The Legend of Zelda: The Wind Waker (2002)

ja 5000 dat klopt dat is het maxium als je op de oudere eilanden zoekt naar grotten dan vindt je het wel

Nog niet helemaal klaar met Twilight Princess, ook op de Gamecube, maar vandaag toch even begonnen aan The Wind Waker. Een verrassend leuke ervaring wel. Het cartooneske is helemaal niet vervelend, maar blijkt zelfs verschrikkelijk charmant! Ik heb ook al even kennis gemaakt met het zeil-aspect, en alhoewel ik het nog niet volledig uitgevogeld heb, was dat bijzonder leuk en origineel. Ook blijft het gewoon erg leuk om muziekjes te herkennen uit andere delen als bijvoorbeeld A Link to the Past en Twilight Princess. Wordt vervolgd, kan wel eens een hoge score gaan worden..

Opvallend makkelijker dan andere Zelda delen merk ik. Inmiddels 2 parels verzameld en heb nergens vast gezeten, dat is in de andere spellen toch wel anders. Ik ben desondanks nog heel positief gestemd. Het is allemaal bijzonder leuk, ook de uitdrukkingen op het gezichtje van Link, die door de cartooneske stijl veel duidelijker zijn. Maar vooral het zeilen spreekt tot de verbeelding; wat een enorme wereldkaart!

Ik weet niet of ik ver ben (kom net voor de 2e maal uit het Hyrule castle weg, waar de koning van Hyrule zijn identiteit heeft onthuld), maar ik heb de game nu gevoelsmatig wel lang genoeg gespeeld om vast een stem uit te brengen. En ook dit deel uit de Zelda reeks krijgt van mij de volle pond; een schitterende game.

Bedenk wel dat de game enigszins inzakt na de Tower of the Gods t/m het einde.

Dan kan ik mijn stem later allicht nog aanpassen.

Mooi spel, maar onbegrijpelijk dat dit de nr 11 uit de top 250 is...

Ik vond het grafische stijltje wel aardig, maar meer ook niet. Ik heb meer wat met de oude Zelda stijl van de N64 games.

Wel was deze game uitdagend en grappig.

3,5*

Beste gamecube-spel dat er ooit gemaakt is! Een dikke 5. Vraag niet of ik twilight princess beter vind, want deze 2 spellen zijn totaal niet te vergelijken, ze zijn beide top

Even verlaagd naar 3.5* ik kom er eigenlijk niet doorheen. Het verhaal is te zoet om mijn belangstelling vast te houden. De open cartoon wereld is wel erg mooi maar ook eentonig, daarnaast is de game veelste makkelijk. Nee helaas, het is me allemaal iets teveel voor de casual gamer.

Ik heb inmiddels alsnog een serieus minpunt ontdekt. Later in de game gebruik je de Wind Waker enorm veel, wat ietwat ergerlijk doch zeker draaglijk is. Echter, wanneer je samen met het Rito-meisje de Earth Temple betreedt heb je de Wind Waker in vrijwel élke ruimte van de tempel nodig. Dat je daarvoor keer op keer de Wind Waker bespelen moet is al ergerlijk genoeg, maar dat het elke keer vervolgens ook nog eens automatisch voorgespeeld moet worden, wat een eeuwigheid in beslag neemt, slaat echt alles.

Geweldig spel. Beetje te veel varen.

Ik zou het geheel niet erg vinden als ze de volgende Zelda weer zo cartoonesk maken als deze. Het stijltje is enorm goed ontwikkeld en super duidelijk. Twillight Princess is een stuk korreliger en onduidelijker vind ik.

Nou duidelijk niet het beste Gamecubespel dat ooit gemaakt is vind ik, dat is en blijft Metroid Prime, maar daar moet je ook een beetje van houden.
Deze Zelda is vrij aardig en de leuke herinneringen blijven, maar hoe erg heb ik me gefrustreerd aan stukken in het begin als je je onder die tonnen moet verschuilen voor die bewakers. Zo kan ik me meerdere vreselijk irritante stukjes voor de geest halen. The Deku Leaf is niets meer dan een aardige gimmick en sommige baasgevechten stoorde ik me ook gigantisch aan. Soms is het ook even zoeken wat je nou precies moet doen.
Begrijp me niet verkeerd, het is zeker een goed spel, maar misschien is ie in de herinnering leuker dan tijdens het spelen zelf....

Ik was eerst sceptisch over de stijl, maar als je het eenmaal op je tvscherm ziet dan wordt je er gewoon verliefd op Spel is iets makkelijker dan andere zeldas, maar toch heerlijk speelbaar

Ik vond het een leuke stijl volle spel.in het begin dag ik:nee dit is toon link maar toen was het echt tof.
het varen weer iets nieuws.
eilanden ondekken.
nieuwe monsters.
nieuwe bazen(behalve ghoma bij ocarina of time hete ook de eerste baas ghoma.En misschien is die allen in brand)
nou ik heb het spel helemaal uitgespeeld.
ganondorf was eerst moeilijk maar het viel mee.
ganon die viel me een beetje tegen het leek net een marionet(dat is het ook)
het was ook leuk bij ganon dat hij in 3 vormen kan veranderen,was altijd wel benieuwd.
met de ghost ship zoeken was irritant ik had hem eindelijk gevonden bij crescent moon island op volle maan.
en toen werd het licht,dat was k*t ging ik een eindje varen kwam ik bij diamond steppe island net niet op volle maan. was ie daar en toen had ik hem gehaald, de triforce charts
Moeilijkste baas van het spel vond ik helmorac king
makkelijkste vond ik de ene bij de earth temple,gewoon licht tegen hem aan doen via je schild optillen en dan tegen stekels aan gooien en kleine geestjes vermoorden.

ik von ook leuk dat je ook uitdagingen aan kan doen op zee tegen big octo.


en bij forest haven.
de nintendo gallery dat is ook cool moet je foto's maken van:Mensen,Dieren,Monsters,bazen,minibazen.


dat is mijn verhaal over the windwaker(leukste spel van de zelda series)

Dit vind ik persoonlijk het beste Zelda spel. Alles klopt! Het grafische aspect, het verhaal en de gameplay.

Inderdaad, alleen jammer als je hem ergens in een dungeon opslaat, dat je dan heel die dungeon weer moet aflopen als je opnieuw opstart, enige gebrek eigenlijk. Verder gewoon uitstekend vermaak.

dat gebrek is ook zo verholpen, want in elke dungeon is een item waarmee je vanaf de ingang weer terug kan komen op de plek waar je dat item vond.

De allereerste Zelda die ik speelde en ik was verkocht. Dat vrije wereld aspect, de vijanden, de cartoon graphics. Was altijd zo benieuwd hoe het af zou lopen xD

deze game staat natuurlijk bekend om de nieuw soort graphics, de cartoon achtige graphics, het ziet er erg leuk uit, ik weet niet welke graphics ik leuker vind bij zelda

Dé reden voor mij om een GameCube in huis te halen was deze titel. Vanaf het begin was ik verkocht. Na twee geweldige N64 titels gooide Nintendo het roer om en kwam met de omstreden shell-shaded graphics.

Het gaf het spel een compleet andere sfeer en het grafisch vervolg op met name de handhelds onderstrepen het gelijk van Nintendo. Vanaf het begin is The Wind Waker een waanzinning leuk spel. Niet alleen de kerkers, ook het varen en de eilandbewoners zijn scherp bedacht.

Er staan mij een aantal puzzels bij die van een sterk staaltje creativiteit getuigen. Kritiek is er ook. Zo is de 'gevechtentunnel' op het begineiland sterk over de top. In kerkers waren er aantal irritante stukken maar noem ze 'uitdagend'.

Over het algemeen ligt de moeilijkheidsgraad een stukje lager als bij de voorgangers. Toen ik het spel voor de tweede keer uitspeelde ging dat vrijwel op de automatische piloot. Ook de hartstukjes zijn redelijk goed te halen. Ik herrinner me dat er enorm veel te vinden waren op het hoofdeiland.

Verdere pluspunten zijn de landkaarten, originele vijanden en een doeltreffend menu. Omdat ik Super Smash Bros. Melee met vrienden plat gespeeld heb nét niet mijn favoriete GamCube titel maar het blijft een juweeltje. Ondanks de paar minpuntjes kan ik niet anders dan de maximale score van 5* toekennen.

Het nieuws dat Nintendo cell-shaded graphics ging gebruiken bij de nieuwe Zelda sloeg toendertijd bij mij in als een bom. Ik was helemaal weg van de prachtige kleuren en schattige Link. Kon het wel waarderen dat ze weer eens wat anders gingen doen.

Nu 8 jaar later is dat niks veranderd, The Wind Waker scoort bij mij nog steeds erg hoog qua eye-candy. Wel ben ik na een uitgebreide (en vermoeide) speelsessie erachter gekomen dat deze Zelda weinig inhoud heeft. De dungeons zijn veel te makkelijk en ongeinspireerd en het verhaal is op een bepaalde manier ook maar weer een her-vertelling van Ocarina of Time. Wat betreft de quest-items valt er ook niet veel te juichen, voor je het weet heb je het allemaal bij elkaar en de functies zijn vaak simpel en een-dimensionaal. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Majora's Mask en Ocarina of Time, waar je alle items echt vaak nodig hebt, op verschillende manieren.

Voordat ik begin over de kwaliteiten van dit tekenfilmfestijn wil ik het nog even hebben over de eindbazen. Wat een slap zooitje zeg... Geen enkele baas is echt pittig met als dieptepunt de tweede baas in het Deku gedeelte. In het algemeen is de moeilijkheidsgraad niet hoog, zeg maar gerust zeer laag. Geen enkele keer ben ik doodgegaan tijdens de weken dat ik bezig was met deze Zelda.

Wat is dan wel goed? Het uiterlijk. Alles is prachtig vormgegeven en tovert een glimlach op je gezicht. Ook het varen vind ik geweldig (al is het een uit de kluiten gewassen laadscherm) lekker zonder zorgen over de zee zeilen en ondertussen octopussen neerknallen. Wat schatkisten opzoeken voor rupees die je niet nodig hebt, ach heb toch niks te doen... Die suffe vijanden komen me de keel uit. Kan zelfs gerust zeggen dat ik het varen iets leuker vind dan het rijden op Epona (Epona heeft geen grijphaak en kanon). De muziek is trouwens ook aardig te pruimen, behalve die suffe wind waker tunes dan...

Uiteindelijk zijn de side-quests een stuk leuker dan het daadwerkelijke verhaal. Maar het allerleukste is het niks-doen. Van een eiland met je deku-leaf de zee in zweven geeft een machtig gevoel. Of wat varkentjes het water in flikkeren is ook altijd leuk. En laten we oma af en toe ook maar met een bezoekje vereren, die is daar ook maar aan het wegkwijnen.

*3 sterren voor dit kleurrijke play-doh avontuur.

Lekker vrolijk en sfeerrijk maar oh zo minder magisch en episch dan ocarina of time en Twilight Princess.
Maar nog steeds een 4* omdat het wel een lekkere break is van al die duistere games die ik normaal speel.

qua uitzicht is dit één van de allermooiste spellen die ik heb gespeeld. Ik stond eerste heel sceptisch tegenover de Cell Shaded look van deze Zelda, maar dat verdwijnt als je het spel daadwerkelijk ook gaat spelen.

Een stuk makkelijker dan andere Zelda's, maar daarom niet minder mee geamuseerd. Een avontuur om nooit meer te vergeten en ik zal altijd een boontje hebben voor deze Zelda: al is het maar omdat ik het eilandthema fantastisch vind.

Heb deze helaas nooit meegekregen. Na heel wat heerlijke jaren met N64 te hebben doorgebracht, was ik overgestapt naar de PS2 en heb dus nooit een GameCube gehad. Inmiddels wel weer een Wii en een PS3. Speciaal voor deze game heb ik toch een tweedehandse GC gekocht, dus zal deze game op korte termijn zeker spelen. Al moet ik vooraf zeggen dat die cell shaded mij echt 3x niks lijkt, maar dat schijnt volgens velen erg mee te vallen dus. Ik ben benieuwd.

Dit spel heb ik toen ook links laten liggen door de graphics, nu komt er over een dik half jaar een vette HD Remake van de game op de Wii Uen deze ga ik zeker spelen.

Qua graphics lijkt het me wel meevallen, hoor. Het is alleen de cell shaded (cartoony) look waar ze voor gekozen hebben dat mij niet bevalt, but it's all about the story. Always has been.

Mijn exemplaar is vanochtend trouwens binnengekomen! Eerst Far Cry 3 uitspelen en dan lekker beginnen met Wind Waker!

Ik weet het allemaal nog niet. Het feit dat ik 'm na ruim 21 dagen nog niet uit heb, spreekt voor mij echt boekdelen. Want bij mij is het altijd geweest dat elke game, welke dan ook, meteen voorrang moet verlenen als ik aan een nieuwe Zelda begin. Hier is dat nog absoluut niet echt het geval. Sterker nog, ik ben letterlijk bij het begin op een eiland waar ik een zeil moet zoeken om naar Dragon Roost te varen.

Maar ik heb geduld. De zin is er op dit moment weliswaar niet, maar ik ben ervan overtuigd dat ik in de nabije toekomst nog veel plezier aan deze Zelda ga beleven.

Gisteren eens intensief begonnen en ik zit er nu wel goed in. Eerste pearl inmiddels binnen en ben nu bij de Forbidden Woods. De cell shaded look is even wennen maar geen grote storende factor meer. Het grootste nadeel tot nu toe vind ik toch de "open wereld", die speelt zich dus compleet op (een nagenoeg lege) zee af. Vind ik persoonlijk niks, maar misschien dat ik ermee leer leven.

En ook een nadeel van de GameCube, dus niet aan de game zelf, is het veranderen van die invalshoeken met de C-stick. Is me ook bij Mario Sunshine opgevallen, als je de stick naar links beweegt gaat camera naar rechts. Ook een kwestie van wennen maar ik begrijp niet waarom ze dat gekozen hebben.