Prince of Persia (2008)
mijn stem
105 stemmen
PC / PlayStation 3 / Xbox 360 / Macintosh
Action / Platform
single player
Ontwikkeld door Ubisoft
Uitgegeven door Ubisoft
De wereld is aan de rand van totale vernietiging vanwege een conflict tussen de twee goden Orhmaz en Arhiman. De prins zal dit conflict moeten oplossen met behulp van Elika. Zij is een nakomeling van de Ahuras, bewakers van de Boom des Levens, waar de kwade God Arhiman al die tijd gevangen zat totdat de Prins en Elika dit samen bezochten. Zij waren getuige van de vernietiging van de boom en de ontsnapping van de kwade god Arhiman. Daarmee werd uiteindelijk de slapende krachten van Elika ontwaakt.
0
geplaatst: 2 februari 2009, 14:06 uur
Hmm ik vond hem toch best tegenvallen. Behalve qua graphics en stijl is er naar mijn mening niets verbeterd ten opzichte van de PS2 trilogie. Het platformen is veel makkelijker omdat je niet dood kan gaan en je hoeft zelf heel weinig te doen omdat de Prince veel moves automatisch uitvoert. Voor een wallrun of roofrun (wat er wel vet uit ziet) hoef je alleen 1 keer op x te drukken en ook die magische platen vergen weinig inbreng van de speler, en zo zijn er nog meer voorbeelden. Het vechten ziet er leuk uit en je kan best leuke combos maken, maar omdat je niet dood kan gaan wordt het nergens spannend en je moet constant tegen dezelfde bosses vechten, net zo vaak tot het gewoon frustrerend wordt.
Maar ook het verhaal vond ik echt geen zak aan en super afgezaagd (dark vs light, oh wow!) en de prins heeft niet meer dat komische, bescheiden karakter uit Sands of Time, ik vond hem nu gewoon vervelend als ie aan het praten was.
De omgevingen zijn best mooi maar nergens echt memorabel. Bij de PS2 delen stond ik me vaak te vergapen aan de mooie omgevingen, dat had ik hier maar heel weinig.
Het grootste minpunt is dat de game zo voorspelbaar als de pest is. Halverwege de game heb je zo ongeveer alles wel gezien qua platform en vechtactie en nergens kom je voor verrassende situaties te staan. Steeds moet je die stomme landjes helen en tegen dezelfde vijanden vechten. De omgevingen verschillen wel qua uiterlijk maar qua gameplay is alles hetzelfde.
Maar goed, ik heb me toch vermaakt met deze game omdat hij lekker wegspeelt, er goed uit ziet en af en toe een magisch sfeertje heeft, zeker als je de prachtige muziek erbij hoort. Maar hier had zo veel meer ingezeten, ik had toch liever gewoon een next-gen vervolg gezien op The Two Thrones want ik ben niet helemaal tevreden met de nieuwe weg die de serie is ingeslagen zoals je hebt gemerkt.
3*
Maar ook het verhaal vond ik echt geen zak aan en super afgezaagd (dark vs light, oh wow!) en de prins heeft niet meer dat komische, bescheiden karakter uit Sands of Time, ik vond hem nu gewoon vervelend als ie aan het praten was.
De omgevingen zijn best mooi maar nergens echt memorabel. Bij de PS2 delen stond ik me vaak te vergapen aan de mooie omgevingen, dat had ik hier maar heel weinig.
Het grootste minpunt is dat de game zo voorspelbaar als de pest is. Halverwege de game heb je zo ongeveer alles wel gezien qua platform en vechtactie en nergens kom je voor verrassende situaties te staan. Steeds moet je die stomme landjes helen en tegen dezelfde vijanden vechten. De omgevingen verschillen wel qua uiterlijk maar qua gameplay is alles hetzelfde.
Maar goed, ik heb me toch vermaakt met deze game omdat hij lekker wegspeelt, er goed uit ziet en af en toe een magisch sfeertje heeft, zeker als je de prachtige muziek erbij hoort. Maar hier had zo veel meer ingezeten, ik had toch liever gewoon een next-gen vervolg gezien op The Two Thrones want ik ben niet helemaal tevreden met de nieuwe weg die de serie is ingeslagen zoals je hebt gemerkt.
3*
0
geplaatst: 29 augustus 2010, 18:37 uur
God, wat een frustrerend spelletje. Rondklimmen, lichtbollen verzamelen en af en toe een gevecht voeren dat je in die mate irriteert dat je jezelf wel voor de kop zou kunnen slaan. Het scheelde niet veel of ik had het spel door het raam gekeild.
Ik ben een eind voorbij de helft nu, en ik betwijfel het ten zeerste of ik verder ga spelen. Het lijkt meer een spel dat voor een console is bedoeld, in plaats van voor PC. Het belangrijkste tijdens een gevecht is het ontwijken van aanvallen door snel te reageren, omdat de tegenstanders met een rake klap tot 20% van hun leven kunnen terug krijgen. Erg vervelend om dan de juiste knop op je toetsenbord in te drukken. Toegegeven, ik heb de reactiesnelheid van een met zout bestrooide slak, maar hier spelen toch andere zaken mee. Ook qua combo aanvallen moet dit op een PS3 veel makkelijker gaan dunkt me.
Daarnaast is het absoluut een erg mooi spel, met een leuke tekenstijl. Het geeft een enorme voldoening om het aanvankelijk dode landschap nu plots in weelde te zien. Eveneens mooie schaduw -en lichteffecten. Ook het uitvoeren van combo's, als het je lukt, is geeft veel genoegdoening.
Helaas zie ik dit vooral als een spel waar je enkel na talloze uren echt goed in kunt worden. Tenminste, als je het op PC speelt. Maar waarom zou je het, nadat je het uitgespeeld hebt, nóg eens willen spelen? De herspeelbaarheidsfactor ligt bij mij laag.
Zeer jammer dat een op het eerste zicht interessant verhaal met veel humor en een boeiende personages op die manier verknoeid is. Misschien schaf ik dit spel nog wel eens aan op PS3, omdat daar waarschijnlijk het onderscheid duidelijk zal worden en de PC-versie een paar verdiende pletsen op zijn smoel zal krijgen.
Vooralsnog een 3,00
Ik ben een eind voorbij de helft nu, en ik betwijfel het ten zeerste of ik verder ga spelen. Het lijkt meer een spel dat voor een console is bedoeld, in plaats van voor PC. Het belangrijkste tijdens een gevecht is het ontwijken van aanvallen door snel te reageren, omdat de tegenstanders met een rake klap tot 20% van hun leven kunnen terug krijgen. Erg vervelend om dan de juiste knop op je toetsenbord in te drukken. Toegegeven, ik heb de reactiesnelheid van een met zout bestrooide slak, maar hier spelen toch andere zaken mee. Ook qua combo aanvallen moet dit op een PS3 veel makkelijker gaan dunkt me.
Daarnaast is het absoluut een erg mooi spel, met een leuke tekenstijl. Het geeft een enorme voldoening om het aanvankelijk dode landschap nu plots in weelde te zien. Eveneens mooie schaduw -en lichteffecten. Ook het uitvoeren van combo's, als het je lukt, is geeft veel genoegdoening.
Helaas zie ik dit vooral als een spel waar je enkel na talloze uren echt goed in kunt worden. Tenminste, als je het op PC speelt. Maar waarom zou je het, nadat je het uitgespeeld hebt, nóg eens willen spelen? De herspeelbaarheidsfactor ligt bij mij laag.
Zeer jammer dat een op het eerste zicht interessant verhaal met veel humor en een boeiende personages op die manier verknoeid is. Misschien schaf ik dit spel nog wel eens aan op PS3, omdat daar waarschijnlijk het onderscheid duidelijk zal worden en de PC-versie een paar verdiende pletsen op zijn smoel zal krijgen.
Vooralsnog een 3,00
0
Fonzzz002 (crew)
geplaatst: 11 februari 2015, 02:03 uur
De Ubisoft Prince of Persia Trilogy zijn een paar van mijn persoonlijke favorieten games. Het heeft sterk narratief, variatie, uitdaging, mooie vormgeving, mooie muziek en ik kan ze keer op keer spelen zonder verveeld te raken. Ik keek daarom uit naar de “nieuwe” Prince of Persia, maar zoals de meeste recensies wel duidelijk maakte was deze game een stap achteruit. Jammer, niet alleen omdat ik de oude trilogie zo lief heb, maar vooral omdat deze game potentie heeft. Sterker zelfs: als vanaf moment A in de conceptfase een paar veranderingen waren bedacht in narratief en gameplay had dit een sterke nieuwe reeks kunnen zijn.
Laat ik beginnen met wat de game goed doet: grafisch ziet het er adembenemend mooi uit, de muziek is mooi & past perfect bij de sprookjesachtige sfeer, en er zitten verschillende gameplay elementen in die ieder soepel besturen. Ze hebben het free runnen deels versimpeld door de “hou een knop in om op de muur te rennen” te veranderen naar dat grotendeels van het werk met één springknop moet doen. Ergens vind ik dit een gemis omdat de wall-run functie zorgde voor extra-uitdaging en vingervlugheid, maar ze maken het goed door een aantal andere obstakels te plaatsen tijdens het free runnen om je aandacht erbij te houden.
Het vecht-systeem is meer gebaseerd op de oude 2D Prince of Persia ipv de bekende 3D variant. Zo moet je je aanvallen, dodges en combo’s juist timen om de vijand te kunnen verslaan. De game houdt de gevechten interessant door de omgevingen & vijanden te veranderen zodat ik andere technieken ging gebruiken, en met name de combos worden later in de game niet eenvoudig om uit te voeren. Dit heeft echter één groot nadeel, daarmee kaart ik direct één van de grootste problemen met de game aan, eentonigheid. Hoewel de game zoveel mogelijk verschillende vijanden en omgevingen op je afgooit moet je wel dezelfde vijand meerdere malen bevechten tegen de tijd dat ie verslagen is.
Het probleem met de eentonigheid is ontstaan uit de keuzes die zijn gemaakt in de conceptfase van de game. Ubisoft wou een open wereld creëren waarbij je overal heen & terug kon ipv de lineaire stijl van de voorgaande games. Het idee klonk ambitieus, maar deze keuze heeft er echter voor gezorgd dat ze beperkt waren in hun mogelijkheden. Omdat er telkens meerdere levels speelbaar moesten zijn hebben ze alle speelbare levels even makkelijk gemaakt, waardoor op het gebied van uitdaging het een tijd duurt voordat ik echte vooruitgang merkte. Niet enkel de gameplay maar ook het narratief word sterk door beïnvloed door deze keuze: ieder level probeert een stukje bij te dragen aan het narratief, maar het verhaal moet logisch zijn ongeachte welke volgorde je kiest. Het resultaat hiervan is dat het verhaal, vanaf na de opening, vrijwel geen vooruitgang heeft tot het einde. In plaats daarvan bestaat iedere level uit expositie over de geschiedenis van het level waar je aan het spelen ben of wie de bad guys zijn. Ik heb mensen ontmoet die juist geïnteresseerd waren in deze informatie en het iets vonden toevoegen aan de wereld, maar persoonlijk heeft het narratief mij nooit kunnen bekoren omdat ik er simpelweg geen vooruitgang in het verhaal zit. Sterker zelfs: de game stopt met een open einde zonder ook maar iets te hebben verteld over wie de prins eigenlijk voor personage is. Het is één van de meest onbevredigende eindes die ik heb gezien in een game.
Dan is er natuurlijk dat ene kritiekpunt wat iedere criticus heeft aangekaart: je kunt niet dood. Op het eerste gezicht was ik hier optimistisch over: de game probeert de uitdaging te leggen bij lange free run secties die je in één foutloze poging moet doen, anders word je teruggeplaatst naar het begin van de free-run sectie. Ook word je gestraft met een verwonde prins bij gevechten. Op het eerste gezicht merkte ik dat dit spanning creëerde omdat er sommige stukken waren die moeilijker waren dan de andere, maar halverwege sloeg de spanning om in frustratie. Omdat je niet dood kan gaan haalde het de spanning weg zodra ik veilig lande, terwijl in de oude PoP de spanning aanwezig was tot ik een save punt vond.
Ik denk dat als Ubisoft vanaf het eerste moment ervoor had gekozen een lineaire stijl te gebruiken met een stijgende lijn in uitdaging, narratief met begin, midden & einde, en dat je daadwerkelijk dood kan gaan, dan hadden dezelfde elementen & mechanics erg sterk uit de verf kunnen komen.
Voor wat het nu is heeft het een paar sterke ups, maar word het regelmatig omlaag gehaald. Ik was iig geïnteresseerd genoeg om het tot het einde door te spelen, en de eindbaas was een bevredigende afsluiter van de game. Niets groots of bijzonder lastigs, maar wel een stap moeilijker dan de voorgaande stukken in de game.
3*
Laat ik beginnen met wat de game goed doet: grafisch ziet het er adembenemend mooi uit, de muziek is mooi & past perfect bij de sprookjesachtige sfeer, en er zitten verschillende gameplay elementen in die ieder soepel besturen. Ze hebben het free runnen deels versimpeld door de “hou een knop in om op de muur te rennen” te veranderen naar dat grotendeels van het werk met één springknop moet doen. Ergens vind ik dit een gemis omdat de wall-run functie zorgde voor extra-uitdaging en vingervlugheid, maar ze maken het goed door een aantal andere obstakels te plaatsen tijdens het free runnen om je aandacht erbij te houden.
Het vecht-systeem is meer gebaseerd op de oude 2D Prince of Persia ipv de bekende 3D variant. Zo moet je je aanvallen, dodges en combo’s juist timen om de vijand te kunnen verslaan. De game houdt de gevechten interessant door de omgevingen & vijanden te veranderen zodat ik andere technieken ging gebruiken, en met name de combos worden later in de game niet eenvoudig om uit te voeren. Dit heeft echter één groot nadeel, daarmee kaart ik direct één van de grootste problemen met de game aan, eentonigheid. Hoewel de game zoveel mogelijk verschillende vijanden en omgevingen op je afgooit moet je wel dezelfde vijand meerdere malen bevechten tegen de tijd dat ie verslagen is.
Het probleem met de eentonigheid is ontstaan uit de keuzes die zijn gemaakt in de conceptfase van de game. Ubisoft wou een open wereld creëren waarbij je overal heen & terug kon ipv de lineaire stijl van de voorgaande games. Het idee klonk ambitieus, maar deze keuze heeft er echter voor gezorgd dat ze beperkt waren in hun mogelijkheden. Omdat er telkens meerdere levels speelbaar moesten zijn hebben ze alle speelbare levels even makkelijk gemaakt, waardoor op het gebied van uitdaging het een tijd duurt voordat ik echte vooruitgang merkte. Niet enkel de gameplay maar ook het narratief word sterk door beïnvloed door deze keuze: ieder level probeert een stukje bij te dragen aan het narratief, maar het verhaal moet logisch zijn ongeachte welke volgorde je kiest. Het resultaat hiervan is dat het verhaal, vanaf na de opening, vrijwel geen vooruitgang heeft tot het einde. In plaats daarvan bestaat iedere level uit expositie over de geschiedenis van het level waar je aan het spelen ben of wie de bad guys zijn. Ik heb mensen ontmoet die juist geïnteresseerd waren in deze informatie en het iets vonden toevoegen aan de wereld, maar persoonlijk heeft het narratief mij nooit kunnen bekoren omdat ik er simpelweg geen vooruitgang in het verhaal zit. Sterker zelfs: de game stopt met een open einde zonder ook maar iets te hebben verteld over wie de prins eigenlijk voor personage is. Het is één van de meest onbevredigende eindes die ik heb gezien in een game.
Dan is er natuurlijk dat ene kritiekpunt wat iedere criticus heeft aangekaart: je kunt niet dood. Op het eerste gezicht was ik hier optimistisch over: de game probeert de uitdaging te leggen bij lange free run secties die je in één foutloze poging moet doen, anders word je teruggeplaatst naar het begin van de free-run sectie. Ook word je gestraft met een verwonde prins bij gevechten. Op het eerste gezicht merkte ik dat dit spanning creëerde omdat er sommige stukken waren die moeilijker waren dan de andere, maar halverwege sloeg de spanning om in frustratie. Omdat je niet dood kan gaan haalde het de spanning weg zodra ik veilig lande, terwijl in de oude PoP de spanning aanwezig was tot ik een save punt vond.
Ik denk dat als Ubisoft vanaf het eerste moment ervoor had gekozen een lineaire stijl te gebruiken met een stijgende lijn in uitdaging, narratief met begin, midden & einde, en dat je daadwerkelijk dood kan gaan, dan hadden dezelfde elementen & mechanics erg sterk uit de verf kunnen komen.
Voor wat het nu is heeft het een paar sterke ups, maar word het regelmatig omlaag gehaald. Ik was iig geïnteresseerd genoeg om het tot het einde door te spelen, en de eindbaas was een bevredigende afsluiter van de game. Niets groots of bijzonder lastigs, maar wel een stap moeilijker dan de voorgaande stukken in de game.
3*
* denotes required fields.