Split Fiction (2025)

Krijgt echt hoge cijfers. Van de makers van de two-person-game It takes two.

Review: Split Fiction is het hele pretpark - gamer.nl

Zat de game al even te volgen, mooi dat het net zo goed is geworden als ik hoopte.

Ik vind deze persoonlijk zelfs mooier en fantasierijker ogen dan de vorige. Zeker aangezien een van de vertelsters / schrijvers met twee voeten in de Fantasy staat en de ander vol in de Sci-Fi verwacht ik best wel wat variatie en knipogen. Ik zou hem zo kopen. Mits ik een 'steady couch co-op' gaming buddy heb die ook de tijd erin wil investeren. En dat is helaas net zoals by wargames / boardgames etc niet het geval.

Na de co-op frustraties van gisteravond met Monster Hunter Wilds (2025) is Hazelight's nieuwe titel weer 'the next step' in top tier co-op gaming. Één iemand koopt de game, deelt het met de ander en binnen een minuut zit je samen in een rollercoaster die continue verrast en nergens lijkt te stoppen. Het is dat er morgen gewerkt moet worden, anders was het een marathon geworden tot het einde. Heerlijk!

Jammer dat je hem niet single player kunt spelen. Anders had ik hem zeker gekocht op termijn. Het concept is in verhalend opzicht erg leuk. Het gaat nog wat verder dan de knipoogjes in Ready Player One en gaat echt om de fantasie op basis van eigen ervaringen.

Gelukkig kan dat niet. Niet lullig bedoeld, maar er zijn al duizend andere singleplayergames met een mooi avontuur.

Dit is juist voor die groep gamers die het leuk vinden samen iets te spelen. Van mij had zelfs de online functie eruit gemogen, dat dit alleen was co-op gamers met 1 tv samen is. Niet omdat ik anderen wil pesten, maar omdat ik het heel vet vind dat die groep nog echt bediend word met een prachtige titel. Zelfs de laatste Halo had geen splitscreen co-op meer, terwijl die reeks er juist groot door is geworden.

Echt een geweldige game zeg, binnen 10 minuten zit je weer helemaal in de It Takes Two gameplay. Samen overleggen, coördineren, helpen. Echt super leuk. En het ziet er weer prachtig uit.

Dit ziet er echt fantastisch uit. Alleen even tien minuten op YouTube kijken hoe andere mensen dit spel ervaren is geweldig.

Split Fiction?
More like..
Clit Friction
Ghehehe.

Een meesterlijk gemaakte co-up game die mij constant verbaasde met zijn creativiteit. Split Fiction komt met een haast overweldigende hoeveelheid verschillende, creatieve gameplay ideeën waarin samenwerking centraal staat. Tot het einde toe was Split Fiction niet bang om te experimenteren en de spelers in vreemde situaties te gooien. De verschillende gameplay ideeën duurde nooit te lang; voordat een gimmick oud kon worden introduceerde ze een nieuw concept. Soms werden je platforming skills uitgedaagd, dan shooting, dan puzzelen (etc.) maar samenwerken staat altijd op de voorgrond en ik had het altijd naar mijn zin.

Ik ben al goed over de game te spreken vanwege de gameplay, maar Split Fiction gooit ook alle remmen los met zijn spektakel, zijn humoristische thema’s, prachtige beelden en gevarieerde werelden. Elke wereld speelt met een nieuw thema en telkens bleef ik verrast door de leuke trekjes. Van odes aan andere games, gave boss battles, diverse puzzelmomenten, hoe een achtergrondverhaal van de personages verwerkt kon zijn in de wereld of alle grappige onzin die je kunt doen aan de zijlijnen. Met als hoogtepunt de optionele verhalen, die soms qua niveau stiekems de hoofdlevels overstegen (die godganse tandarts). Het is aan te raden om de optionele levels te zoeken, want je mist een paar van de highlights van de game als je ze overslaat! Ik heb van begin tot eind met plezier de werelden verkent.

Er zitten meerdere stukken in Split Fiction die qua spektakel voelen als de grand finale van een andere game, terwijl het hier slecht één van de vele gave momenten zijn. En dan het laatste level… dit is wellicht het gaafste laatste level (+ eindbaas) die ik ooit in mijn leven gezien heb! Werkelijk prachtig vormgegeven, rete origineel en spectaculair. In een game die al meerdere gevechten had die als eindbaas konden dienen, wisten ze een bevredigende afronding te vinden die qua spektakel een graad boven de rest zat.

Wat minpunten betreft kan ik geen grote belemmering bedenken. Het is aardig lang voor een co-up game en het duurt een tijd voordat het verhaal echt vooruitgang krijgt. Er gaat, als je niet regelmatig met een vriend kan afspreken, redelijk wat tijd overheen voordat jullie het kunnen uitspelen (ik ben gewend om rap door spellen te gaan ipv maanden in etappes te gamen). Maar ik zou niet een level kunnen bedenken dat weg zou moeten om de game korter te maken. Er zijn hooguit wat stukken die gemiddeld minder interessant zijn dan de rest, maar er was niets dat we met tegenzin deden.

Een haast perfecte game. Ik twijfel een beetje of het de volle mep verdiend (kijken of dit enthousiasme bij het herspelen erin blijft), maar voor nu krijgt het iig twee dikke duimen omhoog.

4,5/5*

Vanavond eindelijk uitgespeeld aangezien ik een paar weken moest wachten op de laatste speelsessie (iets met co-op…) en nu tijd voor de review! Ik heb in 2021 belachelijk hard genoten van de game It Takes Two, waar je met twee personen een geweldige campagne in co-op door moest spelen, waarbij je een koppel dat uit elkaar wilde gaan weer dichter bij elkaar wist te krijgen. De game was super creatief in leveldesign, maar nog veel meer in gameplay. Het was uniek, zulke games maken ze eigenlijk zelden tot nooit. Het werd een gigantisch succes, de game kreeg terecht hele hoge cijfers en verkocht ook goed en een jaar of vier later was er de opvolger Split Fiction. En het werd opnieuw een feestje.

Destijds speelde ik It Takes Two met een andere persoon dan nu, maar dat geeft op zich niet want je went vrij snel aan Split Fiction. Dat is namelijk het knappe van beide games, ze zijn qua gameplay heel divers maar je hebt echt binnen een minuut vaak door wat je moet doen en met welke middelen. Het uitspelen kostte wel even wat tijd, want ik heb dit met nog iemand naast me gespeeld dus we hebben een paar lange sessies nodig gehad. Het is veruit de leukste manier om deze twee games te beleven, maar eigenlijk ook wel een noodzakelijk aangezien je echt vaak met elkaar aan het afstemmen bent wat er moet gebeuren en ook qua timing. Sowieso is Split Fiction wel duidelijk pittiger dan de voorganger en moet je soms best even nadenken bij bepaalde puzzels. Ik heb er ruim twintig uur over gedaan, de game is zeker niet kort.

Waar de games wel in verschillen is de stijl en ook de toon. It Takes Two had heel erg kleurrijke en vrolijke levels en zat ook aardig vol met humor. Helaas ontbreekt dat een beetje in Split Fiction, al is het gelukkig wel deels aanwezig in de side story’s en zo tussendoor ook wel. Maar de main game is een stuk serieuzer, met twee schrijfsters die elkaar niet erg liggen maar toch samen moeten strijden tegen een kwaadaardige corporatie die hen samen in elkaars verhalen heeft gekregen. De ene schrijft sci-fi en de andere fantasy en daar wisselen de levels dan ook steeds tussen. Ondanks dat de levels heel erg creatief en verrassend zijn, lijken ze qua looks wel op elkaar waardoor ik later in de game wel een beetje moeheid voelde bij vooral de sci-fi levels. Robots, lasers, drones, donkere gebied, neonlichten. De fantasy vond ik leuker, aangezien daar nog wel eens hele absurde dingen gebeurden. Maar het kan niet echt op tegen de It Takes Two sfeer, waar je vooral speelde als verkleinde personen in alledaagse locaties als slaapkamers of je achtertuin. Dat sloeg bij mij iets beter aan.

Maar verder heb ik alleen maar lof, de vele manieren waarop je moet samenwerken met je mede-gamer zijn ijzersterk en waanzinnig creatief. Het grootste deel is in 3D, maar je hebt ook geregeld een 2D of boven-perspectief voor de afwisseling. En er zitten aardig wat bosses die best te pakken zijn, maar toch wel aardig wat inspanning en samenwerking van je vragen. Het laatste uur van de game wil ik zelfs legendarisch goed noemen. Wat een ongelofelijk lange bossfight tref je op het einde, met diverse stages en allerlei soorten gameplay. Het was smullen en het liet me soms ademloos naar het scherm kijken. Wat ik wel vaker heb gedaan overigens, want damn wat is deze game grafisch mooi.

Ik ben vooral heel blij dat er een bedrijf is dat zicht richt op dit soort type co-op games en hier ook ijzersterke creatieve gameplay omheen heeft bedacht met dingen die ik soms nog nooit in andere games heb gezien. Van de ander door een level heen flipperen tot je beeld schuin laten draaien tot de ander verder kan of een danswedstrijd samen van een aap winnen. Het is vaak zo enorm leuk en verrassend, ga dit gewoon zelf ervaren als je een tweede gamer in je buurt hebt.

Dit is zeldzaam goed gemaakt en uitgewerkt, maar waar It Takes Two van mij de maximale score kreeg geef ik Split Fiction een half puntje minder omdat de setting en humor net iets minder aansprekend was en het me allemaal net iets minder raakte. Zoe en Mio vond ik ook een tijdje redelijk nietszeggend, maar zo later in de game sloot ik ze gelukkig wel in mijn gamehart. Ik hoef niet elk jaar een nieuwe It Takes Two of Split Fiction, maar als ze over een paar jaar weer een mooie opvolger afleveren zit ik zeker weer klaar.

4,5*

Ik speel het spel de laatste twee weken met m'n vriendin - die in feite helemaal niet zo'n gamer is, maar ze vindt het zo mogelijk nog leuker dan ik. Ondanks drukke werkschema's etc. spelen we toch bijna zo'n 3 avonden per week, wat echt héél veel zegt over de kwaliteit en verslavende factor van Split Fiction.

Want ja, hier druipt het spelplezier echt van af. Wat een fantasie, wat een creativiteit; in de werelden, de ideeën, de gameplay.. Het staat allemaal als een huis, en bij elk nieuw segment verbaas ik me echt over het feit hoe je het allemaal kan verzinnen. De side-misslons zijn voorlopig zelfs nog toffer en creatiever dan het hoofdverhaal - degene waar je als varkens rondloopt op die boerderijwereld, met het twist-einde.. Opnieuw, hoe verzin je het. Heerlijk. En het speelt ook zo ongelooflijk soepel en intuïtief, zelfs voor iemand die dus niet zo vertrouwd is met alle controls zoals m'n vriendin.

Tot nu toe zijn de sci-fi-werelden iets meer m'n ding - echt een heerlijke paarse neon-vibe, die drukte, die chaos; het komt tot nu toe iets indrukwekkender op mij over dan de fantasy-setting. Terwijl ik nochtans meer een fantasy-guy ben, maar goed.

Genieten geblazen tot nu toe! Het zal nog wel even duren totdat we het uitgespeeld hebben met onze beide schema's, maar zo sporadisch wel heel lekker tot nu toe!

Na een verpletterend indrukwekkende eindbaas hebben we gisteren de end credits zien rollen. In 1 woord: wauw. Wat een enorm creatief spel, zowel in de inhoudelijke ideeën als in de gameplay. Een plezier om te spelen, en voor iemand die vooral singleplayer-games speelt, een hele unieke ervaring. Een uitgebreide review volgt één dezer dagen, maar het schommelt voor mij echt dicht bij de 5*.

Een paar daagjes later stilletjes aan aan het bekomen van deze achtbaanrit, want dit was me de game wel. Zoals ik hierboven al zei: ik speel(de) vooral singleplayer-spellen, en dan gaat er hier wel echt een hele aparte wereld voor je open. Ik verbaasde me soms over de kleinste dingen die je kan of moet doen om samen tot de oplossing te komen, om elkaar verder te helpen naar het volgende stuk, etc. Zo creatief en ingenieus allemaal, en je komt eigenlijk al heel snel in de flow van het spel te zitten. Respectievelijk de eerste sci-fi en fantasy-wereld vond ik veruit de minste van het spel, maar daarna is het alleen maar genieten geblazen en continu visuele, creatieve werelden van het allerhoogste niveau.

Waar ik in het begin meer gecharmeerd was door de chaotische neon-vibe van de sci-fi-werelden, kantelde m'n voorkeur ongeveer rond de helft van het spel naar het fantasy-gedeelte. Ik merkte dat ik op den duur iets blijer werd als we weer in een sprookjesland waren aangekomen, dan in het zoveelste dystopische, robot-overspoelde ruimtewereldje. Maar het verschil tussen de twee settings is héél klein voor me, voor alle duidelijkheid, en ze 'blenden' ook wel echt heel goed. Je hebt die afwisseling ook wel echt nodig.

Een paar van mijn absolute favoriete levels - in dit spel, maar misschien ooit? - waren die in de majestueuze drakenwereld en één van de eerste cyberpunk-werelden waar je op die snelweg in de lucht van voertuig naar voertuig moet springen. Waarna je ook nog belandt op de ground levels van deze futuristische wereld, in een nachtclub boven het feestende gedruis aan het slingeren bent, niet één maar twee fantastisch creatieve boss battles voorgeschoteld krijgt.. Dat hoofdstuk zette echt het niveau van het spel, en maakte me duidelijk dat ik hier echt met iets speciaals te maken had. Andere favorieten: het hoofdstuk met de Ice King, die dance battle met de gorilla-koning, de side story met de stervende zon, of waar je rondzweeft in de ruimte tussen de wrakken, de snowboard-wedstrijd, de boerderij-wereld waar je als varkentjes rondloopt, en uiteindelijk na een heel avontuur in de gehaktmolen belandt en in hotdogs verandert, de snoepwereld waar je als tanden rondspringt. Ik zet het voor de zekerheid even allemaal tussen spoiler tags, want ik ervaarde heel veel plezier door hier zo blind mogelijk in te gaan, en nooit te weten wat voor gekkigheid ze nu weer op je gaan afvuren. Ik werd echt blij van dit spel, als ik al die levels en hoofdstukken zo neerschrijf, en ik vergeet op dit moment ongetwijfeld nog meer dan tien momenten die ik echt fantastisch vond.

En dat alles in een nagenoeg glitch-loze ervaring (1x werd Zoe opeens onzichtbaar tijdens een boss fight, 1x zat Mio vast in de grond, maar kom, nu ben ik echt aan het mierenneuken) met hyper-snelle laadtijden, nauwelijks moeten wachten wanneer je gestorven bent, en enorme visuele pracht en praal. Er komt heel wat chaos voorbij op het scherm, maar van frame-drops heb ik weinig gemerkt. Dit staat echt als een huis, chapeau aan Hazelight. Het voelde echt als een next-gen-ervaring.

Het enige 'minpuntje' vond ik misschien dat de twee hoofdpersonages voor lange tijd van de game eigenlijk niet zo interessant zijn. Dat boeit niet veel; de game-play staat echt wel op de eerste plaats, en verdoezelt dit voldoende. Maar ik vond ze wel vrij saai. Tot die levels die zich in hun onderbewustzijn afspelen, en dan klikte het opeens wel tussen mij en Zoe en Mio. Dat waren hele mooie hoofdstukken, behoren eigenlijk ook zeker wel tot m'n favorieten! En dan die eindbaas, zoals hierboven al gezegd: waanzinnig, verpletterend.

De moeilijkheidsgraad lag soms vrij.. hoog? had ik het gevoel toch. Niet dat de game oneerlijk voelt of verandert in Dark Souls (je behoudt ook heel vaak de voortgang die je behaald hebt in een boss battle), maar zeker met m'n vriendin die eigenlijk totaal geen gamer is, botsten we soms wel eens op een muur. Maar goed, het is ons uiteindelijk in een kleine 25 uur (en zonder al te veel discussies ) gelukt. Zéker geen korte game dus, en des te mooier dat dit aan 50 euro werd verkocht. Dat kan ik alleen maar appreciëren.

Dikke 4.5*. Ga dit spelen mensen! Ik heb alvast It Takes Two klaarstaan.