Little Nightmares III (2025)
mijn stem
2 stemmen
Nintendo Switch / Nintendo Switch 2 / PC / PlayStation 4 / PlayStation 5 / Xbox One / Xbox Series X/S
Platform / Puzzle
single player / online
Ontwikkeld door Supermassive
Uitgegeven door Bandai Namco
In Little Nightmares III volg je de reis van Low en Alone, terwijl ze zoeken naar een pad dat hen uit het nergens kan leiden. Gevangen in de Spiraal, een cluster van verontrustende plaatsen, zullen de twee vrienden moeten samenwerken om te overleven in een gevaarlijke wereld vol waanideeën en te ontsnappen aan de greep van een nog grotere dreiging die op de loer ligt in de schaduw.
4
Fonzzz002 (crew)
geplaatst: 13 oktober, 11:11 uur
Een reeks waar de magie een beetje uit is.
Van zichzelf is Little Nightmares III niet heel verkeerd: het ziet er goed uit, de besturing werkt prettiger dan zijn voorganger en het vertelt weer een verhaal via beelden ipv dialogen. Zeker in een genre dat overvloed is met audiologs en brieven lezen, is het fijn om een verhaal in deze stijl te zien. Maar als 3e deel in een serie biedt het teveel van hetzelfde, is het te voorspelbaar en wanneer het iets nieuws probeert is het (vaak) aan de zwakke kant. Het mist de originaliteit en angstfactor van zijn voorgangers. Dit deel schijnt in zijn geheel door Supermassive te zijn gemaakt; Tarsier was nergens betrokken. Zo voelt het inderdaad: andere makers nemen het roer over en proberen een ‘veilig’ vervolg te maken, uit angst te ver af te wijken.
De monsters zijn ditmaal nogal cliché in vergelijking met monsters uit voorgaande delen (behekste poppen of reuzen baby’s). Hun designs, gedrag en de opbouw is aanzienlijk minder creepy en meestal valt te voorspellen wat ze gaan doen, voor ze iets doen. De puzzels zijn makkelijker, sterke muziek van de voorgaande delen is afwezig, en waar ik bij de vorige delen graag meer over het verhaal wilde weten, kon het me hier minder bekoren.
Maar ik was wel nieuwsgierig genoeg om tot het einde door te spelen en soms werd het interessant. Het hoogtepunt van de game is het verhaal tussen de twee hoofdpersonages, en wat hun reis precies betekend (op Youtube waren er comments die het letterlijk namen: fantasievriend krijgt leven. Andere comments zagen het meer als een copingsmechanisme, en bij het einde ontwikkelde het hoofdpersonage onafhankelijkheid. Het verhaal werkt met beiden interpretaties).
Het is een leuke verandering om ditmaal goede manieren te hebben om jezelf te verdedigen. De personages hebben zowel een close range aanval als projectiel tot hun beschikking. Hoewel de meeste vijanden onverslaanbaar zijn, was het leuk om ditmaal gelegenheden te hebben het roer nu en dan om te draaien. Er waren achtervolgingen waar het spektakel aardig hoog werd en de game gaf vaak duidelijke visuele hints wat te doen tijdens confrontaties.
Zeker niet een "troep vervolg" oid, maar het is een stap terug van zijn voorgangers en voor mij is het enthousiasme inmiddels uit de reeks.
2,5*
Van zichzelf is Little Nightmares III niet heel verkeerd: het ziet er goed uit, de besturing werkt prettiger dan zijn voorganger en het vertelt weer een verhaal via beelden ipv dialogen. Zeker in een genre dat overvloed is met audiologs en brieven lezen, is het fijn om een verhaal in deze stijl te zien. Maar als 3e deel in een serie biedt het teveel van hetzelfde, is het te voorspelbaar en wanneer het iets nieuws probeert is het (vaak) aan de zwakke kant. Het mist de originaliteit en angstfactor van zijn voorgangers. Dit deel schijnt in zijn geheel door Supermassive te zijn gemaakt; Tarsier was nergens betrokken. Zo voelt het inderdaad: andere makers nemen het roer over en proberen een ‘veilig’ vervolg te maken, uit angst te ver af te wijken.
De monsters zijn ditmaal nogal cliché in vergelijking met monsters uit voorgaande delen (behekste poppen of reuzen baby’s). Hun designs, gedrag en de opbouw is aanzienlijk minder creepy en meestal valt te voorspellen wat ze gaan doen, voor ze iets doen. De puzzels zijn makkelijker, sterke muziek van de voorgaande delen is afwezig, en waar ik bij de vorige delen graag meer over het verhaal wilde weten, kon het me hier minder bekoren.
Maar ik was wel nieuwsgierig genoeg om tot het einde door te spelen en soms werd het interessant. Het hoogtepunt van de game is het verhaal tussen de twee hoofdpersonages, en wat hun reis precies betekend (op Youtube waren er comments die het letterlijk namen: fantasievriend krijgt leven. Andere comments zagen het meer als een copingsmechanisme, en bij het einde ontwikkelde het hoofdpersonage onafhankelijkheid. Het verhaal werkt met beiden interpretaties).
Het is een leuke verandering om ditmaal goede manieren te hebben om jezelf te verdedigen. De personages hebben zowel een close range aanval als projectiel tot hun beschikking. Hoewel de meeste vijanden onverslaanbaar zijn, was het leuk om ditmaal gelegenheden te hebben het roer nu en dan om te draaien. Er waren achtervolgingen waar het spektakel aardig hoog werd en de game gaf vaak duidelijke visuele hints wat te doen tijdens confrontaties.
Zeker niet een "troep vervolg" oid, maar het is een stap terug van zijn voorgangers en voor mij is het enthousiasme inmiddels uit de reeks.
2,5*
* denotes required fields.
* denotes required fields.