Donkey Kong Bananza (2025)

Dat mag uiteraard. Ik lees in alle reviews dat je enorm veel gameplayveranderingen hebt dus ik vermoed dat er veel creativiteit nog los gaat worden gelaten op me. Maar je bent hier wel een slopende en beukende aap ja, als dat niet je ding is dan valt het tegen.

Heerlijke game. Doet qua gameplay aan als een hoogstaande 90s platformer. De basisinteracties zijn an sich zo bevredigend en openbaren na verloop van tijd een dusdanige nuance, dat het echt weer een beetje als het springen in de tuin voor het kasteel van Mario 64 voelt, waarin je je ook puur op de sterkte van de moveset uren kon vermaken zonder enig doel voor ogen te hebben. Levelopzetten zijn weer meesterlijk uitgewerkt met constant een point of interest in je nabijheid, wat een bepaalde onophoudelijke drive om door te spelen opwekt die de uren doet verdampen.

De levels (vrij letterlijk ook in dit geval) zijn stukken interessanter ook dan de veel te uitgestrekte, feature-loze vlaktes van Mario Odyssey, waarin je de heerlijke interactieve speeltuinen vol verticale elementen van vorige games in de reeks echt miste. Hier is de traversal constant boeiend en creëer je de verticaliteit veelal zelf wel met wat beuk- en ramwerk.

Vanaf de eerste seconde gameplay zet Nintendo de toon, door direct een banaan voor je neus neer te poten; veel meer dan Mario’s manen, shines of sterren functioneert het fruit als aandachtstrekker en als valuta en is geen belangrijk doel op zich. Het upgradesysteem waar je ze voor inzet is goed geïmplementeerd en gebalanceerd. Basis-moves zijn krachtig en geven voldoening, maar de verbeteringen zijn stuk voor stuk de moeite om in te investeren.

De opmerking dat het maar een beetje eentonig rammen is raakt kant noch wal - richt die kritiek op een Mario, vervang “rammen” met “springen” en iedereen snapt wat voor reductionistisch geneuzel dat is. Elk genre kun je terugbrengen naar een één of twee basisacties, maar het gaat er uiteraard om hoe die worden ingezet. Nintendo trekt hier zoveel uit die basis, met de slimme plaatsing van de collectables, de verschillen in gedraging en functie van gesteente en materiaal, bewuste beperkingen in het leveldesign en variaties in de kamers met uitdagingen.

Zeer grote kanshebber voor GOTY

SilverGun Op basis van slechts een paar uur spelen ben ik het al met je eens. Goed omschreven.

Voor mij voelt Bananza wel dusdanig fris en innovatief dat ik het aangehaalde ‘grensverleggende’ uit sommige reviews best snap overigens. Of laten we het op z’n minst houden op Nintendo-magic.

Nintendo-magic kan ik idd ook constateren! Of het een klassieker wordt en als grens-verleggend gezien kan worden? Dat zijn uitspraken die zo kort na verschijnen helemaal geen zin hebben. Zo iets wordt meestal vanzelf vastgelegd na een langere tijd, of het is gewoon een erg goed spel.

De maingame is zeker niet eentonig rammen. Maar de zoektocht naar alle bananen en fossielen buiten de hoofdlijn om is dat toch wel een beetje. Toch heb ik helaas wel die drang om ze allemaal te vinden, maar ik vermaak mij er best mee. De vele ‘mini levels’ die je ook tegen komt om bananen te krijgen vind ik leuk en afwisselend, maar de ‘mini gevechten’ voor een banaan slaan toch nergens op? Misschien wordt het later iets moeilijker, maar tot dusver zijn de gevechten wel heel erg makkelijk, alsof er iets niet klopt. Ik doe ze dan nu ook bewust zonder transformatie. Er wordt wel vaker geschreven dat deze game wat makkelijk is, maar het niveau buiten de gevechten om is perfect voor mij (ook door de verzameldrang).

Super leuk en absurd spel tot nu toe, ik denk dat ik bijna een zebra kan worden, want die lopen hier rond in de sneeuw/ijs laag waar ik nu ben.

Die challenges zijn een lachertje inderdaad en de eindbazen heb ik tot nu toe ook steeds binnen een halve minuut neer.

Het is een erg leuke game maar er valt genoeg op aan te merken.

Wat ik overigens wel extra jammer vind aangezien dit op een nieuwe console gespeeld wordt: de framerate die soms dipt. Als dat nu alweer begint.. is dat nog weg te patchen?

Dus… zo deel ik het ene moment weinig 5*tjes uit, zo worden er in dezelfde maand twee gegeven (en bijna een 3e eerder dit jaar, met Split Fiction). 2025 blijkt een uitzonderlijk hoogstaand jaar te zijn voor videogames!

Met kippenvel de aftiteling tegemoet gegaan, eindigend met een gaaf spektakel en mooi afsluitlied (zonder dollen: ik heb het lied van de aftiteling denk ik wel 10x op repeat geluisterd haha). Sinds Mario Galaxy niet meer zo goed van een Nintendo platformer genoten en het zit tegen het hoogste eindcijfer aan.

De afgelopen twee weken vakantie gehad en tijdens deze vakantie heb ik haast religieus Bananza gespeeld. Het is een game waar je steeds denkt “nog ff een klein stukje te doen”, om vervolgens uren achter elkaar gespeeld te hebben en volledig de tijd te zijn vergeten. Donkey Kong Bananza is een soort Mario Odyssey deel 2 qua vormgeving en structuur, maar op het gebied van gameplay werkt het allemaal wat anders. Donkey Kong is in staat door 90% van het terrein te slaan, wat je behoorlijk veel bewegingsvrijheid geeft. De game weet op slimme wijze deze speelstijl interessant te houden: belangrijke gebieden bevatten muren waar DK niet doorheen kan slaan, sommige muren kunnen alleen kapot wanneer je het met een specifiek materiaal slaat, collectables zitten op moeilijk te bereiken eilanden of het is alleen mogelijk om een collectable te bereiken met de juiste power up. Hierdoor werd het verzamelen van bananen altijd leuk gehouden en zat er genoeg variatie.

Daarnaast heeft Donkey Kong heeft een klap-move waarmee hij nuttige collectables binnen een bepaalde radius kan zien. Dit maakt het zeer verslavend om bij elke hoek ff de klap te doen, om te zien of er nog goede collectables binnen korte afstand zitten. Alleen al door deze move te spammen kon ik zo 1 a 2 uur ronddwalen, zonder op de kaart te kijken naar wat eigenlijk de hoofdmissie was. Dit is een hele goede toevoeging geweest die het verkennen leuker maakte dan steeds een map te moeten openen.

De game zit boordevol persoonlijkheid. Van de catchy muziek, kleurrijke werelden, humoristische dansmomenten, schattige cutscenes met levendige animaties, tot alle gekkigheid die je op het gebied van gameplay doet. De Bananzas zelf zijn één van de hoogtepunten van het spel: dit zijn humoristische transformaties waarbij DK naar een gespierd dier veranderd die speciale vaardigheden heeft. Je begint met een sterkere Donkey Kong, maar gaandeweg komen er gevarieerde transformaties waar je handig tussen kunt schakelen (mijn persoonlijke favorieten combinatie was hoog springen met de Slang, daarna zweven met de Struisvogel, eindigend met het laatste stukje dashen met de Zebra).

Zelfs het verhaal en de cutscenes, iets waar ik nooit Donkey Kong of Mario voor speelde, zijn verrassend goed. Dit komt allemaal door de interacties tussen Donkey en Pauline. Deze twee zijn ongelofelijk schattig samen en ik kon vaak om ze lachen, of meeleven als het tegenzat. Er kwam zelfs kippenvel kijken bij het einde (en ik las comments op Youtube van mensen die zelfs een traantje weg moesten halen). Iets wat ik nooit bij Donkey Kong had verwacht te horen.

(NIET de spoilers in deze alinea lezen als je niet de aftiteling hebt bereikt!!)
Er zit redelijk wat fanservice in dit spel, maar deze is geniaal uitgevoerd. Elke terugkerend level, vijand of muziekdeuntje wordt op een nieuwe manier gebruikt die past bij de gameplay van Bananza. Waar ik helemaal wild van enthousiasme werd: King K. Rool als suprise eindbaas! Gepaard met een epische remix van King K. Rool’s theme en ze herhalen zelfs de grap-aftiteling van de eerste Donkey Kong Country. Alleen, hier is de intensiteit x100 gedaan en eindigt de game met de pittigste en meest spectaculaire uitdaging van het spel.

Door al deze pluspunten wil ik dolgraag de game de volle 5* geven en zeggen dat er geen graadje twijfel bij komt kijken, maar het is geen vlekkeloze game en mijn stem schommelde steeds heen en weer. Mijn grootste hinder, waar vooral de eerste derde het meest last van had, is de lage moeilijkheidsgraad. Een lage moeilijkheid is te verwachten met de moderne Nintendo en dat heeft Mario Odyssey, Kirby And The Forgotten Land (of zelfs Astro Bot) er zeker niet minder op gemaakt. Maar zelfs in vergelijking met die games ging alles opmerkelijk makkelijker: de eerste 7 bosses versloeg ik door erop af te rennen en button mashen, bananen worden uitgedeeld alsof het munten uit Mario zijn ipv de hoofdcollectables waar je moeite voor deed. Pas rond de laatste 3 levels kwamen er stukken kijken waar de kop erbij gehouden moest worden en ik meerdere retrys moest doen. (*ik heb inmiddels een uur van de post-game gespeeld en zoals te verwachten zit hier de uitdaging!).

Dat is het enige waardoor het eindcijfer een beetje wankelt naar een 4,5* ipv een 5*, maar de pluspunten zijn zo dusdanig goed en ik heb zo ontzettend veel genoten van dit spel dat ik het vooralsnog de volle mep waard vind. Voor mij is dit één van Nintendo's hoogtepunten. Een fantastische loveletter naar Donkey Kong's geschiedenis die niet bang is nieuw terrein te verkennen.

4,5/5*

Vraagje aan de completionists (is dit een woord?!)

Spelen jullie eerst de game uit en gaan dan alles verzamelen of ga je het level pas verder als je alles hebt?!

Bij mij is het een beetje game afhankelijk of ik 100% wil en kies dan veelal voor de tweede optie.

Maar ik vind de hoeveelheid verzamel objecten in deze game zo overweldigend, dat ik betwijfel of ik 100% wil halen.

Ik doe lekker lang over de layers en pak zoveel mogelijk bananen en fossielen mee. Kom meestal op zo’n 80-90 procent, met het plan de rest na het uitspelen nog te verzamelen. Ook wel leuk om al die layers nog is langs te gaan tegen die tijd. Al zit het er ook wel in dat er weer extra bananen bij komen na het uitspelen zoals bij Mario Odyssee?

Dit is een belangrijke vraag serieus waar.. hier in zit keuze stress en fomo in één. En dat wil je niet je wilt dat los laten en genieten. Maar wat zeggen jullie wat is de fijnste keuze? rammen en je ziet het wel of alles afspeuren . Ik heb spel net binnen dus ik denk ik vraag eerst de experts... .

Ik ben geen completionist, ik speel gewoon wat ik kan en zoveel als ik leuk vind tot ik het einde heb uitgespeeld. En daarna start ik niet meer zo vaak een uitgespeelde game op, heb backlog zat. Maar Bananza nodigt wel uit om flink te exploren.

Sowieso altijd eerst spelen en ontdekken, pas na het uitspelen beslis ik of het een van de zeldzame gevallen gaat zijn waar ik elke detail probeer op te zoeken. Het moet tenslotte leuk blijven.

Een extra moeilijke game+ optie en de camera verbeteren dan zou het dus perfect zijn?.

Het hoeft niet perfect te zijn de game is prima ik kan me alleen niet vinden in de jubel reviews.

Camera stoor ik me overigens totaal niet aan.

Toevallig had ik gister de laatste banaan gehaald . Voor mij staat plezier bovenaan. Ik ga pas zoeken naar de rest als de hoofdgame is uitgespeeld en het leuk genoeg blijft om door te zoeken. In dit geval bleven de bananen en fossielen leuk om te verzamelen, maar is het niet boeiend om te grinden voor Max Stats en 100% van de muziekplaten. Mits de 777 bananen teveel zijn, is het aan te raden om voor 600 bananen te gaan ivm dat je daarmee toegang krijgt tot de laatste uitdagingen (waarin alles uit de Bananzas word gehaald).

600 bananen!? zo hey en ik voel me al overladen door alleen al dat goud te pakken want het is overal!.
Of is dat goud niet zo heel belangrijk?, mijn adhd brein heeft het er maar lastig mee . Maar wat een spel hey.. en die soundtrack die ik steeds hoor lijkt heel veel op Blue Monday van New Order gewoon kicken!.

Goud is essentieel, ge kunt er zelfs bananen mee kopen, op bepaalde plaatsen. Ik ben het ook voortdurend aan het grinden maar heb zelden meer dan 15000 klompen op voorraad

Wat een content-monster!! Heb er nu een casual 15 uren inzitten en ben slechts aan sublayer 1000 aangekomen. Nog een 6-tal te gaan.

Ben nu een aardig eindje op weg en heb alle transformaties.

Merk dat ik dit nooit langer speel dan even een uurtje a max twee. Dat heeft te maken met dat ik weinig variatie in de game vind zitten en het dan alweer zat ben.

Dezelfde makers als Mario Odyssey toch? Deze game is zoveel minder dan een Odyssey als je het mij vraagt. Sterker nog, vind dat ze zich er makkelijk vanaf hebben gemaakt. Op gameplay en vormgeving wel te verstaan.
De karakters (bazen, vijanden ) zijn niet memorabel om nog maar te zwijgen over de blokken karakters van de winkeltjes etc ( Dat getuigd toch van weinig inspiratie ) datzelfde vind ik van de werelden, zoveel minder sfeervol dan een Odyssey. Oh en de uitdaging? Die mist compleet.

Het sloop mechanisme is even leuk, maar slaat door ( ja ik hoor hem zelf ook ) en zorgt vaak voor een onoverzichtelijk beeld. Dat brengt mij bij de camera positie van de game. Ook niet ideaal, veel te dicht op het karakter en te bewegelijk. Daardoor is de game, voor mij, niet in handheld modus speelbaar. Er zijn zelfs mensen die klagen over misselijkheid bij het spelen van Bananza.

Is het dan allemaal ellende? Nee hoor, maar had er zoveel meer van verwacht. Welllicht word ik nog verrast, maar tot heden is elk level hetzelfde, graven, zoeken en verzamelen.

Eerste reactie waar ik mij volledig in kan vinden. Speel het ook in hele korte sessies en struggle soms met de camera in handheld mode (de enige manier waarop ik mijn Switch ooit zal gebruiken). Betrap mezelf erop dat ik dan maar gewoon wild door blijf meppen en hoop ergens uit te komen waar ik weer zicht heb haha. Het is leuk, maar (nog) niet veel meer dan dat.

Ik heb weliswaar dezelfde opmerkingen, camera kan soms nogal verwarrend zijn en ik speel ook zelden sessies langer dan een uur of maximaal twee. Maar het probleem met camera is enkel een visueel probleem want je vind je altijd met een beetje verder graven weer terecht, en de 3D-map geeft je ook best een goed overzicht indien nodig.

En de uren die ik er tot u toe heb ingestoken waren alle top-entertainment. Het uurtje of twee vliegen dan ook om.

Maar nu ik zo tegen het einde ga aankomen (level 1300) begin ik me ook wel af te vragen of het een geniaal al dan niet gewoon een erg goed spel is. De afwisseling begint een beetje tegen te vallen. Er komt telkens wel een nieuw gimmick bij, maar het stramien blijft altijd hetzelfde (platen zoeken, nieuwe eigenschap, sleutel vrijspelen, boss-gevechtje etc.).

Bizar overrated aan de ene kant maar nog steeds ook wel aardig vermakelijk.

Gister weer een aantal leuke uurtjes mee gehad het speelt gewoon lekker weg maar het blijft vooralsnog te simpel en te eentonig om werkelijk de veters te mogen strikken van meesterwerk Odyssey.

Ik heb me echt wel goed vermaakt met Donkey Kong Bananza, maar eerlijk gezegd vond ik het – net als Mario Kart World – toch een kleine tegenvaller. Het is een goede game, dat zeker: lekker absurd, leuke gameplay en technisch zit het gewoon goed in elkaar. Er zit ook veel variatie in de mechanics en de chemie tussen Donkey Kong en Pauline is verrassend leuk gedaan.

Toch voelde het voor mij op de lange duur een beetje eentonig. De stijl van de game ligt me totaal niet — ik vind de werelden niet mooi, de outfits voegen wel iets toe maar spreken me visueel totaal niet aan, en de vijanden en andere personages blijven gewoon niet hangen en zijn totaal niet creatief vormgegeven. Niks voelt echt iconisch of creatief zoals bij de grote 3D Mario-games.

De lengte en moeilijkheid zijn precies goed, maar ik had weinig zin om echt lange speelsessies te doen. En hoewel ik het nu heb uitgespeeld, twijfel ik of ik voor de 100% ga.

Al met al: zeker geen slechte game, ik snap de hoge cijfers ook wel, maar voor mij persoonlijk mist het nét wat magie. Superleuke game maar voor mij is er nog geen echte topper op de Switch 2.


Iets anders: weinig stemmen op deze site voor zowel DK Bananza als Mario Kart World. Het wordt ontzettend goed verkocht en breekt records maar niet echt (meer) op deze site?

Deze site heeft gewoon niet al te veel bezoekers, helaas.

Ik speel Bananza nog steeds maar voor de afwisseling speel ik er ook steeds een andere game bij dus ik ga er langzaam doorheen. Mijn cijfer zal ook minstens 4 sterren zijn, maar 4,5 zit er ook in. Vind het echt leuk te spelen, maar na een tijdje gaat het inderdaad een beetje op elkaar lijken. Dus ik speel het met pauzes. Maar de kwaliteit en de fun druipt van de game af.

Same here, max uurtje a twee en dan speel ik wat anders. Game valt me erg tegen. Denk op een 3* uit te komen.

Ik zit nu aan 30 uren en ben in de laatste boss-fight geraakt. Eerst de tweede keer dat er wat uitdaging is.

Leuk game maar dit is niet een game wat je later nog een keer gaat spelen. Bovendien ook veel te makkelijk zeker in vergelijking met aantal van zijn voorgangers. Er is altijd wel wat te doen dat maakt zeker veel goed om toch door te spelen. Wel een game voor de typische nintendo speler. Vind ook dat de kwaliteit van levels ook niet goed uit de verf komt soms zelf heel saai (had ik soms ook met mario odyssey maar die game vind ik wel echt goud) Ik zeg 3,5*

Toch eerder een opwarmertje naar de volgende Mario die teleurstellend genoeg deze keer niet gelijk met het nieuwe systeem werd aangekondigd dan iets dat daadwerkelijk zij aan zij kan staan of zelfs als volwaardig alternatief kan dienen voor een dergelijke release.

Ook wanneer ik iets als Super Mario 3D World speel is het verschil qua creatieve klasse voor mij zeer duidelijk.

Gelukkig heb ik die vooralsnog ook nog om mij voorlopig in mijn Mario behoeftes te voorzien.

Maar die aankondiging moet wel gewoon spoedig volgend jaar of zo gaan komen.

Zou wat zijn als we de komende jaren of zelfs heel deze generatie gewoon helemaal niks gaan horen over een volwaardig nieuw 3D Mario avontuur.

Maar ook dat zou uiteindelijk zomaar kunnen.

Uitgespeeld incl elder trials. Al met al een tegenvaller helaas. Wel 40 uurtjes inzitten en een banaantje of 600+
Heb niet de behoefte alle bananen, laat staan fossielen te verzamelen.
Kom niet hoger dan 3*