Ghost of Tsushima: Iki Island (2021)

Een week geleden was ik klaar met Ghost of Tsushima en ik heb daarna maar meteen de bijgeleverde DLC meegepakt, want ik zat er toch wel lekker in. Al heeft het ook wel zijn nadeel dat ik het er meteen achteraan heb gespeeld, want mijn kritiek op de normale game was al dat het op een gegeven moment een beetje eentonig werd. En Iki Island doet eigenlijk vrij weinig vernieuwends, maar is meer van hetzelfde dus tsja.

Maar goed, ik maak de keuze om door te spelen met de DLC dus ik ga de game daar niet op afrekenen. Het is net als de gewone game gewoon heerlijk om te spelen door de prachtige spelwereld en het ongelofelijk bevredigende hakken en rammen op de Mongolen. Je kan dit starten als je in de gewone game in Act 2 bent en via het beginnen van een specifieke missie vaar je naar Iki Island, waar je een verhaal voorgeschoteld krijgt over de dood van je vader, die ook nog eens een slachting op dat eiland had aangericht. Langzaam aan krijg je alles mee en begint Jin ook van mening te veranderen. Hij is een soort van vergiftigd hier, waardoor hij steeds lastig wordt gevallen door stemmen in zijn hoofd die hem provoceren en waarbij de wereld plots verandert in duisternis. Ik moet zeggen dat dat best gaaf was gedaan en zijn achtergrond ook boeien, maar toch genoot ik meer van het kleurrijke eiland zelf dat weer adembenemende bloemenvelden kent en prachtige kleurrijke bomen. Ik verheug me nu al op Ghost of Yotei, want als dit er 4, 5 jaar geleden al in zat dan wil ik niet weten wat ze in de nieuwe game gaan stoppen.

Het verhaal is verder qua missies niet zo heel verrassend, maar het is gewoon leuk om te spelen. Zeker de missies waarbij een klein legertje je komt helpen levert het nodige spektakel op. De meeste side missions heb ik links laten liggen, bamboe hakken of pijl en boog schieten voegt voor mij niet zo veel toe. En eerlijk, ik was er ook wel een toe om het af te ronden en weg te kunnen leggen. Maar poh, dit is opnieuw een aantal uren met geweldige kwaliteit.

3,5* voor de game + 0,5* voor de geweldige kwaliteit = 4*

Met de Iki-expansion afgerond, zit mijn Ghost of Tsushima avontuur er dan nu echt volledig op. Heb er toch nog met gemak zo'n 12 à 13 uur uitgehaald (waarvan menig uurtje gespendeerd aan rondwandelen in opnieuw een prachtig gecreëerde wereld). De main story is oké - een beetje in het verlengde van het hoofdspel, maar dan misschien ietsje minder episch - en de hallucinaties die er om de haverklap bij komen kijken worden op den duur een beetje vervelend. Maar dat wordt goedgemaakt door side missions die iets sterker zijn dan in de main game, en een prachtig uitgewerkt achtergrondverhaal over Jin's complexe relatie met zijn vader, dat de emotionele kern vormt. Dat ook een heel mooie en cathartische conclusie kent.

Deze keer zeker niet alles gedaan van rand-activiteiten en collectibles - die vond ik hier ook iets ongeïnspireerder misschien? Die boogschut-challenges of vechters uitdagen in een toernooi voelde wel érg herkenbaar voor een open wereld game. Al kwam dat misschien ook wel eindelijk door een klein beetje ''fatigue'' met het spel. Wat ook niet onlogisch is.

Maar ik benadruk het nog een keer: het echte paradepaardje is de bloedmooie wereld. Qua facial animations en sommige andere zaken begint de game zijn leeftijd een klein beetje te tonen, maar die art direction van de open wereld is magistraal en tijdloos, en gaat de tand des tijds heel goed blijven doorstaan. Toont maar aan hoe essentieel een goede art direction is (meer dan de graphics an sich).