Caesar III (1998)

Het spel waarbij gebouwtjes spontaan in brand vlogen. Best leuk maar anderzijds ook ongeloofelijk irritand als je niet wist hoe je dat kon verhelpen .

Lag het aan mij, of was vechten hier erg moeilijk? Elke keer als ik aangevallen werd was het zo'n beetje het einde van het spel omdat heel mijn stad met de grond gelijk gemaakt werd.

Best verslavend en lastig spel.

@basik: in het begin van de campaign wordt uitgelegd dat je Prefectures moet bouwen. Prefects strijden tegen brandjes in de stad en de criminaliteit.

Het beste deel en tegelijkertijd mijn laatste. Op kleine dingen na een uitstekende game. Moeilijk was het nooit echt hoewel je wel erg goed op bepaalde dingen moest letten. Op de missies natuurlijk om ze op tijd af te krijgen, maar ook op de vervelende maar erg leuke vijandelijke invallen, de beschikbare grond, bijvoorbeeld voor de plantages, etc... En als er dan een ramp gebeurde waardoor bepaalde delen onbuikbaar werden. Erg frustrerend maar tegelijkertijd ook spannend en realistisch.

Het minste was dat je niet wist wat voor rondje de beheerders van ieder gebouw zouden lopen. Dus als je bijvoorbeeld een school bouwde, kon het zijn dat ze precies de andere kant opgingen van de weg en dus nutteloos waren. Dat was echt minder maar ja.

Maar het leukste, voor mij tenminste, moest nog komen. Je kon blijkbaar ook jezelf afscheiden als je reputatie met Rome tot een dieptepunt daalde. Bijvoorbeeld door hun weinig geld af te dragen of te falen in missies. Ze stuurden dan een klein legertje om je te arresteren en naar Rome te brengen. Game Over dus in feite. Maar mijn legertje (5 legioenen was max geloof ik) versloeg hun dus ik ging lekker verder.

Maanden later kwam een tweede, grotere leger, dat ik ook versloeg. Hierna kwam de melding dat er nog een leger zou komen en dat als deze werd verslagen, je onafhankelijk zou worden. Dus ik bereidde mij daarop en versloeg ook deze, alleen had ik nog maar 1 legioen over.

HIEPHOI dacht ik. Onafhankelijkheid!! NOT. Ik kreeg weer de melding dat er voor de 4e keer een leger zou komen. En ik maar denken dat ik er was. Echter ze kwamen erg snel en de legioenen waren nog niet eens tot de helft aangevuld. In de pan gehakt eigenlijk. Frustrerend vond ik het, zo in de maling te worden genomen. Daarna nog eens geprobeerd maar ik kwam nooit voorbij de 4e leger. Nog grappig dat ik dit 15 jaar later nog weet. Met 1/2 punt jeugdsentiment:

4,5 sterren

De battles zijn inderdaad niet waar het spel in uitblonk, dat was de toen vooruitstrevende manier van steden op kunnen zetten en moeten onderhouden. Het gaf echt een kick om langs de verschillende elementen van je stad te klikken. Zo erg dat zelfs mijn moeder, meer anti-gaming krijg je ze niet, er een tijd verslaafd aan is geweest. Jeugdsentiment en een retegoede game.

Je kon dat volgens mij voorkomen door richting aan te wijzen op stukken weg. Maar het bleef irritant als je dan even niet op had gelet en weer de halve stad in puin ging.

Vreselijk moeilijk spel om volledig te leren beheersen maar toch zalig verslavend.

4*

Herkenbaar ja. Dankzij de verslavende gameplay waarde heb ik het min of meer onder de knie weten te krijgen.

Zitten nog steeds een aantal elementen in dat spel waar vele creatie/bouw games zoals Anno nog van kunnen leren.