It Takes Two (2021)

Enkele dagen terug uitgespeeld en tijd voor de review!

It takes two is veruit de mooiste game-ervaring die ik dit jaar heb gehad en sowieso de beste in jaren. Dit is hoe een game hoort te zijn, als je kijkt naar puur spelplezier. En dit is zonder concurrentie de allerbeste co-op game die ik ooit heb gespeeld. Normaal help je elkaar in een gemiddelde co-op game, door bv met zijn tweeën te schieten op vijanden, maar hier moet je de ander versterken en echt door een deel van een level heen leiden. Het is echt briljant uitgevoerd.

De game maakt het allemaal niet moeilijker dan het is. Een vader en moeder zijn klaar met elkaar en gaan scheiden en hun jonge dochter is hier hartstikke verdrietig over en wil niets liever dan ze weer van elkaar houden. Via magie worden vader Cody en moeder May verkleind en moeten zij rondom en in hun huis de weg terugvinden, waarbij ze lastig gevallen worden door een boek van de liefde die hen op cynische wijze levenslessen leert. Klinkt dit kinderachtig? Is het niet. Het is een verhaal met veel humor, maar zeker ook een aantal mooie emotionele momenten. Maar er is maar 1 ding echt belangrijk hier en dat is de gameplay waar je elkaar moet versterken en waar het geregeld even uitzoeken is hoe het nu werkt.

Het toffe is dat elk level je andere gameplay toont. Dan ben je samen aan het schieten (bv de ene met een honing-wapen en de andere met een ontbrander), dan weer hack and slash je je door een level heen via een Diablo-perspectief, dan bestuur je een spin en dan speel je met tijdelementen en ben je zwaar aan het puzzelen. Want It takes two is geen shooter, maar meer een puzzle-game. Je speelt met levels en je moet soms heel goed kijken hoe je verder kan. Het leukste is dan ook om dit gewoon samen met iemand bij je op de bank te spelen, dat overlegt het fijnst en dan kan je de ervaringen ook delen. En denk niet dat je er snel door bent, want het is zo 15 tot 20 uur gameplay. Je zal vaak zat dood gaan, maar de game heeft zulke snelle laadtijden dat je een seconde later weer verder kan en altijd op het punt waar je eindigde, dus de game houdt er heerlijk tempo in.

Buiten dat is de game ongelofelijk mooi gemaakt, met een waanzinnig animatieniveau van zowel de levels als de aanwezige personages (nou ja, wezens). Het leveldesign is soms schitterend, als je bijvoorbeeld op de rug van een ghost-vis staat of een verlaten winterdorpje in de sneeuw opnieuw tot leven moet laten komen. Maar ook het level in de klok is adembenemend en zo kan ik wel doorgaan. Design, beeld, geluid. Het zo is waanzinnig goed gedaan. Maar vergeet ook de inhoud niet. Regelmatig heb ik echt moeten lachen of was er juist wel een emotioneel stuk dat goed uitgewerkt was. Ik denk dat het meest bizarre stukje wel met een olifantenknuffel was. Echt zowel hartverscheurend als hilarisch grappig tegelijk. Op zulke momenten voelde ik me bevoorrecht deze game te spelen. En het slot is zoals ‘ie zou moeten zijn. Gewoon perfect.

Als je ook maar ergens iemand vandaan kan toveren om samen met je dit te spelen, dan moet je het doen. De game staat ook nog op Gamepass, dus wat wil je nog meer? Ik geef er de volle score voor, de eerste sinds Red Dead Redemption 2 enkele jaren geleden en ga een plekje in mijn persoonlijke top 10 inruimen. En sowieso is dit de winnaar van mijn game of the year van 2021.

5*

Super terecht dat deze game allemaal prijzen heeft gewonnen en ook de score hier ben ik het zeer mee eens!

De game is gewoon héél erg solid in uitwerking, ervaring en gameplay. Echt veel plezier beleefd aan deze game. Het is tevens ook zo mooi gemaakt en er is veel aandacht gestopt in het vullen en samenstellen van alle omgevingen. Daarnaast wordt je ook beloond om goed rond te kijken naar verborgen mini-games of kleine grappige interacties met objecten in de wereld.

Helaas heb ik toch wel een minpunt, dat is namelijk hoe de game eindigt. Niet echt een bevredigend einde, waardoor het voelt alsof je toch een beetje voor jan tat hebt gespeeld. Voor de zekerheid toch maar even verder in spoilertags haha: Goed. Ze laten dus in het midden of de scheiding wel of niet doorgaat. Wel is duidelijk dat ze weer vrolijk en bevriend met elkaar kunnen omgaan. Gezien het thema rondom scheiden kan je eigenlijk ook niet anders. Het zou een beetje makkelijk gezegd zijn als ze ineens de scheiding niet meer door laten gaan. Voor mij eindigde de game toch een beetje abrupt. Even zingen, kusje, Rose zoeken, klaar. Ergens versterkt dit dat de speler zelf conclusies kan trekken, maar het was toch beter geweest als er vanuit de personages iets meer zelfreflectie was geweest. Het had misschien beter gewerkt als het niet om een scheiding ging, maar om een flinke knallende ruzie. Ongelooflijk veel relaties gaan door moeilijke periodes. Je kan elkaar even kwijtraken, vergeten waarom je ook alweer bij elkaar past, jezelf kwijtraken, etc. En dat zijn wél dingen die je kan oplossen door goed te praten, meer samenwerken, elkaar weer vinden. Dan kan je oprecht naar iets groots werken en iets oplossen. Bij een scheiding ligt het vaak toch meer complex.

Nouja beetje lange rant misschien haha. Maar ik denk echt dat het met een kleine aanpassing of gewoon door het toevoegen van 1 of 2 zinnetjes dialoog het wat beter afgerond had kunnen worden. Het liet mij met een leeg gevoel achter. Voor mij toch wel storend, omdat het een domper gaf op wat tot zover een enorm leuke game ervaring was.

Verder was de game niet moeilijk, maar dat is bij een game als deze juist prettig. Ook bij de puzzels hebben we nauwelijks moeten nadenken hoe je het moet oplossen. Zelfs dat is niet erg! Want je bent gewoon samen wat aan het beleven. (En weten hoe je iets moet uitvoeren en het dan ook daadwerkelijk doen is ook weer iets anders haha) Het was wel duidelijk dat de makers zoveel mogelijk genres en gamemechanics erin wilden stoppen. Want je gaat zo'n beetje alles wel langs. Hoewel dat snel onsamenhangend kan zijn in een game, werkte het hier juist erg goed. Want in de basis bleef het altijd hetzelfde: Jij kan dit, ik kan dat. Tijd voor: collaboratiooooon

Uitgespeeld! Wat een FAN-TAS-TISCHE game is dit!

We hadden, zoals eerder door mij geschreven, een stroeve start met deze game. Een hele tijd geleden zijn we al bij het eerste level afgehaakt omdat het voor mijn vriendin op dat moment te moeilijk en frustrerend was. Na aandringen van wat mensen in mijn omgeving, hebben we de game een paar weken geleden toch weer opgepakt en wat ben ik blij dat we dat gedaan hebben. Na het eerste level werd het alleen maar leuker en 'minder moeilijk'. Dat laatste vind ik trouwens nog steeds apart, want we hadden echt het gevoel dat het naar het einde toe steeds wat makkelijker werd. Al kan het natuurlijk ook zomaar zijn dat we er beter in zijn geworden...

Graphics top, gameplay top, leveldesign top, humor top. Wat moet er verder nog over gezegd worden?
Volle mep van mij, dit was één van de betere co-op games die ik ooit heb gespeeld.
Zodra ik mijn PS5 binnen heb gaan we ook snel beginnen met A Way Out, de andere co-op game van deze ontwikkelaar.

Eindelijk uitgespeeld! Net zoals Split Fiction met m'n vriendin. Het ging gepaard met lange tussenpozen waarin we niet speelden, want probeer alleen al maar eens genoeg tijd te vinden soms, laat staan met twee. Maar bon, ondanks dat, zaten we er na elke pauze instant terug in. It Takes Two is ook een heel stukje makkelijker dan Split Fiction vond ik persoonlijk, je zit nooit ergens heel lang vast. Verder heeft dit gewoon weer alle magistrale pracht en praal en bizarre, unieke creatieve levels en werelden. Je komt ogen te kort om het level van detail in je op te nemen, het is zo mooi gemaakt allemaal, en de gameplay is zo vlot en fijn. Zéker dit spel is gewoon één grote speelbare Pixar-film. Ook qua verhaal deed het me daar erg aan denken. De dynamiek tussen de personages is fijn (hoewel May af en toe een beetje irritant is..) en het verhaaltje raakt alle juiste snaren en emoties. Zowel de grappige als ontroerende. Op dat vlak - en misschien in z'n totaliteit - nét een tikkeltje sterker dan Split Fiction, waar de binding met de personages pas helemaal op het einde kwam. Al had Split Fiction nog net wat creatievere en technisch indrukwekkendere werelden.

In ieder geval: chapeau aan Hazelight, echt met stip een van m'n lievelingsstudio's op dit moment. Ik kijk reikhalzend uit naar hun volgende game, al zal dat nog wel een paar jaar duren waarschijnlijk.

4.5*