The Callisto Protocol (2022)

Een hele onderhoudende horrorgame die duidelijk de voetsporen van Dead Space volgt. Het is ook één van de games waarbij ik blij was dat ik 0 research deed naar reviews. De recensies zijn nogal uiteenlopend en ze hadden mij waarschijnlijk afgeschoten om deze te proberen. Hoewel ik niet echt de grote kritiekpunten kan verdedigen (zoals het gebrek aan variatie bij de wapens, lachwekkend beroerde stealth en dat het lineair is) heb ik genoeg plezier eruit kunnen halen.

Grafisch is dit fenomenaal! Het oog voor detail is prachtig en o.a. dit maakt het leuk om door deze wereld heen te lopen. De horrorsfeer zit er sterk in: lopen door verlaten ruimtestations, overal goorheid en bloed, akelige stilte of vreemd gegrom in de verte. Er zit voldoende variatie in de type vijanden die je tegenkomt en ze waren meestal niet eenvoudig om te verslaan, waardoor alle munitie welkom was en ik altijd op mijn hoede was.

Het vechtsysteem is waar de mengingen over verdeeld zijn. Persoonlijk vind ik het prettig (voor het grootste gedeelde). In plaats van banaal andere in het genre kopiëren probeert het daadwerkelijk iets nieuws: de hoofdfocus zit op vijanden met melee aanvallen te verslaan. Dit is eenvoudig als je slechts 1 vijand hebt, maar het gebeurt regelmatig dat er verschillende monsters op je afkomen. De truc is dus om proberen ze van elkaar te scheiden zodat je ze 1-op-1 kan verslaan. Ik kwam erachter dat alleen schieten niet goed werkt omdat je dan kogels tekort hebt voor later, maar als je alleen melee doet dan word je makkelijk overweldigd. Leren welke vijanden er zijn, waar ze vandaan komen en hoe het beste hierop te reageren is de manier om te winnen.

Waardoor het vechtsysteem geen hoog niveau bereikt is dat het heel eenvoudig is om aanvallen te ontwijken. Eigenlijk hoef je alleen de stick naar links te houden en niet de aanvalsknop inklikken als je een vijand ziet aanvallen. Doe dit en alle aanvallen worden automatisch ontweken. Het ziet er filmisch en mooi uit, alsof je naar een cutscene kijkt, maar qua gameplay is dit niet echt spannend. Hierdoor kan één enkele vijand makkelijk zijn om neer te meppen en zelfs bosses kunnen aanzienlijk minder intimiderend zijn dan ze bedoeld waren. Daarentegen, The Callisto Protocol maakt dit goed door de vijanden reettteeee sterk te maken. Zelfs op normal ben je in no time dood, en bosses verslaan je met één mep. Hoe makkelijk ontwijken ook kan zijn, het kleinste foutje kan je ondergang zijn en ik zat regelmatig even vast. Vooral dat 2-koppige monsters kon genadeloos zijn en zorgde voor intense gevechten..

Ik zat mij af te vragen hoe ze dit systeem precies beter konden maken.. Een dodge knop gebruiken? Je een dodge timing geven en de animaties van de vijanden aanpassen zodat ze niet altijd links-rechts-links-rechts doen? Alleen een blokkeer gebruiken zodat je lichte damage krijgt maar nooit de move volledig ontwijkt, waardoor je melee confrontaties minder snel aangaat? Stealth meer aanmoedigen ala Last Of Us / Evil Within, zodat je eerst zoveel mogelijk vijanden met stealth uitschakelt voordat je de magazijn leegschiet? Minder goed dan andere in het genre, maar het is iets nieuws dat voor zijn eigen redenen onderhoudend was.

Het verhaal is vermakelijk. Van het mysterie viel er vroegtijdig al de zeggen waar het heen ging en de motivatie waarom dit gebeurd is hollywood-bullcrap. Wat het goed maakte zijn de interacties tussen de personages. Het zijn mensen die elkaar niet kennen, geen reden hebben elkaar te vertrouwen, maar door de benauwde situatie genoodzaakt zijn samen te werken. Er was een zekere kameraadschap die leuk was om te volgen.

Niet een horror titel die ik zozeer aanraad, maar als je belangstelling erbij hebt (zonder al te hoge verwachtingen) dan kan het voor een leuke tijd zorgen. Ik heb me er prima mee vermaakt en het krijgt een welverdiende:

3,5*

The Callisto Protocol is een quadruple-A game met een budget van zo'n $160 miljoen. En dat het een dure game is zie je in alles terug. Ook de acteur Josh Duhamel die Jacob speelt zal niet de aller goedkoopste zijn. Je kan de game idd zien als de spirituele opvolger van Dead Space en DS3 is alweer 10 jaar geleden. Geen DS4 dus, maar wel TCP en ik kan zeggen dat de game wel beter is dan DS3.

De game richt zich weer echt op het survival horror, maar helaas is de game te makkelijk en dat is eigenlijk mijn eigen schuld. De game heeft allerlei opties om je het makkelijker te maken. Denk aan QTE die automatisch goedgaan, aim assist, dodge assist enz enz. Ik heb alles geactiveerd en op de hoogste moeilijkheid ging ik er zelfs nog makkelijker doorheen dan de eerste keer. Al was ik toen natuurlijk al een ervaren rammer. En 90% van de vijanden kan je dus ook vrij easy aan stukken slaan met je stun baton en dat voelt erg lekker!

De game doet z'n best om de spanning erin te houden, maar ik vind de game ietwat saai. Laddertje hier, laddertje daar, veel kruipruimtes, liften, deuren die extra traag opengaan en iets te vaak nauwe doorgangen waar Jacob echt zijn tijd voor neemt. Alsof het een soort quality time voor hem is. En het zal mij niet verbazen als er 30 min verloren gaan aan dit soort dingen. Dat met die extra trage deuren is gelukkig alleen in hoofdstuk 2 en misschien ook 3.

TCP is helaas niet de game geworden waar we op hoopte, maar we hebben nog steeds te maken met hoge kwaliteit. En ik heb absoluut met plezier gespeeld. Het probleem is een beetje dat als je weet dat het van de maker van DS is, je er toch net iets kritischer naar kijkt. Althans, in mijn geval wel.

Een dikke 3,5*

De game is overigens verboden in Japan. De game is overdreven bloederig. Tja, wat moet ik hier nu van denken met games als Silent Hill, Resident Evil en The Evil Within. Of is Japan sinds 2022 ineens soft geworden ?