Final Fantasy VII Rebirth (2024)
mijn stem
10 stemmen
PlayStation 5 / PC / Nintendo Switch 2 / Xbox Series X/S
Action / RPG
single player
Ontwikkeld door Square Enix
Uitgegeven door Square Enix
Nadat Cloud en zijn vrienden zijn ontsnapt uit de dystopische stad Midgar reizen ze verder doorheen Gaia. In de zoektocht naar Sephiroth verken je een uitgestrekte wereld vol nieuwe avonturen. Draaf op een Chocobo over de grasvlakten, verken weidse omgevingen en duik dieper in de wereld van Final Fantasy VII met aanvullende activiteiten en minigames. Denk strategisch tijdens spectaculaire gevechten met je strijdmakkers, onder wie nieuwe gezichten, en versterk hun onderlinge band om krachtige teamcombo's uit te voeren. In dit tweede avontuur is het lot van Cloud en zijn vrienden een nog onbeschreven blad, waardoor elke stap die ze buiten de muren van Midgar zetten, even verfrissend als mysterieus zal aanvoelen.
6
Squall Lionheart (moderator)
geplaatst: 2 april 2024, 00:06 uur
Net Chapter 9 (van de 14) afgerond met al 100+ uur d'r op. Tijd voor een half-time eval:
Dit is geen game, dit is een gigantisch nostalgie-pretpark. Waar elke story-beat uit het origineel is omgetoverd tot een spectacle ride, elk minuscuul detail uitgebouwd tot een massive setpiece, en elke memorabele interactie uitgesponnen tot een multi-tiered mini-game... Dit is Final Fantasy VII on Ice!
Wandering 'round het grote FF7 Themepark, met die constant sfeervolle soundtrack, photo-modin' om de 5 minuten, en nog niet eens bij de Golden Saucer aangekomen! Ondertussen bevroren in deze pose...
Echt alles is veranderd in een letterlijk feest van herkenning en I 'member! Visueel is het echt breathtaking, ze hebben de more is more filosofie uit het eerste deel, net als alles, echt weer enorm opgevoerd. Elke inch van het origineel is blown up to openworld size deluxe, mijn kaak komt maar niet van de grond!
Buiten de over 7000 fanservice is ook combat behoorlijk up gespiced, synergy skills én abilities, ieder char is nog unieker, en alles vloeit smooth genoeg zodat het gewoon een super vette character action game is geworden, met 7(!) characters. Ook materia builds zijn chiller en meer customizable als ooit door de materia equips toevoeging. Elke multi-stage boss battle voelt als een epic fight met unieke taktieken, die ondanks hun mega healthpool nooit vervelen. Er zijn zoveel combat options dat het constant voelt alsof je de helft onbenut laat. En de perfectionering van het pressure>stagger systeem, in combinatie met de relatief hoge difficulty, zorgt dat elke nieuwe enemy een mini battle puzzeltje wordt. Samen met de jawdropping, particle-dripping effects, blijft elke battle een genot. Nu al dreadin' hard mode!
Maar in Chapter 9 begon die nostalgie-haze toch wat up te clearen en becreept me de realisatie dat onder alle gloss en glitz toch een wel erg standaard openworlder schuilt met possibly de weirdest pacing ever. Maar wel een super fun openworlder met de mooiste en meest diverse wallpaint ever, waar de repetitive tasks leuk, veelzijdig en behoorlijk variërend blijven. Dat steady framework zorgt juist dat deze nu al dik 100 uur durende rose-tinted rollercoaster memory-tour mix behapbaar blijft...
Hoewel ik het gevoel krijg dat 'ie storywise wat uit elkaar begint te vallen door alle additions en minor changes. Net als alles up to 11 wat niet altijd ten gunste komt van de flow. Urgency uit het origineel is iig long gone. Maar net in het amazing Cosmo Canyon resort-park aangekomen en old man Bugenhagen didn't mention fate-ghosts once, dus met volle moed weer verder!
Dit is geen game, dit is een gigantisch nostalgie-pretpark. Waar elke story-beat uit het origineel is omgetoverd tot een spectacle ride, elk minuscuul detail uitgebouwd tot een massive setpiece, en elke memorabele interactie uitgesponnen tot een multi-tiered mini-game... Dit is Final Fantasy VII on Ice!
Wandering 'round het grote FF7 Themepark, met die constant sfeervolle soundtrack, photo-modin' om de 5 minuten, en nog niet eens bij de Golden Saucer aangekomen! Ondertussen bevroren in deze pose...
Echt alles is veranderd in een letterlijk feest van herkenning en I 'member! Visueel is het echt breathtaking, ze hebben de more is more filosofie uit het eerste deel, net als alles, echt weer enorm opgevoerd. Elke inch van het origineel is blown up to openworld size deluxe, mijn kaak komt maar niet van de grond!
Buiten de over 7000 fanservice is ook combat behoorlijk up gespiced, synergy skills én abilities, ieder char is nog unieker, en alles vloeit smooth genoeg zodat het gewoon een super vette character action game is geworden, met 7(!) characters. Ook materia builds zijn chiller en meer customizable als ooit door de materia equips toevoeging. Elke multi-stage boss battle voelt als een epic fight met unieke taktieken, die ondanks hun mega healthpool nooit vervelen. Er zijn zoveel combat options dat het constant voelt alsof je de helft onbenut laat. En de perfectionering van het pressure>stagger systeem, in combinatie met de relatief hoge difficulty, zorgt dat elke nieuwe enemy een mini battle puzzeltje wordt. Samen met de jawdropping, particle-dripping effects, blijft elke battle een genot. Nu al dreadin' hard mode!
Maar in Chapter 9 begon die nostalgie-haze toch wat up te clearen en becreept me de realisatie dat onder alle gloss en glitz toch een wel erg standaard openworlder schuilt met possibly de weirdest pacing ever. Maar wel een super fun openworlder met de mooiste en meest diverse wallpaint ever, waar de repetitive tasks leuk, veelzijdig en behoorlijk variërend blijven. Dat steady framework zorgt juist dat deze nu al dik 100 uur durende rose-tinted rollercoaster memory-tour mix behapbaar blijft...
Hoewel ik het gevoel krijg dat 'ie storywise wat uit elkaar begint te vallen door alle additions en minor changes. Net als alles up to 11 wat niet altijd ten gunste komt van de flow. Urgency uit het origineel is iig long gone. Maar net in het amazing Cosmo Canyon resort-park aangekomen en old man Bugenhagen didn't mention fate-ghosts once, dus met volle moed weer verder!
2
geplaatst: 21 januari, 11:32 uur
These errant worlds... All shall be one again.
Drie jaar terug heb ik voor het eerst FF7 Remake gespeeld en ik was nogal verdeeld. Enerzijds speelde het heerlijk weg en met name het gevechtssysteem vond ik een perfecte mix tussen actie en tactiek, maar veel andere zaken daaromheen trokken mij niet. Het tempo was traag en vrijwel alle side quests waren ongeïnspireerde fetch quests of het doden van monsters. Vooral het lineaire “corridor” level design was voor mij een boosdoener. Mijn oordeel toen was dat het fundament geweldig was, maar dat die zaken daaromheen het geheel voor mij naar beneden haalden.
Wat vind ik van Rebirth? Ik weet niet of dit deel die dingen per se verbeterd heeft, of dat mijn verwachtingen grotendeels bijgesteld waren, maar wat ik wel weet, is dat de algehele ervaring in Rebirth voor mij veel fijner is geworden. Alles wat ik in Remake goed vond, heeft Rebirth behouden of zijn er juist scheppen bovenop gedaan. Het geweldige gevechtssysteem werkt bijvoorbeeld vrijwel identiek, met hier en daar aanvullingen die het geheel alleen maar beter maken, zoals de synergy abilities en skills, perfect block/parry die nu standaard deel uitmaakt van melee combat en de mogelijkheid je limit aanvallen tijdens gevechten te verhogen. Ook hier dus wederom een perfecte mix tussen actie en tactiek. Meer dan in Remake heb ik hier vaker in the heat of battle moeten kiezen of – en zo ja, waaraan – ik mijn ATB moest gebruiken. Een verkeerde beslissing op een verkeerd moment kan een moeilijk gevecht helemaal doen omslaan. Of andersom.
Qua level design zijn de story missions weliswaar net zo lineair als in Remake, maar dat vond ik hier veel minder erg. Dat komt omdat Rebirth een aantal grote en schitterende open regio’s kent waar je naar hartenlust kunt verkennen. Daar werden mijn verkenbehoeftes dan ook goed bevredigd. Wat dat betreft een prima balans tussen lineair en non-lineair. De meeste side quests zijn in Rebirth nog steeds niet echt interessant of iets dergelijks, en in principe gewoon een afvinklijstje, maar het feit dat ik ze toch allemaal gedaan heb, zegt waarschijnlijk iets over de wereld die ik dan toch leuk genoeg vond om in te vertoeven. De minigames zelf waren ook wel leuk om te doen, al zijn ze wellicht doorgeslagen in het aantal. Op zich waren ze allemaal goed te doen, maar als je voor 100% completion gaat, dan kan ik me goed voorstellen dat het op een gegeven moment strontvervelend kan worden.
De enige echte frustraties die ik in mijn 120 uur durend avontuur heb ervaren, hebben eigenlijk vrijwel allemaal betrekking op de post-game. Sommige latere (optionele) gevechten zijn echt disproportioneel lastig, ondanks level 70, goede armor en gear, en (al zeg ik het zelf) prima beheersing van het gevechtssysteem. Vooral wanneer ze een instant-death move hebben die je hele party in één keer kunnen wegvegen. In de meeste gevallen worden die moves van te voren opgeladen en zijn er gelukkig wel manieren om ze te onderbreken, maar in de latere gevechten waarbij je vaak tegen twee agressieve bazen tegelijkertijd moet vechten, heb en krijg je die ruimte nauwelijks. Met bloed, zweet en tranen heb ik uiteindelijk alle gevechten in de Musclehead Colosseum gedaan (waarvan de latere dual gevechten pittig waren) en de eindbaas van de proto-relic side quest verslagen (waarbij je drie keer tegen twee summons tegelijkertijd (!) moet vechten). Dat heeft voor de nodige frustratie gezorgd. En omdat ik niet wilde dat mijn geweldige ervaring met Rebirth een zure nasmaak zou krijgen, heb ik uiteindelijk de eer aan mezelf gehouden. De latere gevechten van de combat simulation (die nóg extremer schijnen te zijn) heb ik uiteindelijk amper geprobeerd. Misschien dat ik me daar toch op een later moment aan zal wagen.
Een ander puntje van kritiek is misschien de rol van Zack in dit geheel. Of beter gezegd, het gebrek daaraan. Die stellen namelijk bar weinig voor. Ik heb hem relatief recent pas leren kennen, toen ik een jaar geleden Crisis Core Reunion speelde. Ondanks dat ik de game zelf een beetje meh vond, was Zack eigenlijk wel een leuke personage die qua persoonlijkheid het tegenovergestelde is van Cloud: extravert, sociaal, idealistisch en een tikkeltje naïef. Dat vond ik wel een leuk contrast om te zien. Maar ondanks een prominente rol op de cover art komt hij eigenlijk nauwelijks aan bod. Daar had ik toch wel meer van willen zien.
Al met al is Rebirth een fantastische game die uitstekend voortborduurt op het goede fundament dat Remake heeft neergezet. Zonde dat de titel Reunion al gebruikt is voor Zack's avontuurtje, want dat zou een perfecte titel zijn geweest voor het derde deel. Wat de naam uiteindelijk ook wordt, ik zal ervoor in de rij staan. Van alle games uit 2024 die mij aanspreken en die ik nog wil spelen, staat alleen Metaphor ReFantazio nog hoog op het lijstje. Maar hoe het er nu voor staat, is FF7 Rebirth – retroactief – mijn game van dat jaar.
Drie jaar terug heb ik voor het eerst FF7 Remake gespeeld en ik was nogal verdeeld. Enerzijds speelde het heerlijk weg en met name het gevechtssysteem vond ik een perfecte mix tussen actie en tactiek, maar veel andere zaken daaromheen trokken mij niet. Het tempo was traag en vrijwel alle side quests waren ongeïnspireerde fetch quests of het doden van monsters. Vooral het lineaire “corridor” level design was voor mij een boosdoener. Mijn oordeel toen was dat het fundament geweldig was, maar dat die zaken daaromheen het geheel voor mij naar beneden haalden.
Wat vind ik van Rebirth? Ik weet niet of dit deel die dingen per se verbeterd heeft, of dat mijn verwachtingen grotendeels bijgesteld waren, maar wat ik wel weet, is dat de algehele ervaring in Rebirth voor mij veel fijner is geworden. Alles wat ik in Remake goed vond, heeft Rebirth behouden of zijn er juist scheppen bovenop gedaan. Het geweldige gevechtssysteem werkt bijvoorbeeld vrijwel identiek, met hier en daar aanvullingen die het geheel alleen maar beter maken, zoals de synergy abilities en skills, perfect block/parry die nu standaard deel uitmaakt van melee combat en de mogelijkheid je limit aanvallen tijdens gevechten te verhogen. Ook hier dus wederom een perfecte mix tussen actie en tactiek. Meer dan in Remake heb ik hier vaker in the heat of battle moeten kiezen of – en zo ja, waaraan – ik mijn ATB moest gebruiken. Een verkeerde beslissing op een verkeerd moment kan een moeilijk gevecht helemaal doen omslaan. Of andersom.
Qua level design zijn de story missions weliswaar net zo lineair als in Remake, maar dat vond ik hier veel minder erg. Dat komt omdat Rebirth een aantal grote en schitterende open regio’s kent waar je naar hartenlust kunt verkennen. Daar werden mijn verkenbehoeftes dan ook goed bevredigd. Wat dat betreft een prima balans tussen lineair en non-lineair. De meeste side quests zijn in Rebirth nog steeds niet echt interessant of iets dergelijks, en in principe gewoon een afvinklijstje, maar het feit dat ik ze toch allemaal gedaan heb, zegt waarschijnlijk iets over de wereld die ik dan toch leuk genoeg vond om in te vertoeven. De minigames zelf waren ook wel leuk om te doen, al zijn ze wellicht doorgeslagen in het aantal. Op zich waren ze allemaal goed te doen, maar als je voor 100% completion gaat, dan kan ik me goed voorstellen dat het op een gegeven moment strontvervelend kan worden.
De enige echte frustraties die ik in mijn 120 uur durend avontuur heb ervaren, hebben eigenlijk vrijwel allemaal betrekking op de post-game. Sommige latere (optionele) gevechten zijn echt disproportioneel lastig, ondanks level 70, goede armor en gear, en (al zeg ik het zelf) prima beheersing van het gevechtssysteem. Vooral wanneer ze een instant-death move hebben die je hele party in één keer kunnen wegvegen. In de meeste gevallen worden die moves van te voren opgeladen en zijn er gelukkig wel manieren om ze te onderbreken, maar in de latere gevechten waarbij je vaak tegen twee agressieve bazen tegelijkertijd moet vechten, heb en krijg je die ruimte nauwelijks. Met bloed, zweet en tranen heb ik uiteindelijk alle gevechten in de Musclehead Colosseum gedaan (waarvan de latere dual gevechten pittig waren) en de eindbaas van de proto-relic side quest verslagen (waarbij je drie keer tegen twee summons tegelijkertijd (!) moet vechten). Dat heeft voor de nodige frustratie gezorgd. En omdat ik niet wilde dat mijn geweldige ervaring met Rebirth een zure nasmaak zou krijgen, heb ik uiteindelijk de eer aan mezelf gehouden. De latere gevechten van de combat simulation (die nóg extremer schijnen te zijn) heb ik uiteindelijk amper geprobeerd. Misschien dat ik me daar toch op een later moment aan zal wagen.
Een ander puntje van kritiek is misschien de rol van Zack in dit geheel. Of beter gezegd, het gebrek daaraan. Die stellen namelijk bar weinig voor. Ik heb hem relatief recent pas leren kennen, toen ik een jaar geleden Crisis Core Reunion speelde. Ondanks dat ik de game zelf een beetje meh vond, was Zack eigenlijk wel een leuke personage die qua persoonlijkheid het tegenovergestelde is van Cloud: extravert, sociaal, idealistisch en een tikkeltje naïef. Dat vond ik wel een leuk contrast om te zien. Maar ondanks een prominente rol op de cover art komt hij eigenlijk nauwelijks aan bod. Daar had ik toch wel meer van willen zien.
Al met al is Rebirth een fantastische game die uitstekend voortborduurt op het goede fundament dat Remake heeft neergezet. Zonde dat de titel Reunion al gebruikt is voor Zack's avontuurtje, want dat zou een perfecte titel zijn geweest voor het derde deel. Wat de naam uiteindelijk ook wordt, ik zal ervoor in de rij staan. Van alle games uit 2024 die mij aanspreken en die ik nog wil spelen, staat alleen Metaphor ReFantazio nog hoog op het lijstje. Maar hoe het er nu voor staat, is FF7 Rebirth – retroactief – mijn game van dat jaar.
* denotes required fields.