Lost Records: Bloom & Rage (2025)

Vanochtend uitgespeeld en ook dit is weer een prima Dontnod belevenis. Want hoe je het ook draait of keert - er zit hier een prima, emotioneel en melancholisch verhaal achter, met bijwijlen echter maar erg weinig gameplay. Het basisgegeven heeft wat weg van een Stephen King verhaal ...inderdaad. IT. Maar het geheel verliest zich nooit overmatig in horror of dergelijks. Verwacht je dat. dan zal je wellicht bekocht uitkomen. Hoewel er dus wel degelijk enige paranormale trekjes inzitten.

Het spel speelt zich af in zowel het heden (de reunie - die zijn allemaal FPS) als het verleden (de flashbacks - die zijn grotendeels 3rd persoon) en draaien voornamelijk om het mysterie op te lossen wat er destijds nou eigenlijk gebeurt is in de zomer van 95. Of eerder...vorm te geven aan de zomer van 95. Want zoals vaker met de Dontnod games zijn er behoorlijk wat keuzemomenten die al dan niet een grote invloed hebben op het verder verloop en uitkomst van het verhaal. (wat je achteraf ook allemaal mooit kan terug zien in een overzicht met bulletpoints - zowel bij tape 1 als bij tape 2).

Wat betreft die tapes - het hoofdpersonage Swann (jij dus) filmt eigenlijk heel de zomer lang alles wat er gebeurt en je kan zowat aller tijden switchen naar FPS om recordings te maken van bepaalde dingen. Erg vaak is dat nodig om verder te komen in het verhaal, maar als bijkomstigheid en voor achievements zijn er ook een hoop verborgen dingetjes te ontdekken (eg. bvb een deel speciale plekken, dieren e.d die je kan opnemen). Het maakt het hele gebeuren net weer wat interactiever en leuker dan alleen maar de interacties en dialogen kiezen (die op zich dus de meerderheid van het spel beslaan). Het terugzien van wat je gefilmd heb is overigens vaak best grappig, leuk, koddig of...ja in enkele gevallen zelfs wel een klein beetje emotioneel. (ook al heb je hier en daar wel eens het gevoel van 'wat een tienertrutje' - maar aan de andere kant...hoe was je zelf op je 15de of 16de in 95 - naar mijn gevoel niet zo heel erg anders).

In ieder geval vond ik het een erg leuk spel - en boeiend genoeg om het tweede gedeelte in een zit door te spelen om toch maar te weten waar het vanaf een specifiek punt naar toe zou gaan. En ook herspeelbaar aangezien er blijkbaar toch best wat significante verschillen zijn tussen het verloop en einde van mijn spel en hetgeen ik tussen bepaalde keuzes zag staan (ik heb er maar vluchtig over gekeken om niet te veel te spoilen voor mezelf). Met 3.5 een voldoende wat mij betreft. En kan eventueel nog omhoog als ik het ooit nog eens speel. (overigens...na alle 'eindes' is er trouwens een mogelijkheid tussen twee keuzes die doen vermoeden dat ook hier de mogelijkheid tot een sequel blijft bestaan.)

De zoveelste Don’t Nod verhalende game van de afgelopen jaren na onder andere de Life is Strange games of Tell me why. Jammer genoeg haalde geen enkele titel de afgelopen jaren nog dat hele hoge niveau van hun eerste Life is Strange game, maar toch wilde ik wel hun nieuwe titels spelen. En aangezien Lost Records op Gamepass staat heb ik deze ook volledig gespeeld.

Ik weet na uitspelen nog steeds niet helemaal wat ik van de game moet vinden. Aan de ene kant is het best wel sfeervol en is de game visueel fraai en qua muziek en geluid weer uitstekend zoals al hun titels dat wel zijn. Ik heb toch altijd wel een zwak voor die typische Amerikaanse middle of nowhere plekken. Wel spijtig dat de game qua locaties vrij karig is, want verder dan een ijscowagen, een boshuisje en de lokale bar komt het eigenlijk niet. Maar het heeft wel wat en Don’t Nod weet het wel weer charmant te maken. Maar inhoudelijk gebeurt er wel vrij weinig, zeker Tape 1 heeft op dat vlak weinig te bieden. De inhoud zit ‘m in het kennis maken met vier jonge meiden die vriendinnen worden en een huisje in het bos opknappen om er de zomer door te brengen. Erg interessant zijn ze allemaal niet, maar ook hier weet Don’t Nod het best boeiend te maken. Het verschil met de andere games is dat je hier een hoofdrolspeelster met een camera speelt, waardoor je telkens aan het filmen bent en dit geeft wel een leuk perspectief op het verhaal. Je speelt herinneringen vrij en het verhaal zet zich op deze manier voort. Ook leuk is dat de game afspeelt in 1995 en in het heden. Dat verschil zie je weer in de technologieën (destijds een discman en videorecorder, in het heden een mobiele telefoon) en dat tijdsbeeld is leuk terug te zien.

Eigenlijk begint met het einde van Tape 1 het verhaal pas echt, als blijkt dat Kat helaas leukemie heeft en dood gaat. Ook krijg je meer te maken met The Abyss, het diepe gat achter het boshuisje. Helaas kom je weer te weinig te weten om het echt heel spannend te maken, waardoor het pas richting het einde weer relevant aan het worden is met een confrontatie met Corey, de bad guy van deze game, in het bos. Het bovennatuurlijke tintje geeft de game wel wat spanning maar er wordt wel weinig mee gedaan. In Tape 2 merk je ook dat de groep in het heden uit elkaar is gevallen en dat Kat er niet meer is. Wat mij betreft hadden ze wel wat meer in het heden kunnen doen dan alleen een lange praatsessie in de bar. Het hele idee lijkt natuurlijk wat op Stephen King zijn verhaal over It, met een nare gebeurtenis in de jeugdjaren en een latere terugkeer om het af te kunnen sluiten. Maar dan had ik dus wel wat meer spanning verwacht. Je keuzes hebben hier wel invloed op het einde, maar echt schokkend is het niet. In mijn einde duwden de vier mensen Corey in The Abyss maar liep Swann alleen de bar uit, haar vriendinnen waren al weg. Daarna volgt na de aftiteling nog een proloog bij The Abyss waar Kat in The Abyss zit en waar de deur naar een volgende game open is gezet. Is dit nodig? Van mij niet, daarvoor is deze wereld met deze karakters voor mij niet interessant genoeg. Komt de game er wel dan ga ik het wel spelen, want ergens wist de game me ook weer wel te boeien en wilde ik zeker Tape 2 in een keer doorspelen. Het einde in de bar met het openen van het kistje van Kat vond ik wel weer een mooi en emotioneel stuk, dat sluit het verhaal netjes af.

Het is geen game die vreselijk goed is, maar wel een prettige middenmoter en sowieso een prima Gamepass titel waar ik toch bijna 15 uur mee bezig ben geweest. Overigens jammer dat je op het einde je keuzes wel in beeld ziet, maar dat er geen percentages bij staan van wat de keuzes van andere gamers van deze titel waren. Dat vond ik nou altijd leuk bij de andere Don’t Nod titels, of mijn verhaallijn nou veel gekozen was of niet. Moeilijk om hier een cijfer aan te hangen, het is voor mij eigenlijk een 6,5/10 game. Net niet goed genoeg voor 3,5 ster hier dus dan rond ik toch omlaag af.

3*