Donkey Kong Bananza (2025)

"D-K!!!"

Nou, eindelijk de eindcredits bij Donkey Kong Bananza bereikt en na zo’n 45 uur kan ik wel stellen dat het een ongekend groots maar zeker ook meeslepend avontuur was dat zich kan meten met het beste dat Nintendo ooit heeft gemaakt. We moesten een kwart eeuw wachten op een nieuwe 3D avontuur met onze favoriete aap, maar het was het wachten meer dan waard. De trailers doen zelfs niet eens echt recht aan de kwaliteiten van de game, die ontdek je pas echt tijdens het spelen. De kleurrijke levels, de vele superkrachten, sublieme muziek, de fantastische tussenfilmpjes en zelfs oprechte emoties tussen Donkey Kong en Pauline maken dit een waanzinnig mooie en leuke game.

Het verhaal is simpel, maar duidelijk en hoe verder je komt steeds meer de moeite van het volgen waard. Donkey Kong ontmoet het jonge meisje Pauline en zij wil graag naar de kern van de planeet zodat ze terug naar huis kan, Donkey Kong is op bananenjacht en samen ga je dat avontuur aan. Door het verzamelen van Banandium Gems unlock je vaardigheden en wordt je uiteindelijk bijzonder krachtig. Dat is allemaal niet zo nieuw, maar het is wel erg leuk uitgewerkt als je de krachten krijgt van onder andere een krachtige aap, een zebra, een slang en een olifant. Zoals vaak bij Nintendogames zijn de levels en de challenges ingericht om die krachten te gebruiken en de grote glimmende bananen te vinden. Het goede nieuws is dat net als bij Mario Odyssey je niet alles hoeft te vinden om de game uit te kunnen spelen, maar mensen die graag alles 100 procent willen krijgen gaan er echt een monsterklus aan hebben. In mijn speelsessie ontbreken nog honderden bananen, ook al heb ik er wel degelijk honderden gevonden. Iets wat ik positief en ook negatief vind, want er is zoveel te verzamelen dan het eigenlijk voor mij too much is. In het begin probeerde ik bijna alles te vinden maar zo vanaf de helft ging de focus echt op de game uitspelen. Niet omdat het niet leuk was, maar omdat je toch een keer verder moet.

Je hebt liefst zeventien lagen/werelden om te bezoeken en al die werelden hebben bijna allemaal wel meerdere sublagen dus je kan wel bedenken hoe enorm groot Bananza is. Van mij had de game best iets korter gemogen want hoe kleurrijk, creatief en boeiend de levels ook zijn, ze zijn het niet allemaal. Ik vloek nog steeds als ik aan de Tempest Layer denk met die vreselijke donderwolk met bliksem, drie gevechten met Sinister Blusterwing en het een hele avond lang niet elkaar krijgen om de lucht in te gaan met een dubbele Liffoff vlucht. Maar genoeg levels waren echt meer dan de moeite waard en te leuk om te bezoeken. Denk aan de tropische layer (Resort), de muziekale laag (Groove Layer), het pretpark (Feast) en zeker ook de epische laatste genaamd Planet Core. Bij die laatste laag moet je elke vaardigheid die je hebt geleerd inzetten en krijg je ook echt een paar taaie bossfights. De game is lange tijd niet erg moeilijk, maar gewoon leuk om te spelen maar richting het einde test de game je echt wel. De gevechten met King Void en het laatste deel met King K. Rool in New Donk City (fantastische verbinding met Mario Odyssey maken ze daar!) zijn echt lastig. Het voelde een beetje oneerlijk om plots zulke tegenstand te bieden in een game die voor jong en oud is.

Bananza zit gevuld met verwijzingen naar het verleden, van levels tot kleding (de arcadebroek met de rode constructies erop is echt te leuk!) en dat komt ook terug in de vele challenges waar je ook geregeld ouderwets in 2D los mag gaan. Overigens moet ik het belangrijkste aan deze game nog benoemen: alles kan bijna worden gesloopt. Nou ja, heel erg veel dan. Er blijft wel altijd een deel van het level open maar het is erg aangezien en ontspannend om alles te slopen en dit komt heel tof in beeld. Het goud, de schatkisten en de juwelen vliegen je om de oren. Zo heel soms heeft de Switch 2 er wel een beetje moeite mee, maar op zich vond ik de framerate heel behoorlijk. Het is vooral vaak bij bossfights waar veel in beeld gebeurt dat het een tikje hapert, maar het kost de game echt geen lagere score.

Uiteindelijk vind ik dit gewoon een schitterende volgende Nintendoklassieker die iedereen met een hart voor dit bedrijf zou moeten spelen in mijn ogen. Donkey Kong is sinds de jaren 90 een beetje in een bijrol gezet maar deze game laat zien dat dit zeker niet terecht is. Hij shined op geweldige wijze en zijn vele hilarische gezichtsuitdrukkingen zijn werkelijk fantastisch hier om te zien. Het samenspel met Pauline werkt ook, ik kon me er vooraf niks bij voorstellen maar ze zijn leuk samen. De game is iets aan de lange kant waardoor ik soms een beetje de focus verloor, maar elke keer als ik even diep zuchtte kwam er wel weer wat nieuws voorbij dat ik fantastisch vond. En nu maar hopen dat Nintendo onze aap niet weer zo lang gaat negeren, maar hem veel belangrijker gaat maken. Sowieso hoop ik dat ze deze game gaan verfilmen, lijkt me er werkelijk perfect voor.

4,5*

Deze persoon heeft wel gelijk gekregen, de link tussen Bananza en Odyssey is er absoluut als je de game hebt uitgespeeld. Dat einde in New Donk City en het feit dat je met de jonge Pauline dit avontuur speelt die later burgermeester van de stad word is vrij briljant bedacht en uitgewerkt vind ik. Best ook een leuk gegeven dat je misschien wel een crossover-game ooit kan krijgen in de toekomst met Mario en DK die het op kunnen nemen tegen Bowser en King. K. Rool. Ach ja, een gamer mag dromen toch?

25 secrets of Bananza

Als je deze video bekijkt zie je wel weer hoeveel eerbetonen en historie van Donkey Kong in Bananza is verwerkt. Vind ik mooi om te zien.

Halfje verlaagd. Vind hem echt (heel) erg slecht eigenlijk. Dus voldoende was te hoog

Van mij mag je hoor, maar ik zal het nooit snappen. Deze game is het toppunt van creativiteit, spelplezier en vernieuwende gameplay.

Kan me echt niet voorstellen dat mensen hier aan een onvoldoende bij denken. Haalde je dan geen plezier uit de diverse levels? Alleen al dat pretparklevel gaf me een grote lach.

Ik heb de game met heel veel plezier uitgespeeld zo’n twee maanden terug. Maar ik merk wel dat er heel weinig is blijven hangen. Ik vond gameplay goed en de game leuk, maar visueel trok het mij totaal niet. Vond de levels en karakters visueel niet mooi en nergens memorabel of echt creatief. Manny Calavera heeft het hierboven over een pretparklevel, dat ik dat na twee maanden niet eens meer voor de geest kan halen zegt wel hoe weinig er is blijven hangen. Van Mario Odyssee kan ik elke wereld nog dromen.

Dat het een beetje een polariserend spel is en dat niet iedereen 100% fan van is dat is inmiddels duidelijk. En dat je er persoonlijk hier of daar een probleem mee hebt snap ik ook wel. Het vergelijken met een van de beste 3D platformers aller tijden is natuurlijk ook zo een vergelijking die moeilijk te winnen valt. Maar dit spel "slecht" noemen gaat toch volgens alle standaarden te ver. Niet mijn ding: ok - slecht, no way.

Ik verwijs naar mijn eerdere bericht mbt de kritiek die ik heb op dit spel
Slecht is wellicht een verkeerde bewoording, meer ondermaats, te makkelijk, ongeïnspireerd.

Hoe meer ik erover nadenk, hoe “slechter” die word.
Waar peeps het niet kunnen bevatten dat ik dit ‘slecht’ vind, kan ik er niet bij dat mensen dit goed vinden, sterker nog GOTY. Ik (mening) vind dit echt kortzichtig.

Voor mij miskoop van het jaar.

Want er zit imo werkelijk niets in deze game. Zo herhalend, simpel, nou goed, zie dus mijn eerdere bericht(en).

Als iemand die het spel een meesterwerk vind zijn "herhalend" en "simpel" geen kritieken die ik onterecht vind om te gebruiken. Het is inderdaad een lange game die de moeilijkheidsgraad laag heeft en vaak vergelijkbare uitdagingen biedt. Voor mij waren dit geen hinderen ivm dat het zeer leuk is om te besturen en de persoonlijkheid ervan afspat, maar het is begrijpelijk dat deze aspecten afstotend konden zijn voor andere spelers.

Ow maar dat ben ik met jullie eens hoor. Bananza is een tikje herhalend en uiteraard simpel. Al vind ik simpel niet helemaal zo, omdat alles voltooien pittig zat is. Wel kan iedereen het uitspelen, al vond ik de laatste bosses taai.

Ik was gisteren even bezig in het Canyon level en dan wil ik natuurlijk zoveel mogelijk bananen en andere collectibles vinden alvorens ik doorga met de main quest. Dan ben je dus zo een paar uur zoet in een aantal area's. Geeft me heel erge Mario Odyssey vibes (hartstikke logisch uiteraard) en ik geniet daar intens van. De video's die ik vooraf dit jaar allemaal heb gezien maakten me sceptisch maar nu ik het zelf doorspeel zie en voel ik gelijk de Nintendo genialiteit en maakt dit voor mij persoonlijk een perfecte Switch 2 launch game.