Directive 8020 (2026)
Alternatieve titel: Directive 8020: A Dark Pictures Game
mijn stem
1 stem
PC / PlayStation 5 / Xbox Series X/S
Adventure
single player / multi player / online
Ontwikkeld door Supermassive
Uitgegeven door Supermassive en Bandai Namco
De aarde sterft en de mensheid heeft bijna geen tijd meer. Op twaalf lichtjaren afstand van huis biedt Tau Ceti f een klein sprankje hoop. Wanneer het kolonieschip Cassiopeia een noodlanding maakt op de planeet, beseft de bemanning al snel dat ze verre van alleen zijn. In de ruimte neemt de dood vele vormen aan. Ervaar meeslepende filmische verhalen en horror op het puntje van je stoel tijdens een diepe ruimtemissie om de mensheid te redden. Ontwijk een dodelijke buitenaardse dreiging die door de donkere gangen van het schip dwaalt, met de bedoeling menselijk leven uit te roeien.
0
geplaatst: 11 mei, 17:43 uur
Oh damn. Een nieuwe Dark Pictures game. Was ik ook helemaal vergeten. Komt deze maand nog op de playlist. Zondermeer.
0
geplaatst: 11 mei, 20:23 uur
Bij mij ook! Supermassive is echt prima in wat het doet. En dit ziet er een geweldige setting uit voor hun, beetje mix tussen Alien en The Thing. Benieuwd naar de reviews.
4
Fonzzz002 (crew)
geplaatst: 18 mei, 14:18 uur
Fijn dat The Dark Pictures Anthology is teruggekeerd! Dit schijnt de eerste van 5 nieuwe delen te zijn, al heb ik geen release dates van de volgende delen gezien. In het vorige seizoen werden de games allen één jaar van elkaar uitgebracht, wat heel ambitieus was. Wellicht willen ze bij dit seizoen wat meer tijd nemen om punten op de i te zetten.
Dit is een heel vermakelijk eerste deel van het nieuwe seizoen. Dark Pictures games waren meer leuke voorgerechten, terwijl Until Dawn en The Quarry de hoofdgerechten waren, maar dat maakt ze niet slecht. In tegendeel, het is fijn om een aantal gevarieerde, kortere horrorverhalen redelijk snel achter elkaar te kunnen ervaren. De verhalen bevatten interessante mysteries, bizarre twists, gory deaths en pittige morele keuzes. Directive 8020 is daar geen uitzondering in.
Vroegtijdig zijn er clues te vinden over dat er mogelijk meer speelt dan op het eerste gezicht lijkt, en ze wisten mij goed af te laten vragen wat het monster precies is. Zijn gedrag lijkt meer weg te hebben van doelgerichte, geplande aanvallen dan hersenloos erop los gaan. Dit hield de spanning er goed in en zorgde ervoor dat ik eerst alle hoeken van een level wilde verkennen, voor het geval interessante notes of audio logs te vinden waren, voordat ik doorliep naar de hoofdmissie.
De personages zijn helaas wat saaitjes, wat gebruikelijk is in The Dark Pictures games. Met uitzondering van Jason & Salim uit House Of Ashes zijn alle personages uit deze reeks wat standaardjes en niet echt diepgaand. Wat dat betreft gaan de games meer om de interessante mysteries om de personages heen, en de bizarre situaties waarin ze terechtkomen, dan de personages zelf.
Grafisch is dit hoogstaand. Soms zag het eruit alsof ik naar filmsets zat te kijken. De perspectieven zijn heel filmisch en goed uitgedacht. De personages zien er steeds gedetailleerder uit, belichting zit sfeervol in elkaar en de monsters kunnen er heel gruesome uitzien. Geluidsdesign kan ook sterk in elkaar zitten, met ongemakkelijke grunts van de monsters of het fungus.
Er waren opmerkelijk veel stealth sequenties in dit spel. Persoonlijk houd ik niet van stealth in games die niet voor stealth gemaakt zijn, en hoewel het overmatig voorkomt hier, kunnen ze wel degelijk spannend zijn door de permadeath mode. Zeker rond de laatste twee hoofdstukken, waar je dichtbij de eindstreep kunt struikelen door een klein foutje, was het spannend om te moeten stealthen.
Directive 8020 heeft een grootste verbetering ten opzicht van de voorgaande Supermassive games: de stamboom. Niet alleen is het overzichtelijk waar opmerkelijke veranderingen kunnen plaatsvinden, maar ze geven zelfs kleine instructies over hoe je de alternatieve paden kunt vrijspelen. Voor elk punt in de stamboom word een save gemaakt, waardoor je gemakkelijk naar ieder punt in een hoofdstuk kunt terugspringen. Dit maakt de game herspelen 10x prettiger om te doen: niet meer een heel hoofdstuk opnieuw doen omdat je aan het einde een andere keuze wilde maken, niet meer een heel hoofdstuk opnieuw doen omdat je ergens doodging, je kunt nu eenvoudig “ff een item oprapen” die je mis was gelopen, of misschien wil je even terugspoelen om te kijken hoe de death scene eruit ziet (zonder voortgang kwijt te raken). Supermassive experimenteerde al met een stamboom systeem in de Casting Of Frank Stone, maar hier hebben ze het geperfectioneerd. Graag zie ik dit systeem terug in de vervolgen.
Als je een liefhebber van de reeks bent dan verwacht ik dat je hier ook van kunt genieten. Als The Dark Pictures reeks je niet echt had overtuigd en hoopte op iets dat rond het niveau van Until Dawn / Quarry zou zijn, dan betwijfel ik of Directive 8020 je van gedachten zal veranderen. Ik heb iig goed genoten en kijk uit naar de komende delen in de reeks.
3,5*
Dit is een heel vermakelijk eerste deel van het nieuwe seizoen. Dark Pictures games waren meer leuke voorgerechten, terwijl Until Dawn en The Quarry de hoofdgerechten waren, maar dat maakt ze niet slecht. In tegendeel, het is fijn om een aantal gevarieerde, kortere horrorverhalen redelijk snel achter elkaar te kunnen ervaren. De verhalen bevatten interessante mysteries, bizarre twists, gory deaths en pittige morele keuzes. Directive 8020 is daar geen uitzondering in.
Vroegtijdig zijn er clues te vinden over dat er mogelijk meer speelt dan op het eerste gezicht lijkt, en ze wisten mij goed af te laten vragen wat het monster precies is. Zijn gedrag lijkt meer weg te hebben van doelgerichte, geplande aanvallen dan hersenloos erop los gaan. Dit hield de spanning er goed in en zorgde ervoor dat ik eerst alle hoeken van een level wilde verkennen, voor het geval interessante notes of audio logs te vinden waren, voordat ik doorliep naar de hoofdmissie.
De personages zijn helaas wat saaitjes, wat gebruikelijk is in The Dark Pictures games. Met uitzondering van Jason & Salim uit House Of Ashes zijn alle personages uit deze reeks wat standaardjes en niet echt diepgaand. Wat dat betreft gaan de games meer om de interessante mysteries om de personages heen, en de bizarre situaties waarin ze terechtkomen, dan de personages zelf.
Grafisch is dit hoogstaand. Soms zag het eruit alsof ik naar filmsets zat te kijken. De perspectieven zijn heel filmisch en goed uitgedacht. De personages zien er steeds gedetailleerder uit, belichting zit sfeervol in elkaar en de monsters kunnen er heel gruesome uitzien. Geluidsdesign kan ook sterk in elkaar zitten, met ongemakkelijke grunts van de monsters of het fungus.
Er waren opmerkelijk veel stealth sequenties in dit spel. Persoonlijk houd ik niet van stealth in games die niet voor stealth gemaakt zijn, en hoewel het overmatig voorkomt hier, kunnen ze wel degelijk spannend zijn door de permadeath mode. Zeker rond de laatste twee hoofdstukken, waar je dichtbij de eindstreep kunt struikelen door een klein foutje, was het spannend om te moeten stealthen.
Directive 8020 heeft een grootste verbetering ten opzicht van de voorgaande Supermassive games: de stamboom. Niet alleen is het overzichtelijk waar opmerkelijke veranderingen kunnen plaatsvinden, maar ze geven zelfs kleine instructies over hoe je de alternatieve paden kunt vrijspelen. Voor elk punt in de stamboom word een save gemaakt, waardoor je gemakkelijk naar ieder punt in een hoofdstuk kunt terugspringen. Dit maakt de game herspelen 10x prettiger om te doen: niet meer een heel hoofdstuk opnieuw doen omdat je aan het einde een andere keuze wilde maken, niet meer een heel hoofdstuk opnieuw doen omdat je ergens doodging, je kunt nu eenvoudig “ff een item oprapen” die je mis was gelopen, of misschien wil je even terugspoelen om te kijken hoe de death scene eruit ziet (zonder voortgang kwijt te raken). Supermassive experimenteerde al met een stamboom systeem in de Casting Of Frank Stone, maar hier hebben ze het geperfectioneerd. Graag zie ik dit systeem terug in de vervolgen.
Als je een liefhebber van de reeks bent dan verwacht ik dat je hier ook van kunt genieten. Als The Dark Pictures reeks je niet echt had overtuigd en hoopte op iets dat rond het niveau van Until Dawn / Quarry zou zijn, dan betwijfel ik of Directive 8020 je van gedachten zal veranderen. Ik heb iig goed genoten en kijk uit naar de komende delen in de reeks.
3,5*
* denotes required fields.
* denotes required fields.