Solar Ash (2021)

Een fijne actie-platformer.

Solar Ash komt van dezelfde ontwikkelaars als Hyper Light Drifter, en dat zie je duidelijk terug: de spellen hebben een vergelijkbare abstracte, ietwat psychedelische stijl, gevuld met onnatuurlijke kleuren en objecten, en ook de platformer-achtige gameplay van beide spellen heeft een hoop met elkaar gemeen. Maar er zijn twee belangrijke verschillen tussen de spellen. Het eerste verschil is dat waar Hyper Light Drifter een 2D-spel was Solar Ash zich in drie dimensies afspeelt, waardoor het logischerwijs heel anders speelt: je hebt daardoor bijvoorbeeld meer vrijheid, en het verkennen van gebieden speelt een grotere rol dan in Hyper Light Drifter (in 2D zijn de meeste paden makkelijker te ontdekken) - wat het spel verder aanmoedigt door in ieder gebied vijf 'caches' te verstoppen, waardoor je meer te weten kan komen over wat er met je teamgenoten is gebeurd (die dezelfde missie nastreefden) en nieuwe 'suits' kan vinden (die je een bepaalde bonus geven, zoals meer schade aan vijanden toedienen). En - ten tweede - waar in Hyper Light Drifter (van wat ik me er van herinner) het platformen een ondergeschikte rol speelde ten opzichte van de combat komt in Solar Ash juist het platformen veel meer op de voorgrond te staan.

In het kort gezegd is in Solar Ash het doel om jouw planeet (die dreigt te worden opgeslokt door de 'void', of iets in die richting) te redden door de 'Starseed' te vinden. Maar in de zoektocht daarnaar word je gehinderd door zogenaamde 'Remnants', kolossale monsters wiens aanwezigheid de wereld vergiftigt. Voordat je hen kan confronteren moet je echter eerst hun 'ledematen' zien te vinden, en uit te schakelen (met een soort oog als zwakke plek) - alleen daarna wordt de kern, de zwakke plek van de monsters, pas zichtbaar. En het grootste deel van het spel ben je dus bezig met het verkennen van gebieden om die ledematen te vinden, voordat je uiteindelijk het monster zelf confronteert in een boss fight.

Maar zoals ik eerder al zei ligt de nadruk hier niet op de combat, maar op het platformen: vechten speelt hier duidelijk een ondergeschikte rol. Het platformen werkt hier echter net iets anders dan in de meeste spellen: de belangrijkste innovatie is dat je voornamelijk 'skate' in plaats van loopt of rent, waardoor je voortdurend aan het bewegen bent en er veel snelheid in het spel zit (tijdens de boss fights is afremmen zelfs dodelijk). Om van platform naar platform te kunnen springen is het essentieel om genoeg vaart te maken (om de sprong naar verre platforms te maken heb je ook nog een 'boost'-functie, waar je om de paar seconden gebruik van kan maken), en de combat is in zekere mate een verlengstuk van het platformen. De patronen van de vijanden zijn heel simpel (in het hele spel zijn er maar een handvol soorten vijanden), en om tegen ze vechten heb je alleen een standaardaanval (plus de mogelijkheid om de tijd stil te zetten en naar ze toe te dashen) tot je beschikking, waardoor de uitdaging hem er vooral in zit om jezelf zodanig te manoeuvreren dat je hun aanvallen makkelijk kunt ontwijken en toe kan slaan zonder schade op te lopen: meer als een verlengstuk van het platformen dan als een onafhankelijk onderdeel van het spel. En bij het uitschakelen van de ledematen en de boss fights is dit nog duidelijker: daarin moet je letterlijk van platform naar platform springen voordat de tijd op is en de ondergrond rood wordt (waardoor je schade oploopt en opnieuw moet beginnen), totdat je het zwakke punt hebt bereikt (na drie fases is de boss dood). Voor complexe of uitdagende gevechten moet je kortom niet bij dit spel zijn: Solar Ash is eerst en vooral een platformer.

Gelukkig ben ik een groot liefhebber van dat genre, waardoor ik me grotendeels prima met Solar Ash heb vermaakt. Maar de eentonige en simplistische combat blijft desalniettemin een zwak punt van het spel: de vijanden voelen meer als 'vulling' van gebieden dan als een echte uitdaging, en toen ik een suit vrijspeelde om vijanden makkelijker te verslaan heb ik die daarna nooit meer uitgedaan zodat ik me voornamelijk op het (veel beter uitgewerkte) platformen kon richten. En meer in het algemeen heeft het spel vrij weinig variatie: in de latere gebieden worden nieuwe mechanics (zoals skaten over rails of dashen naar haken in de lucht) en uitdagingen (zoals gifwater of lava tussen platforms, waardoor je de ondergrond moet vermijden) geïntroduceerd, maar in grote lijnen volg je in ieder gebied dezelfde gameplay loop. En hetzelfde geldt voor de boss fights: hoewel het beklimmen en manoeuvreren van de gigantische monsters absoluut een hoogtepunt is van het spel werd er mijns inziens te weinig creatief gebruik gemaakt van al de verschillende mechanics van het spel, waardoor de moeilijkheidsgraad van de boss fights amper toenam (ironisch genoeg vond ik de eerste boss het lastigste, omdat ik toen de mechanics nog niet goed onder de knie had).

Solar Ash is kortom een sterke actie-platformer die ik liefhebbers van platformers zeker aan kan raden (het spel is momenteel beschikbaar via Game Pass, voor de geïnteresseerden): de gameplay is lekker snel, de boss fights - waarbij platformen zeer op de voorgrond staat - zijn behoorlijk uitdagend en testen echt hoe goed je de mechanics beheerst, en het is leuk om de bizarre, kleurrijke wereld te verkennen. Maar een echte uitblinker is Solar Ash helaas niet: daarvoor heeft de combat te weinig diepgang (er zijn maar een handvol soorten vijanden), en de gameplay te weinig variatie en creativiteit. Een meesterwerk is dit spel kortom niet, maar voor fans van het genre is het zeker de moeite waard. 3.75*