Blood (1997)
Alternatieve titels: Blood: One Unit Whole Blood | Blood: Fresh Supply | Blood: Refreshed Supply
PC / Nintendo Switch / PlayStation 4 / PlayStation 5 / Xbox One / Xbox Series X/S / Nintendo Switch 2
Shooter
single player / multi player / online
Ontwikkeld door Monolith en Nightdive
Uitgegeven door Atari, Eidos, GT, Nightdive en Warner Bros.
In Blood kruip je in de huid van Caleb. Hij was, zoals de legende het wil, één van de meest meedogenloze en beste vuurvechters die het wilde westen ooit gekend heeft. Een man met rotte plekken in zijn karakter en een soms erg sadistisch gevoel voor humor, maar schieten kon hij als de beste. Uit liefde voor een zekere Ophelia, sloot hij zich aan bij een occulte sekte genaamd Cabal, duivelaanbidders met een leider - Tchernobog - die in het bezit bleek te zijn van duistere krachten. Tchernobog misbruikte op een bepaald moment zijn krachten en vermoordde elk lid van zijn sekte, ontvoerde Ophelia en gooide Caleb in een koud graf de verdoemenis in. Nu, jaren later, ontwaakt Caleb echter. Hij bevindt zich in een verdorven wereld, waar allerlei duivelse creaturen van bloeddorstige zombies tot schietgrage monniken het op hem gemunt hebben. Caleb denkt maar aan één ding: wraak.
Enorm pluspunt waren wel de wapens, erg origineel en allemaal met een alternate fire mode. Vooral die voodoo pop was geweldig. Helemaal grappig dat je er zelf door af ging als je dat ding gebruikte terwijl er niemand in de buurt was
.De naam is trouwens goed gekozen, veel blood and gore hier. Voetballen met hoofden en meer van die ongein. Leuke onliners ook, de meeste wel gejat, maar toch.
4*
Holy shit, Blood is fenomenaal. Snel, maniakaal, ultra gewelddadig en bovenal enorm leuk om te spelen. Stephan Weyte's voiceacting is sowieso fantastisch. Een absolute cynische grafstem die gevatte opmerkingen en horror-popculture referenties eruit gooit zonder dat het uit de toon valt. Waar Duke Nukem 3D bij vlagen toch vooral puberaal aanvoelt, blijft Blood constant een naargeestige horrosfeer hebben, afgewisseld met zeer treffende splatter momenten.
De levels zijn heerlijk ontworpen. Door middel van juist geplaatste explosies zijn er een hoop shortcuts te vinden, terwijl items als de jumping boots een hoop reizen soms ook onnodig maken. Toch loont het om levels grondig uit te kammen, want op een vroeg moment dat ene zware wapen vinden, maakt het geheel toch zoveel makkelijker. Buiten de standaard wapens als shotguns en machinegeweren, is vooral de toevoeging van dynamietstaven een leuke uitkomst. Gebruik het als een direct explosief of met een vertraagde explosie en kaats hem tegen muren om hoekjes. Het genot als daarna lichamen tevoorschijn knallen: heerlijk. De meer klassiek aandoende omgevingen (met inspiratie uit gothic horror, western en steam punk) zijn een welkome afwisseling van de hoeveelheid Doom en Quake die ik de afgelopen tijd heb gespeeld.
En dan de monsters. Cultisten, demonen, ondoden en allemaal knallen ze heerlijk uit elkaar. Blood is er wel goed in om je te verrassen met legers hitscanners die helemaal op hogere moeilijkheidsgraden de situaties erg oneerlijk laten aanvoelen. Blood's moeilijkheidsgraad is ook meteen het enige minpunt dat ik kan verzinnen, maar er zijn momenten dat het het spelplezier toch een klein beetje in de weg kan zitten. Desalniettemin heb ik hier echt zo enorm van genoten, dat ik die hoogste moeilijkheidsgraad toch nog wil gaan proberen te verslaan. Heeft een zeer grote kans om mijn favoriete oldschool shooter te worden, maar dat gaat de komende maanden nog wel blijken!