Ultima VII: The Black Gate (1992)
Alternatieve titel: Ultima VII: First Age of Armageddon
PC / Super NES
RPG / Adventure
single player
Ontwikkeld door ORIGIN
Uitgegeven door ORIGIN
Jij speelt de Avatar en keert na tweehonderd jaar afwezigheid terug naar Britannia. In het land worden vreemde rituele moorden gepleegd terwijl de organisatie The Fellowship een enorme aanhang vergaart. Intussen is er The Guardian, een mysterieus wezen dat beweert de nieuwe Heer van Britannia te worden. Zijn spot achtervolgt de Avatar gedurende de queeste die hij met zijn kompanen aangaat. Langzaam maar zeker achterhaalt de Avatar het mysterie rondom The Guardian en The Fellowship. In Ultima VII: The Black Gate zijn de graphics en besturing grondig onder handen genomen. Het vertrouwde spelaanzicht van boven vult nu heel het scherm en andere te raadplegen vensters overlappen deze alleen wanneer dat noodzakelijk is. De interactie en dialogen worden nu volledig met de muis bestuurd. Ook het gevechtsysteem heeft een behoorlijke metamorfose ondergaan. De gevechten vinden nu plaats in real-time en er kunnen slechts algemene strategieën worden gekozen. Het vechten zelf vindt automatisch plaats.
Grootste minpunt wat mij betreft (buiten het feit dat het verdorie moeilijk was om het spel aan de gang te krijgen indertijd en het meer dan eens richting DOS crashte) waren de gevechten. Dit werd zowat automatisch afgehandeld (althans de NPC's) met minimale inbreng van de speler en zodanig chaotisch dat het gewoon niet meer leuk was na een tijd. De nadruk van het spel lag echter op het oplossen van het mysterie en niet (zoals bvb de gold-box D&D spellen) op het vechten.Al met al verdient Ultima VII zeker de status van klassieker - al was het maar om de invloed die het spel (en de gehele serie) had op de volgende generatie RPG's.
Ik vond Ultima 6 al fantastisch, maar zowel grafisch als speltechnisch was dit een gigantische sprong vooruit. Prachtige omgevingen en volop interactiviteit.