Een spel waar de negatieve kanten makkelijker zijn om te benadrukken, maar ik uiteindelijk meer tegen het positieve aanzat.
Donkey Kong 64 was voor zijn tijd een gestoord ambitieus project: 201 hoofdcollectables (golden bananas), 40 medals, 20 fairies, en maar liefst 3500 gewone bananen. Allen zijn nodig voor de 101% completion, en hoe ik dit vroeger heb kunnen completen zonder helemaal gek te worden is mij een raadsel haha.
De eerste helft van deze game houdt nog prima stand. Op dit punt zijn niet veel collectables nodig om levels vrij te spelen, zijn de missies prima te doen en beloont het om te verkennen. Level 4 (water level) en 6 (ijsgrot level) zijn daarentegen irritant en hier komen de game z’n grootste zwaktes kijken: je bent meestal meer aan het worstelen met de besturing, camera en diepte inschatten dan dat de missies echt leuk zijn. In de eerste drie werelden is dat geen punt (wanneer de moeilijkheidsgraad laag is). Rond het einde was ik aan het schelden van frustratie om hoe pietje precies je moest zijn, ondanks de rommelige besturing. Vooral Diddy Kong’s jetpack bestuurde voor geen meter en hier kon ik tot de eindbaas toe niet aan wennen.
Iets wat me opviel bij zowel Banjo Kazooie als Donkey Kong 64 is dat beiden games niet hele spannende gameplay hebben, maar leuk zijn om te doen door de persoonlijkheid. Donkey Kong zit vol met iconische deuntjes, grappige NPCs, werelden met leuke gimmicks en leuke kleine trekjes (alleen al de geluiden die DK kon maken schoot ik vaak van in de lach). Aan veel bananen zit een grappige missie gekoppeld zoals sollen met iets in de wereld, een bizarre vijand verslaan of een aparte race winnen. Alles heeft een leuk jasje gekregen.
De grootste frustratie in Donkey Kong 64 was altijd dat je steeds moet wisselen tussen de 5 verschillende Kongs. Dit valt alleen te doen met tonnen die verspreid zitten in een level. Hierdoor moet je constant heen en weer lopen, stukken meerdere malen opnieuw doen, om zeker te weten alles te vinden. Maar dit probleem is in zijn geheel opgelost met de Tag Anywhere mod, die ik ook aanraad te gebruiken als je DK64 wilt herspelen.
Zelfs met deze mod loopt DK64 tegen de issue aan dat je persé honderden bananen moet vinden voor elke boss battle. Dit houdt in dat, als je een level niet leuk vindt en genoeg golden bananen hebt voor de volgende level, je alsnog alle missies moet doorlopen om genoeg regular bananen te vinden. Het fijne aan collect-a-tons is juist dat je de optie hebt om minder leuke missies te skippen, maar door deze bananen te moeten betalen word je teveel geforceerd dingen te doen die niet leuk zijn.
Een gemengd pakket. Rond de eerste 3 werelden was ik er goed over te spreken. De 4 werelden erna waren gemiddeld minder, tot het zelfs vervelend werd om te doen. Less is more en hier had een groot deel uit gekund. Maar voor de tijd waarin het uitkwam was het heel ambitieus en ze hebben het pakket in een zo leuk mogelijke jas gehesen.
3*