Doom: The Dark Ages (2025)

Wat jij zegt is hier niet van toepassing man.

Jawel, het gaat Manny erom dat wanneer de disc een download code is, en de server waarvan je downloadt verdwijnt, de code als artikel om door te verkopen niet langer een bedrag vertegenwoordigt.

Gezien de constatering dat de disc bij deze game vooral een download code is, is wat hij zegt hier zeker van toepassing

Dit staat geheel los van de vraag of je een internetverbinding actief moet hebben om de game te kunnen spelen, wat volgens mij hetgeen is wat jij uit zijn post haalt

Nou ja...bij een bedrijf als Bethesda, titel als Doom en een platform als Sony valt dat nogal mee denk ik. Deze kan je vast nog wel een paar jaar doorverkopen. De PS3 en PS4 stores lopen tenslotte ook nog. De eerste al 20 jaar. Dus denkelijk krijg je er dan geen drol meer voor en is hij toch alweer een keer of 2 geremasterd. Doom The Dark ages krijg je fysiek vast wel verpatste de komende jaren. (Zeker als de volgende PS ook backward compatible is) Het is gelukkig geen code-in-a-box.

Doom 1 is tenslotte ook al 30+ jaar speelbaar.

Maar inderdaad ik denk dat dit de verwarring is. Ik vind het always-online idee trouwens een groter probleem dan fysiek of digitaal. Want heb je dan de disc en is de server weg of uitgever failliet heb je echt niets meer. Zelfs niet aan de disc. Of je mest een hele hoop features.

Ik ben er ook geen voorstander van, maar zelfs al komt de game wel op disc is dit vaak zonder de day one patch en al helemaal zonder patches die later uitkomen. Wat vaak ook betekend dat je de game vaak niet goed kan spelen. Het is helaas een gevolg van het internet, dat ze nu alle updates makkelijk kunnen brengen na de deadline. En dan nog krijgen we games die onaf zijn


Bij een bedrijf als MS (en dus Bethesda/Activision/Blizzard) maak ik me niet zo veel zorgen over niet meer beschikbare downloads. Maar er zijn al voldoende games die dus op die manier verdwenen zijn.

Reële zorg dat zeker, helaas wel iets wat alleen maar meer zo wordt.

Imo ook een groot probleem. Tegenwoordig zou het netjes zijn als de social media, tijdschriften en game sites een half jaar of jaar na dato de game nog eens onder de loep namen (eg. een aantal titels over een paar paginas) die de effectief gepatchte versie even onder de loep nam. Zodat je ook echt een beter beeld hebt van het spel in eindtoestand want tegenwoordig lijkt het er vaak op also je een alpha build speelt of een verdoken early access titel, waardoor veel mensen een hoop mensen dingen missen. (Eg kijk naar de navigatie patch bij Boltgun! Bijzonder veel first-day consumers hebben hier dus geen idee van.).

Valt overigens wel op: de PC specs (voor High / Ultra) zijn ook echt wel bij de hoogste die ik tot nog toe heb gezien. Doom en Doom Eternal waren op dat vlak toch net wat schappelijker. Nu ja...ik vermoed dat je op medium of low ook nog wel een grafisch knap spel krijgt (voordeel pc - dat hele scalen) - maar het zet wel alvast een nieuwe standaard voor specs. (ondermeer door om 32gb ram te vragen, de meeste games doen het met 8, max 16. Meteen een 12th gen CPU. Minstens 10GB dedicated VRAM En op zijn minst 100GB vrij.).

Da's dus een 'knappe gaming PC' setup voor wil je hem op Ultra draaien. Maar goed - scaleable. En ik draai zelden iets op Ultra of zelfs maar High. Medium is het meestal.

Ik vraag me af wat GTA of een nieuwe Elder Scrolls qua specs gaat vragen tbh. En of de huidige gen consoles daar voldoende in mee kunnen. (wellicht wel obviously). Een filmpje met cutscenes is natuurlijk makkelijk zat, dat hebben we in het verleden al vaker gezien...maar effectief gameplay (zeker als je hands-on bezig bent) is weer heel wat anders.

Eindelijk aan toegekomen om deze te spelen en het is weer lekker maar wel een stuk meer in het verlengde van de voorgangers dan ik aanvankelijk had gedacht.

Vind de vooraf getoonde beelden wat dat betreft wel wat misleidend al zijn die ook vooral gericht op later in de game denk ik.

Hoe dan ook flowt het weer lekker met de verschillende moves die je kan pullen om resources te vergaren dat zit er gewoon weer allemaal in zij het met een twist in de vorm van je schild tot dusver.

Verder gewoon super nice raggen en knallen als vanouds eigenlijk.

Eerste paar levels gespeeld en het speelt inderdaad erg lekker weg. De focus ligt veel meer op de parry met je schild om extra schade toe te richten. Dat zorgt voor een langzamere en wat meer afwachtende speelstijl. Redelijk het tegenovergestelde van Eternal in dat opzicht.
Wel merk ik dat ik Eternal toch prefereer vooralsnog, maar bij Eternal had ik de eerste playthrough ook voldoende te klagen dus dit zal wel goed komen. Wel is de muziek duidelijk minder sterk (het is veel eentoniger en minder sprekend). Alles is een stuk grauwer waardoor het meer zoeken is naar de demonen, een beetje zoals bij 2016 ook het geval was. De focus op de parry is nooit mijn favoriete ding geweest in games dus hier is het echt even schakelen, gelukkig is er een ruime parry window (die volledig aanpasbaar is). En de stukken met de Mech en Draak vallen mij eigenlijk best tegen. Erg simplistisch en eentonig. In die enkele levels werd het al gauw saai, vraag me af hoe boeiend dat blijft in de komende levels.

Qua verhaal is het allemaal wat vaag en compleet over de top getrokken. Heb me nog niet verdiept in de Codex paginas, maar we krijgen flink meer cutscenes die maar bar weinig uitleggen nog. Verder is het vooral wat je mag verwachten van ID, een mooie, soepele brute shooter die toch weer even anders is dan de voorganger. En het levert weer een bak plezier op.

Doom the Dark Ages, oh boy. Wat een game. Ik heb er veel over te zeggen dus ik knal er op typische ID stijl gewoon direct in . En alvast excuses voor de lap tekst.


The Dark Ages brengt ons naar de middeleeuwen. We krijgen het verhaal van de ‘first age and the first battle’. Het speelt zich af tussen doom 64 en Doom 2016 begreep ik, maar om eerlijk te zijn heb ik me niet echt beziggehouden met het verhaal en de codex. In tegenstelling tot de vorige 2 delen, maar dat komt voornamelijk omdat de hele setting mij gewoon minder boeit. Geef mij maar het futuristische van de vorige games dan dit donkere middeleeuwse geheel.

De hele setting heeft voor het verhaal zelf ook eigenlijk geen invloed. Een verhaal waarbij je als Slayer zelf vooral een passagier bent trouwens. De aandacht ligt deze keer bij andere personages, die allemaal niet verder komen dan het niveau bordkarton. Niet dat het uitmaakt want het verhaal is toch flinterdun, typerend jaren 90 pulp en halverwege de game lijkt het verhaal zowat vergeten te zijn. Dat deden de vorige 2 games toch wel beter wat mij betreft. Het nam daar een wat meer centrale plek in, zonder enorm veel cutscenes eraan te wijden. Ik keek altijd met plezier de cutscenes in de vorige delen en was benieuwd naar de codex (die ik dan ook graag opzocht in de levels). Dit is echter de eerste Doom waarbij ik geneigd was om de cutscenes te skippen en ik de codex vrijwel volledig links het laten liggen.

De setting heeft wel invloed op wereld van The Dark Ages. Die is grauw, grijs/bruin (of rood/bruin in Hell en groen,paars/zwart in Cosmic Realm) en vooral heel erg donker. Het is voor mijn gevoel nog minder kleurrijk dan Doom 2016, die vooral erg rood was natuurlijk. De kleuren zijn hier vooral te vinden in de lichtbronnen (zowel fakkels als futuristische lampen) en de vele lichteffecten die de wapens en aanvallen hebben. En die een mooie gloed afgeven waardoor het geheel er wel echt superstrak uitziet. Tel daar nog de grootse levels en skyboxen bij op waar genoeg gebeurt. En we hebben weer een enorm imposante game van ID. Persoonlijk blijk ik echter wel liefhebber van de kleurrijke stijl van Eternal, maar dat komt vooral omdat alles zo heerlijk overdreven game achtig is. The Dark Ages is toch weer een stuk serieuzer.

De levels zelf zijn wat mij betreft stukken minder interessant. Het gros is allemaal op de Sentinel wereld en voornamelijk hetzelfde, of een open slagveld of door wat kasteelachtig gebeuren. Ook de Hell levels zijn weinig inspirerend. De meest interessante levels zijn vooral te vinden in het nieuwe Cosmic Realm. Wat vooral komt door het vreemde karakter dat ze daaraan gegeven hebben. En de leuke wereld verbuigende puzzel elementen die erin zitten. Daar hadden ze van mij wel meer mee mogen doen. Trouwens wel erg tof om ook hier weer een nieuwe plek te bezoeken. Hopelijk keert die nog terug in de DLC of een toekomst deel. Want dit is er wel eentje die interessante dingen kan opleveren. En enkele interessante lovecraftian achtige demonen voorschotelt.

De personages zijn zoals ik al melde van het niveau bordkarton. Enkele bekende komen langs maar het zijn vooral de slechteriken die meer aandacht hebben gekregen. Waarbij Azhrek als de grote tegenstander de meeste aandacht opeist. Azhrek is een beetje een cliché slechterik die uiteindelijk helaas in een anticlimax eindigt. De Kreed Makyr is voor mij de tofste nieuwkomer, voornamelijk door zijn positie in het verhaal, waar helaas weinig mee gedaan wordt. Als medestanders vinden we natuurlijk King Novic en Valen (die in Eternal veel boeiender was dan hier) en nieuwkomer Thira. Wat een belangrijk personage is maar die vooral de zoveelste norse tegenstander is. De grootste tegenvaller is echter The Old One. Hij wordt groots geïntroduceerd maar is uiteindelijk echt maar een middel tot een doel. Nergens voelt hij speciaal of bijzonder, wat toch wel erg jammer is.

De setting doet me eigenlijk niets en het verhaal en de personages vallen wat tegen. Gelukkig is dat in Doom allemaal maar bijzaak want het draai hier zoals het hoor om maar 1 ding.


De combat is hier weer helemaal opnieuw opgebouwd. Geïnspireerd door de oude Doom games (wat Hugo in zijn streams ook duidelijk maakt). Dat begint met de langzamere projectielen waar je nu echt lekker tussendoor kan bewegen. Wordt gevolgd door de meer open levels om de grootsheid en vrijheid te bevorderen. En het geheel wordt afgemaakt met het nieuwe arsenaal aan wapens. En alles heeft, zoals het ondertussen wel verwacht mag worden, een sterk uitgewerkt verband met elkaar.

De wapens zelf zijn weer bruut, enkele oude bekenden zoals de shotgun, super shotgun, plasma rifle, rocket launcher en de BFC zijn weer van de partij. Waarbij de BFC als crosbow toch wel echt heel tof is. Zo tof dat ik het jammer vind dat ze niet een gewoon wapen in die stijl hebben gemaakt. Die wapens worden aangevuld met de Shredder, wat eigenlijk gewoon een machinegeweer is. De Impaler die heerlijk is om demonen aan de grond te nagelen. De Pulverizer en Ravager die met hun schedel verpulverende mechanische toch wel mijn favoriet zijn. Perfect om grote groepen vijanden af te slachten. En de Chainshot, die heerlijk werkt om veel schade aan te richten. Daarnaast zijn er drie melee opties, De power Gauntlet, de Flail en de Dreadmace. En de allerbelangrijkste nieuwkomer natuurlijk je nieuwe schild. Want daaromheen is de hele combat loop opgebouwd.

De parry mogelijkheid van het schild deed me wat huiveren vooraf. Ik ben geen groot liefhebber van games die zo op de parry gefocust zijn. Maar Doom heeft een erg fijne afstelling daarvoor gevonden. Sowieso kan alles zowat naar wens ingesteld worden dankzij de vele difficulty sliders, maar de parry window is erg ruim. Maar ook als je mist valt de schade nog best mee, hoewel dat op de hogere moeilijkheidsgraad al snel anders is. Maar de Parry is cruciaal in de combinatie met je wapens. Zo kan de Chainshot na wat upgrades bij een succesvolle parry meer schade aanrichten, evenals de rocket launcher. Wat ze een perfecte combinatie maakt bij de grotere demonen.

Maar dan zijn we er nog niet, want je Schild heeft namelijk ook runes om te upgraden. En die hebben allemaal hun eigen effect dat in werking treedt bij een succesvolle parry. Waarmee je al snel enorme hoeveelheden schade kan aanrichten (en je scherm overdonderd wordt met effecten). Door dat nog eens te combineren met een van de drie melee opties ontstaat er een heerlijke synergie tussen de verschillende wapen opties.

Om dat te laten werken is de noodzaak om specifieke wapens voor specifieke weakpoints te gebruiken vervallen. Het managen van de wapens en ammo is daardoor stukken minder dan bij Eternal het geval was. Daardoor ontstaat er een combat loop waarbij je eigenlijk met maar 1 of 2 wapens de hele game door kan. Zo liep ik de eerste levels grotendeels door. Maar dat gaat op den duur toch wel vervelen. Het moment dat ik toch maar eens met andere wapens ging spelen en andere combinaties ging maken was het moment dat de funzone zich echt openbaarde.

Het management van Eternal is niet volledig verdwenen. De melee wapens leveren namelijk nog steeds ammo op voor je wapens die je hard nodig hebt. Maar zo moet je ook nog rekening houden met je health en armor. Je health krijg je veelal nog door demonen af te maken. Dat kan je nog steeds doen met een glory kill, als je vanuit bovenaf bij de demon een executie start. Maar veelal zijn je executies nu gewoon een veredelde melee aanval. Dat zorgt voor een betere flow en de glory kills worden door mij dan ook zeker niet gemist. Je armor terughalen is wat uitdagender, je kan daarvoor het schild van de demonen slopen, waarvoor de Flail (evenals de dreadmace) perfect is. Maar je kan ook de combat shotgun upgraden dat die bij elk schot iemand in de fik zet en daardoor armor pick-ups verzamelen. Perfect voor de bossbattle's bijvoorbeeld.

De combat loop is daardoor heerlijk en je vliegt al snel over het soms toch echt flinke slagveld. Er zijn een aantal open-world achtige levels waarbij je zelf kan kiezen waar je naartoe wilt. Dat klinkt heel leuk maar is regelmatig toch vooral flink heen en weer wandelen. Geen probleem als er een leger aan demonen voor je staat, maar als die combat encounter eenmaal is afgerond blijft het leeg. En als je dan de vele secrets wilt verzamelen is dat wel eens vervelend. Ik moet zeggen dat toen ik dat laatste losliet de flow wel verbeterde. Maar toch blijven de rechtlijnigere levels fijner om door te spelen.

De flow van de combat is trouwens niet altijd even sterk. Misschien komt het door mijn ervaring en liefde voor Eternal maar ik vond veel encounters toch wel erg kort. Vooral in het begin vlieg je er snel doorheen. Zo kom je bijvoorbeeld in een kleine ruimte met een Aggadon Hunter, die maak je af en dat was het dan. Waar is die 2e wave met een dubbele Aggadon Hunter, of in combinatie met een Cyber Demon bijvoorbeeld. Pas aan het einde van de game komen een paar van dat soort momenten. Maar als ik dan kijk naar Eternal dan was dat toch echt veel vaker het geval. Daar moest je nog wel eens zitten zweten bij de encounters, hier kan je vaak gewoon achter over blijven zitten.

En dat is jammer want de combat loop is juist erg tof. Daar wil ik meer tijd mee doorbrengen. Nu hebben ze ook wel goede dingen voor de flow gedaan, want de encounters volgen elkaar vlot op. En we hebben nu verschillende leaders die we mogen afslachten. Dat zijn veelal toch de leukste gevechten in de game. Eerst een legertje van demonen afslachten voordat je pas de leader kan aanvallen. Terwijl die jou wel al het leven zuur maakt. Tijdens die gevechten merk je ook weer wat meer van het managen uit Eternal. Welke vijanden pak je eerst, en hoe ontwijk je de leader voordat je hem kan aanvallen. Grappig genoeg zijn die gevechten voornamelijk de oorzaak geweest van mijn gameovers of het gebruiken van extra lives. De leaders hebben naast de leuke encounters ook nog een voordeel dat ze je een upgrade geven in armor, health of ammo. Wat natuurlijk altijd handig is.

Een ander minpunt voor de flow van de game zijn de levels in de Atlan en op je draak. Dat zijn toffe filmische momenten voor epische gevechten. Maar ze verzanden vooral in te veel van hetzelfde. De Atlan heeft dan nog de mazzel dat je wat verschillende wapens mag gebruiken. Maar uiteindelijk is dat een stukje lopen, wat Titans neermeppen en door. Bij het tweede level kwam de verveling al opzetten en dat is niet meer weggegaan ook. De levels met je Draak zijn daarin nog erger, elke aanval ontwijk je op dezelfde manier en als je dat goed doe je meer schade. Gelukkig komen die levels nog met stuken waarbij je te voet verder mag. Maar het had er van mij niet in gehoeven. Dat komt voornamelijk omdat de combat loop van de Atlan en Draak eigenlijk niet bestaat. Dat is zo basaal in tegenstelling tot de rest. Hadden ze daar meer mee gedaan, zoals de synergie met het Schild en de wapens dan zou daar nog best wat tofs uit kunnen komen. Maar helaas blijft het allemaal erg simplistisch.

De open levels en de korte encounters werken voor mij wat nadelig op de combat flow. Het zorgt er wel voor dat de game wat relaxter speelt en ergens ook makkelijker aanvoelt. Het is ook wel eens fijn om niet te zitten zweten om door elke encounter te komen namelijk. Maar ook de muziek heeft voor mij een minder effect op de combat flow. Die mist namelijk een eigen geluid, herkenning en vooral van die onderhuidse spanning die je alert houdt. Dat kwam deels omdat de muziek vrij zacht in de mix stond, maar ook na die fix werkt het nog lang niet zo goed als bij de vorige delen. Maar goed daarover later meer.

Goed dan het laatste onderdeel van de combat, de bossfights. Ja die zijn hier ook weer aanwezig en tot mijn allergrootste verbazing heb ik elke bossfight in een keer gehaald zonder extra lifes te moeten gebruiken. Ik speelde dit op Hurt me Plenty, net zoals bij 2016 en Eternal. Maar bij die twee games hebben de bossfights mij toch het leven flink zuur gemaakt. Vooral Eternal was slopend met het Khan Makyr gevecht. Maar The dark Ages is daarin echt veel en veel makkelijker. Nu kan je dankzij de vele sliders heel veel aanpassen, wat ik bij een toekomstige nieuwe playthrough zeker ga doen. Maar van mij hadden die bossfights wel wat uitdagender gemogen.

Uiteindelijk zijn het er vier, en zijn er een paar meer maar die komen daarna nog eens als demon langs in de normale gevechten (zoals de Doom Hunter en Marauder uit Eternal bijvoorbeeld) dus die neem ik niet mee. We beginnen met wat mij betreft het leukste gevecht, de Kreed Makyr. Een erg levendig en energiek gevecht met voor mij ook wel het leukste personage uit de game. De wordt gevolgd door de grootst tegenvaller, wat ook direct degene is die mij het meest interessant leek. The Old One is een gigantische Titan uit het Cosmic Realm, die we maar simpeltjes in elkaar beuken met de Atlan. Er is geen interessante combat te vinden helaas. Wat mij betreft een compleet gemiste kans. Daarna krijgen we twee gevechten tegen Azhrek, waarvan de eerste nog wel tof is en op momenten nog wel uitdagend. Het slot gevecht is helaas een beetje een anticlimax. Ondanks dat we daar met 2 personages te maken krijgen, ging dat allemaal erg makkelijk.

De Bossfights zijn een beetje hit or miss, maar over het algemeen wat te makkelijk. De combat loop is geweldig en verveeld geen moment. Helaas is de flow niet altijd even sterk aanwezig. Maar de combat staat hier wel weer als een kasteel stevig op het slagveld. Wat toch het belangrijkste is voor een Doom game. Het is misschien de minst uitdagende, maar ook de meeste relaxte en misschien ook wel de leukste van de drie. Hoewel ik persoonlijk een lichte voorkeur voor het management van Eternal blijf houden. Ik heb me geen moment verveeld met de combat loop.


Een Doom game is natuurlijk niet compleet met een knallende soundtrack. En voor degene die het niet hebben meegekregen. Mick Gordon is niet langer van de partij. Daarvoor krijgen we nu Finishing Move Inc. Een partij die ik ken van hun Crackdown 3 soundtrack, die best vermakelijk is maar zeker geen hoogvlieger. Maar na twee meesterlijke soundtracks is de druk enorm hoog. En laat ik direct met de deur in huis vallen, dit is de minste van de drie als het op de soundtrack aankomt.

Zelf ben ik erg fan van wat Mick voor Eternal heeft klaargespeeld, die soundtrack draait nog regelmatig zijn digitale rondjes. De variatie, de intensiteit, het groevende karakter en uiteraard de bruutheid. Sowieso ben ik erg fan van zijn industriële elektronische Metal stijl voor de Doom games. Ook de muziek van David Levy en Andrew Hulshult voor The Ancient Gods kan ik erg goed waarderen. Ze borduren mooi door op Mick’s werk met een meer Djent inslag erin.

In vergelijking daarmee klinkt de soundtrack voor The Dark Ages op het eerste gehoor heel erg als rechttoe rechtaan traditionele Metal. Ergens hoor je vaag een koortje en een hoorn. En ergens hoor je wat soundscapes op de achtergrond. Het gros is voornamelijk harde gitaren, stevig drumwerk en dat is het wel. Het klinkt allemaal niet heel erg middeleeuws maar mist ook de industriële elektronische stijl van de voorgaande (die hier ook niet echt zou passen wat mij betreft). An sich is dat nog niet zo heel erg, maar als we dan bij het Cosmic Realm komen, horen we daar grotendeels hetzelfde. Ja er zit een andere soundscape op de achtergrond en ze hebben een andere riff. Maar het is nog steeds gewoon Metal in dezelfde stijl. Vergelijk ik dat met de eerste keer dat je in Eternal bij Urdak komt en je een compleet ander geluid wordt voorgeschoteld. Hier mist dat grotendeels.

Nu luister ik de soundtrack ook los van de game en dan komt die toch iets beter tot zijn recht. Er zitten wel wat leuke details in, maar nergens komt het op de voorgrond. En juist dat hadden ze van mij wel mogen doen. Gewoon all-in op het middeleeuwse aspect, brute ouderwetse geluiden. En dan voor de Cosmic Realm van die heerlijk onaardse en tegenstrijdige polyritmes met allerlei lovecraftian achtige geluiden. Maak het lekker creepy, angstaanjagend, vreemd. Eigenlijk zou de soundtrack van Quake van Nine Inch Nails hier perfect passen. Helaas krijgen we dat niet, er zitten elementen in de muziek maar het komt er gewoonweg niet uit. Ze kiezen voor de veilige optie. Dat kan prima voor het album, maar in de game moet het allemaal meer aangedikt zijn. Al die kleine details komen er niet uit, waardoor je uiteindelijk de hele game zowat hetzelfde hoort.

De verschillende werelden en personages hebben geen eigen nummer, of motief. Daardoor is er geen herkenning en helpt de muziek niet mee met het vertellen van het verhaal. Je wordt daardoor niet onbewust gepushed tijdens de gevechten. Want elk gevecht klinkt hetzelfde. Maar mijn grootste probleem is dat de muziek vooral een gebrek heeft aan spanning, van die onderhuidse spanning die ervoor zorgt dat je constant alert bent. En juist dat wil je tijdens de vele encounters. Dat zorgde er in Eternal voor dat je altijd gefocust bent voor wat er dan ook gaat komen. Dat het hier mist is precies het probleem wat ik eerder benoemde. De muziek helpt niet bij het behouden van de combat flow. Het knalt lekker, maar ik kan het gros van mijn cd’s uit de kast pakken, opzetten en hetzelfde effect bereiken. De soundtrack van Finishing Move Inc. Heeft in die zin geen meerwaarde voor de game.

Dat klinkt allemaal erg negatief natuurlijk, maar dat is vooral omdat de lat enorm hoog ligt. De muziek is prima, luistert buiten de game erg goed weg en zal ik ook nog wel een tijdje draaien. Maar tijdens de game voegt het niet toe wat de muziek in de vorige delen wel deed. Wie weet maken ze stappen met de DLC. Mick had ook een 2e deel nodig om echt iets geweldigs neer te zetten.


Doom is nog niet klaar. Zeker niet. Dat blijkt ook wel uit het einde waarbij de slayer zijn volgende doelwit in het vizier heeft. De DLC is al bij release al aangekondigd dus die gaat nog wel wat meer brengen daarin. Hugo Martin en ID hebben duidelijk nog meer te vertellen. In de streams gaf Hugo al aan dat ze dieper in willen gaan in de huidige combat loop, zoals The Ancient Gods dat ook voor Eternal deed. Ik zie het graag gebeuren. Want hoewel ik hierboven best wat negatief klink heb ik mij echt enorm vermaakt met de game. De combat is gewoon enorm leuk, het is in het begin even wennen maar na wat upgrades en verschillende wapens is elk gevecht een feest. Het helpt ook dat de game veel makkelijker aanvoelt, waardoor ik toch relaxter door de levels heen ga dan bij de vorige het geval was.

De kritiek die ik heb zijn vooral kleine dingen. Het verhaal is weinig interessant. Maar dat is sowieso maar bijzaak in een Doom game. De setting interesseert mij eigenlijk niet, maar ook dat is maar een vehikel voor de actie en het levert wel toffe melee opties en het schild op. De muziek is minder sprekend en pakkend dan voorheen, maar het knalt nog steeds behoorlijk. En de mindere combat maakt het toch wat relaxter om te spelen. De makkelijker gevechten en bossfights zijn met wat aanpassingen in de sliders helemaal naar wens te maken. Daar ga ik in de toekomst wel eens mee spelen. Het is vooral de Atlan en Draak stukken die mij echt negatief bijblijven. Leuk voor een keertje, maar als je meerdere levels ervoor maakt zorg en dan ook voor dat de combat loop daar interessant genoeg voor is. Juist omdat alles in Doom draait om die combat loop. Die zullen in een nieuwe speelsessie waarschijnlijk ook niet standhouden.

Doom the Dark Ages is een topper van formaat en voor elke FPS liefhebber wel verplichte kost. Het is geen Doom Eternal, dat zal voor verschillende balen zijn, maar voor net zoveel waarschijnlijk een opluchting. Mijn voorkeur ligt nog steeds bij Eternal, vooral omdat het totaalpakket mij daar simpelweg meer aanspreekt. Maar ik denk dat de combat loop hier toch wel sterker is uitgewerkt. Uiteindelijk is dit ook gewoon weer enorm plezierig om doorheen te spelen. En het doet smaken naar meer, veel meer. Kom maar op ID met de DLC en vervolgen.

Over aanvaardbare prijs gesproken! Eindelijk op Steam eens in een degelijke sale voor maar 26€. Ik overweeg toch wel om hem aan te schaffen. Al was het maar om een uurtje of wat op mijn gemak te testen ipv bij een vriend ff te doen. Dat is een heel net prijsje.

Gewoon doen Sinner, vermaak je je vast prima mee.

Er gaan geruchten dat het naar de Switch 2 komt.

Heb het intussen ook gedaan. Twijfelde een klein beetje omdat ik niet zeker wist of mijn PC het geweld wel zou trekken maar...je kan zeggen wat je wil, qua optimalisatie weten ze bij ID / Bethesda wel wat ze doen. Op Medium draait het bij soepeltjes. En het speelt bijzonder lekker. Voor je het weet shield-bash je jezelf een malle door de horde aankomende vijanden en vergeet je zo af en toe dat je ook nog een geweer hebt.

Heb wel maar een half uurtje gespeeld (wil eerst de games waar ik mee bezig ben even afmaken) maar voor de prijs kon ik het niet laten liggen. Oh...en ik vind eigenlijk dat de hele toegevoegde lore en het verhaal best wel geinig is. NIet noodzakelijk, maar toch best aardig. Weet niet hoe ik er later over denk, maar ik vind het wel aardig om een ietofwatandere achtergrond te hebben om in / tegen te vechten. En meteen krijg ik ook interesse om zowel 2016 als Eternal toch weer eens uit de kast te halen (Eternal heb ik zowat overgeslagen destijds. Vond hem 'te snel' voor mij. Maar aan de andere kant dat heb ik wel eens vaker - met wat meer oefening of in een andere bui zal ook die me waarschijnlijk veel beter bevallen).

Maar in ieder geval is de click tussen Doom The Dark Ages en mij er wel meteen.

Doom: The Dark Ages verscheen vorig jaar en maakte in de reviews wel indruk, maar niet zoveel als de voorganger Doom: Eternal. Dat valt na het spelen wel te begrijpen, maar toch vind ik The Dark Ages best wel goed en misschien in gameplay ook gewoon de beste van de reeks.

Deze game is een prequel van Doom uit 2016 en je speelt in een Middeleeuwse setting met de Doom Slayer. Na onder andere Mars, de aarde en de hel is dit weer eens wat anders. Je speelt tussen kastelen en oude dorpen in een vrij duistere sfeer en in een wereld die vooral zwart, bruin en grijs oogt. Wat dat betreft is de game ondanks dat het bloedmooi oogt wel de saaiste van de drie qua setting want door het eentonige kleurenpallet en de wat minder bizarre omgevingen maakt het allemaal wat minder indruk. Ik vond een hoop levels in Eternal veel creatiever ontworpen, maar als je dat opzij zet is de setting in The Dark Ages op zich best prima. En wat ik al zei, het oogt geweldig. De werelden zijn hier een stuk uitgebreider en ruimer en ook het aantal vijanden is flink meer dan in de vorige delen (en die waren al goed gevuld). Plus, de cut-scènes die er vaak zijn ogen echt indrukwekkend mooi.

Wat echt verschilt bij de drie Doomgames is de gameplay. Het is hier verdedigen en knallen. Ja, echt. Er is geen platformactie meer en je bent een stuk minder mobiel, maar je krijgt ter compensatie wel een machtig schild om aanvallen mee af te weren maar ook om ongenadig hard mee te moorden want je kan ermee rammen en vooral naar een vijand werpen waarna ze aardig uit elkaar spatten. Het went snel en in combinatie met je hele dikke wapenset ben je al snel een onverslaanbare bad ass. Heel eerlijk vond ik dit veel fijner spelen dan Eternal waar ik echt moe werd van de platformactie en dat je daardoor soms nauwelijks nog mee kreeg wat er allemaal gebeurde. In The Dark Ages is het overzichtelijker, maar nog steeds knalt het heel fijn. Wel een groot minpuntje, de glory kills zijn bijna geheel weg en dat vind ik echt spijtig want het gaf juist een heel bevredigend gevoel in de vorige delen om monsters heel bruut te finishen. Ter afwisseling krijg je nu ook nog ritjes met een gigantische mech (a la de film Pacific Rim) en een grote draak. Met de mech heb ik me best vermaakt (de introductie-video was ook echt heel lekker), best wel imposant om huizenhoge demonen kapot te meppen al was de gameplay wel simpel. Met de draak heb ik weinig plezier gehad, dat kwam wel heel erg over als een saai kermisritje in een achtbaan. Beetje locken en schieten, het voegde niet veel toe.

Verder draait deze game best wel om het verhaal, maar dit pakte me hier niet zo. Nu ben ik er ook wel klaar mee, want deze games liggen buiten mijn comfortzone. Ben wel blij ze nu eens te hebben gespeeld, maar ik heb niet meteen behoefte aan een nieuw deel al gaat deze er vast komen en die ga ik ook wel spelen tegen die tijd.

3,5*

Overigens nog een kleine eindconclusie over de drie Doomgames:

Doom 2016: rennen en knallen (3*)
Doom Eternal: springen en knallen (3,5*)
Doom TDA: verdedigen en knallen (3,5*)

Ik vond de 2016 editie een prima reboot, maar door de wat saaie omgevingen wel echt de minste. Eternal had weer veruit de best ontworpen werelden, maar ik werd wel soms gek van het platformelement en de chaos van echt elke kant waardoor je echt geen seconde nog overzicht had. The Dark Ages speelt voor mij het fijnste, maar heeft weer een wereld die ik minder aansprekend vind. Doom Slayer oogde in Eternal ook indrukwekkender. Alles bij elkaar afgewegen is Eternal toch de beste.