ze vormde genoeg hinderen om het op te merken.
De eindbaas krijgt gewoon een dikke middelvinger en hier gaf ik het ook op. Na iets van 20 keer te hebben verloren besloot ik op te zoeken hoe je haar moest verslaan. Toen kwam ik erachter dat als ik 98% completion zou hebben ik mijn health kon verdubbelen, wat de kansen aanzienlijk vergroot om de eindbaas te verslaan. Dit heb ik met grote frustratie gedaan (voornamelijk de muzieknoot score van Click Clock Wood score koste heel veel tijd). Uiteindelijk had ik zo’n 890 muzieknoten en 98 puzzelstukken. Toen ontstond er echter een glitch waardoor ik niet meer het eindgevecht kon triggeren. Ik sprong door de pot en zelf met meerdere restarts kreeg ik het niet meer werkende. In andere woorden: ik zit vast en het is niet eens meer mogelijk het spel uit te spelen, nadat ik wat extra uur erin had gestoken om de kansen te vergroten de eindbaas te verslaan. Als deze glitch er niet was en er niet zo’n groot verschil in health zou zijn (als je geen 98% completion hebt) dan was de eindbaas veel prettiger geweest. Vervelend om bij zo'n leuke game op zo'n frustrerende toon te moeten stoppen.

In ieder geval is het een hele leuke game om herspeelt te hebben. Jammer van de laatste paar uur en voornamelijk die harde middelvinger aan het einde, maar er zit zoveel charme in de rest van het spel dat ik er nog steeds goed van kon genieten.

4*