Persona 3 Reload (2024)

Minder dan Persona 5, maar nog steeds de moeite waard.

In de meeste opzichten lijkt dit spel - zoals te verwachten valt van een spel in dezelfde serie - enorm veel op Persona 5 (het enige andere Persona-spel dat ik heb gespeeld). Het heeft dezelfde combinatie van turn-based gevechten in dungeons en school sim gameplay waarbij je relaties opbouwt met andere personages en je stats verbetert, en net als Persona 5 heeft het fantastische muziek en een swingende stijl die er heel goed in slagen om de wereld tot leven te brengen. Als je net als ik met Persona 5 begon en meer van hetzelfde wil is dit spel dus zeker ook de moeite waard. Maar voor mij kan het uiteindelijk niet aan die ervaring tippen, om drie redenen (naast het feit dat het de tweede keer logischerwijs niet meer zo fris is).

Het belangrijkste verschil is voor mij dat de dungeons in Persona 3: Reload willekeurig gegeneerd zijn. In Persona 5 had iedere dungeon een duidelijke plaats in het verhaal en een uniek thema dat het van andere dungeons onderscheidde, maar hier verken je in feite één grote 'toren' (Tartarus) met een absurd aantal verdiepingen (264!). Er zijn weliswaar verschillende 'blokken' met een unieke vormgeving (zes in totaal), maar het blijft enorm monotoon aanvoelen, als een soort gigantische Mementos. In Persona 5 waren de dungeons (voor mij) één van de hoogtepunten van het spel, maar hier vond ik ze erg repetitief. Er zijn ook een aantal kleine 'dungeons' in het hoofdplot, maar die nemen naar verhouding veel minder tijd in beslag.

Het tweede belangrijke verschil is dat het mijns inziens veel langer duurt voordat het verhaal enigszins interessant wordt. In Persona 5 worden er al snel meerdere sociale vraagstukken geïntroduceerd waar verschillende personages mee kampen, en die je het verhaal in trekken, maar hier blijft het heel lang bij een typisch RPG-plot over het redden van je stad / de wereld. In de laatste anderhalve maand wordt het wat boeiender (de personages krijgen bijvoorbeeld meer diepgang en maken interessante ontwikkelingen door) en komt het thema van omgang met de 'dood' meer op de voorgrond te staan, maar dat is veel te laat.

En ten slotte had Persona 5 logischerwijs gewoon een aantal quality of life verbeteringen ten opzichte van Persona 3, wat immers een veel ouder spel is. Zo is er in de avond en tijdens vrije dagen op een gegeven moment bijvoorbeeld weinig meer te doen, als je alle relevante social links hebt voltooid, terwijl ik op andere tijden juist tijd te kort kwam. Wat de spellen overigens met elkaar gemeen hebben is dat romantiek dramatisch ontworpen is: doordat je gestimuleerd wordt om zoveel mogelijk social links te voltooien is het resultaat dat je na je 'confession' je vriendin weken- of zelfs maandenlang negeert, want je kan je tijd wel beter besteden, wat nogal wrang voelt. Het is natuurlijk ook maar een bijzaak, maar toch, waarom zou je de mogelijkheid aanbieden als het verder geen enkele impact heeft op de gameplay en/of het verhaal?

Persona 3 Reload is kortom zeker een aanrader voor mensen die meer van hetzelfde zoeken: het blijft één van de meest stijlvolle series die ik ken, en de combinatie van life sim gameplay en het verkennen van dungeons blijft erg verslavend. Maar aan Persona 5 kan het mijns inziens niet tippen, zowel wat betreft gameplay (die in Persona 5 meer 'polish' heeft) als het verhaal (dat hier minder memorabel is). 3.5*