Donkey Kong 64 (1999)
mijn stem
82 stemmen
Nintendo 64 / Nintendo Wii U / Nintendo Switch
Platform
single player / multi player
Ontwikkeld door Rare
Uitgegeven door Nintendo
King K. Rool is terug! Dit keer heeft hij de bananenoogst en enkele van DK's familieleden ontvoerd. Reis met DK door de verschillende werelden om je vrienden en bananen terug te krijgen. Vecht tegen hilarische eindbazen en speel als vijf verschillende karakters, elk met hun eigen specialiteiten.
3
Fonzzz002 (crew)
geplaatst: 14 februari, 10:21 uur
Een spel waar de negatieve kanten makkelijker zijn om te benadrukken, maar ik uiteindelijk meer tegen het positieve aanzat.
Donkey Kong 64 was voor zijn tijd een gestoord ambitieus project: 201 hoofdcollectables (golden bananas), 40 medals, 20 fairies, en maar liefst 3500 gewone bananen. Allen zijn nodig voor de 101% completion, en hoe ik dit vroeger heb kunnen completen zonder helemaal gek te worden is mij een raadsel haha.
De eerste helft van deze game houdt nog prima stand. Op dit punt zijn niet veel collectables nodig om levels vrij te spelen, zijn de missies prima te doen en beloont het om te verkennen. Level 4 (water level) en 6 (ijsgrot level) zijn daarentegen irritant en hier komen de game z’n grootste zwaktes kijken: je bent meestal meer aan het worstelen met de besturing, camera en diepte inschatten dan dat de missies echt leuk zijn. In de eerste drie werelden is dat geen punt (wanneer de moeilijkheidsgraad laag is). Rond het einde was ik aan het schelden van frustratie om hoe pietje precies je moest zijn, ondanks de rommelige besturing. Vooral Diddy Kong’s jetpack bestuurde voor geen meter en hier kon ik tot de eindbaas toe niet aan wennen.
Iets wat me opviel bij zowel Banjo Kazooie als Donkey Kong 64 is dat beiden games niet hele spannende gameplay hebben, maar leuk zijn om te doen door de persoonlijkheid. Donkey Kong zit vol met iconische deuntjes, grappige NPCs, werelden met leuke gimmicks en leuke kleine trekjes (alleen al de geluiden die DK kon maken schoot ik vaak van in de lach). Aan veel bananen zit een grappige missie gekoppeld zoals sollen met iets in de wereld, een bizarre vijand verslaan of een aparte race winnen. Alles heeft een leuk jasje gekregen.
De grootste frustratie in Donkey Kong 64 was altijd dat je steeds moet wisselen tussen de 5 verschillende Kongs. Dit valt alleen te doen met tonnen die verspreid zitten in een level. Hierdoor moet je constant heen en weer lopen, stukken meerdere malen opnieuw doen, om zeker te weten alles te vinden. Maar dit probleem is in zijn geheel opgelost met de Tag Anywhere mod, die ik ook aanraad te gebruiken als je DK64 wilt herspelen.
Zelfs met deze mod loopt DK64 tegen de issue aan dat je persé honderden bananen moet vinden voor elke boss battle. Dit houdt in dat, als je een level niet leuk vindt en genoeg golden bananen hebt voor de volgende level, je alsnog alle missies moet doorlopen om genoeg regular bananen te vinden. Het fijne aan collect-a-tons is juist dat je de optie hebt om minder leuke missies te skippen, maar door deze bananen te moeten betalen word je teveel geforceerd dingen te doen die niet leuk zijn.
Een gemengd pakket. Rond de eerste 3 werelden was ik er goed over te spreken. De 4 werelden erna waren gemiddeld minder, tot het zelfs vervelend werd om te doen. Less is more en hier had een groot deel uit gekund. Maar voor de tijd waarin het uitkwam was het heel ambitieus en ze hebben het pakket in een zo leuk mogelijke jas gehesen.
3*
Donkey Kong 64 was voor zijn tijd een gestoord ambitieus project: 201 hoofdcollectables (golden bananas), 40 medals, 20 fairies, en maar liefst 3500 gewone bananen. Allen zijn nodig voor de 101% completion, en hoe ik dit vroeger heb kunnen completen zonder helemaal gek te worden is mij een raadsel haha.
De eerste helft van deze game houdt nog prima stand. Op dit punt zijn niet veel collectables nodig om levels vrij te spelen, zijn de missies prima te doen en beloont het om te verkennen. Level 4 (water level) en 6 (ijsgrot level) zijn daarentegen irritant en hier komen de game z’n grootste zwaktes kijken: je bent meestal meer aan het worstelen met de besturing, camera en diepte inschatten dan dat de missies echt leuk zijn. In de eerste drie werelden is dat geen punt (wanneer de moeilijkheidsgraad laag is). Rond het einde was ik aan het schelden van frustratie om hoe pietje precies je moest zijn, ondanks de rommelige besturing. Vooral Diddy Kong’s jetpack bestuurde voor geen meter en hier kon ik tot de eindbaas toe niet aan wennen.
Iets wat me opviel bij zowel Banjo Kazooie als Donkey Kong 64 is dat beiden games niet hele spannende gameplay hebben, maar leuk zijn om te doen door de persoonlijkheid. Donkey Kong zit vol met iconische deuntjes, grappige NPCs, werelden met leuke gimmicks en leuke kleine trekjes (alleen al de geluiden die DK kon maken schoot ik vaak van in de lach). Aan veel bananen zit een grappige missie gekoppeld zoals sollen met iets in de wereld, een bizarre vijand verslaan of een aparte race winnen. Alles heeft een leuk jasje gekregen.
De grootste frustratie in Donkey Kong 64 was altijd dat je steeds moet wisselen tussen de 5 verschillende Kongs. Dit valt alleen te doen met tonnen die verspreid zitten in een level. Hierdoor moet je constant heen en weer lopen, stukken meerdere malen opnieuw doen, om zeker te weten alles te vinden. Maar dit probleem is in zijn geheel opgelost met de Tag Anywhere mod, die ik ook aanraad te gebruiken als je DK64 wilt herspelen.
Zelfs met deze mod loopt DK64 tegen de issue aan dat je persé honderden bananen moet vinden voor elke boss battle. Dit houdt in dat, als je een level niet leuk vindt en genoeg golden bananen hebt voor de volgende level, je alsnog alle missies moet doorlopen om genoeg regular bananen te vinden. Het fijne aan collect-a-tons is juist dat je de optie hebt om minder leuke missies te skippen, maar door deze bananen te moeten betalen word je teveel geforceerd dingen te doen die niet leuk zijn.
Een gemengd pakket. Rond de eerste 3 werelden was ik er goed over te spreken. De 4 werelden erna waren gemiddeld minder, tot het zelfs vervelend werd om te doen. Less is more en hier had een groot deel uit gekund. Maar voor de tijd waarin het uitkwam was het heel ambitieus en ze hebben het pakket in een zo leuk mogelijke jas gehesen.
3*
1
neo (crew)
geplaatst: 12 juli, 00:26 uur
Rareware heeft hemel en aarde bewogen met de reeks op de Snes, maar ook de Game Boy versies. Beiden bieden het uiterst en ultieme voor de systemen, al zijn er een beperkt aantal andere games die dit niveau als platformer net-onder, overtreffen, of evenaren.
Lang geleden, of recentelijk, is het lastig om een een nieuw deel te ontwikkelen voor een nieuwe generatie systeem. Vooral in de overstap naar 64 bits, zijn vele bestaande of nieuwe games in het genre van platformers behoorlijk mislukt voor consoles. Donkey Kong Country 64 doet alles fout zoals velen. Het is juist veel lelijker in graphics, minder in besturing (ook de Snes games hadden wat problemen) en in gameplay. In brede zin is de game minder intuitief, lelijk, ,meer reptitief, minder in besturing, er zijn onnodige cutscenes en zoveel meer. Zelfs op de N64 zijn er een reeks games, in dit genre, maar elders, die direct begrijpbaar en speelbaar zijn. Soms ben ik uren bezig om een game onder de knie te krijgen, maar deze game, misschien op papier weinig complex, is dit wel.
Wat wel consistent is de muziek, de algehele sfeer en de humor van Rare, maar maakt weinig goed met een slechte gameplay en zoveel meer.
Toen deze game uitkwam wilde ik er eerst niks van weten, maar toch een beetje geprobeerd, jaren later meerdere keren geprobeerd, en nu pas uitgespeeld. Eigenlijk is het een kwelling, maar ik heb vanuit een Rare oogpunt er toch plezier aan beleefd.
Lang geleden, of recentelijk, is het lastig om een een nieuw deel te ontwikkelen voor een nieuwe generatie systeem. Vooral in de overstap naar 64 bits, zijn vele bestaande of nieuwe games in het genre van platformers behoorlijk mislukt voor consoles. Donkey Kong Country 64 doet alles fout zoals velen. Het is juist veel lelijker in graphics, minder in besturing (ook de Snes games hadden wat problemen) en in gameplay. In brede zin is de game minder intuitief, lelijk, ,meer reptitief, minder in besturing, er zijn onnodige cutscenes en zoveel meer. Zelfs op de N64 zijn er een reeks games, in dit genre, maar elders, die direct begrijpbaar en speelbaar zijn. Soms ben ik uren bezig om een game onder de knie te krijgen, maar deze game, misschien op papier weinig complex, is dit wel.
Wat wel consistent is de muziek, de algehele sfeer en de humor van Rare, maar maakt weinig goed met een slechte gameplay en zoveel meer.
Toen deze game uitkwam wilde ik er eerst niks van weten, maar toch een beetje geprobeerd, jaren later meerdere keren geprobeerd, en nu pas uitgespeeld. Eigenlijk is het een kwelling, maar ik heb vanuit een Rare oogpunt er toch plezier aan beleefd.
* denotes required fields.
* denotes required fields.