menu

Elden Ring (2022)

mijn stem
4,59 (16)
16 stemmen

PC / PlayStation 4 / PlayStation 5 / Xbox One / Xbox Series X/S
Action / RPG
single player / multi player / online

Ontwikkeld door From
Uitgegeven door Bandai Namco

Een rampzalige gebeurtenis heeft een ooit fantastische wereld tot een sombere woestenij gemaakt. Maar er is nog hoop... Het wonder dat ooit uit de hemel viel, dat zorgde dat het leven zijn volle glans kon krijgen, de Elden Ring. Hoewel lang geleden verbrijzeld, kan hij die alle stukken vindt wat ooit was wellicht weer heel maken.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=T6EcJ6Sv5Ns

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat GamesMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe GamesMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van -marco-
4,5
geplaatst:
Pffff, zojuist een van de moeilijkste bazen (volgens internet) van de game verslagen Melania, moest hier wel mijn build voor aanpassen.

Sinds twee dagen mee bezig, vanmorgen weer opgepakt vanaf 09.00 en ja hoor, om klokslag 12.00 had ik die B*tch eindelijk down!! Wat een vreugde

avatar van -marco-
4,5
geplaatst:
En zo is het avontuur van Elden Ring alweer voorbij. Maar wat een avontuur was het.
Met 130 uur en lvl 174 bereikt te hebben, sloeg ik de finale klap tegen de eindbaas. Een eindbaas was het, want het had wat pogingen nodig, eigenlijk is dat ook de samenvatting van deze game, namelijk:

Wat eerst onmogelijk lijkt, blijkt (later) toch haalbaar. Ik weet nog goed dat ik aan het begin van deze game het veld van Limgrave inliep en op een soldatenkamp stuitte. Wat waren deze soldaten pittig, maar uiteindelijk werd dit mijn test veld, als ik nieuwe gear, upgrades, spells had bemachtigd en testte ik het op hen uit. Dit had ik de eerste stapjes in Elden Ring niet gedacht. Sterker, ik vroeg me af, waar ben ik aan begonnen.

Uiteindelijk leefde ik Elden Ring en zelfs als ik de game niet speelde, dacht ik na over mijn strategie en welk avontuur ik de volgende speelsessie weer ging beleven.

De leercurve, lvl'n en ontdekken is zeer goed gedaan. Elk verborgen hoekje toch even kijken of er iets was en 9 van de 10 maal was er ook iets. Dat deed deze game goed, het beloonde je voor je nieuwsgierigheid.

Van punt A naar B is ook niet altijd even makkelijk. Als je denkt even in een rechte lijn ergens heen te gaan, dan vergis je je, Veelal stond een berg of ravijn in de weg en kon je niet anders dan helemaal omreizen. Dat laatste stuitte je weer op nieuwe ontdekkingen en nam je vaak toch een zijpad. Maar dat is het mooie. Hoe vaak ik niet dacht, wat was ik eigenlijk van plan en nu zit ik in een hele andere richting, dungeon, kerker, ruine of uitdagende baas.

De wereld is echt zo enorm groot, mooi en als dat dan niet genoeg is, blijkt er ook nog een bijna even grote "onder" wereld te zijn

Ook de RPG elementen zijn bijzonder uitgebreid en waar deze eerst warrig, overwhelming waren, vond ik ook daar mijn weg in. Ik begon als strenght, Dex en stamina build, maar eindigde met een Faith build.

Niks aan te merken op deze game? Jazeker wel. Ik ben/was ook een Fromsoftware rookie en besef dat de moeilijkheid en uitgebreide RPG elementen behoorlijk kunnen afschrikken. Mijn advies, bijt hier even doorheen, het is de game zoveel waard. Zoals ik al zei, wat eerst onmogelijk leek.....

De bosses waren heel dope, maar vond wel dat de herhaling van sommige bazen, als duo of spirit niet echt een originele dan wel wat makkelijke keuze was.

Ook de Dungeons, ondergrondse grotten ed leken uiteindelijk ook wel heel erg veel op elkaar. Maar bleven wel interessant en uitdagend.

Uitgespeeld dus, maar ben ik uitgespeeld.......Er zijn op zeker nog wat optionele bazen, mini bosses, spells, wapens die ik heb gemist. Zal deze dus zeker nog wel eens opstarten. New game + heb ik dan weer wat minder interesse in.

Deze game gaat denk wel in mijn top 10 eindigen. Hij zal me nog lang nablijven.

avatar van Rujar
geplaatst:
130 uur tjeezes. Met mijn tijd tegenworodig ben ik daar ruim een half jaar mee beizg. Maar ga hem zeker wel aanschaffen ... wacht wel even op allerlei patches. Misschien dat de framerate met de ps5 versie daarmee wordt opgelost .. amders ga ik toch voor de ps4 versie,

avatar van thoyouknow1980
geplaatst:
Vernieuwend en soulsborne
Als groot fan van de Dark souls serie nu ook al een uurtje of 40 bezig met deze game.
Eerst totaal weggeblazen door de prachtige graphics en overweldigende grote wereld.
Echt knap gedaan dit is gewoon next gen in mijn ogen
Maar nu...ik ben nog sceptish over het open world concept.
Ik vraag mij af of dit wel zo goed werkt.
Aangezien de vorige delen nog enigzins gekaderd waren.
Bij elk voorgaande Dark souls spel kan ik elk plekje wel dromen..
In Elden ring is dat lastiger lijkt het.
Maar die open wereld is dan ook de enige echte grote verandering..gelukkig dit is gewoon Dark souls 4 met een Bloodborne sausje.
Wel lachen.. hoeveel mensen dit spel kopen en afgeslacht worden als lammetjes
Al met al ben ik voorbehouden positief.
Review volgt nog,al zal dat nog lang duren deze game is groots

mister-fool
geplaatst:
Heb vergelijkbare twijfels bij deze videogame. Elden Ring is hoe dan ook een uitstekend spel met een van de beste open-werelden die ik heb gezien. Toch wringt er iets. De videogames van Fromsoft zijn namelijk massaler geworden. Veel van de subtiele kwaliteiten van de originele Dark Souls ontbreken hier. Dat spel voelde aan als een persoonlijke tragedie in een (geloofwaardige) wereld die gedoemd was om te eindigen. Het was bovendien een van de weinige spellen die een gevoel van eenzaamheid wist op te wekken. Elden Ring komt, wellicht door de invloed van George R.R Martin, over als een speelbare Grand fantasyserie (Ik moest gek genoeg aan The Chronicles of Narnia denken). Het spel oogt bovendien grotesk, soms zelfs op het hysterische af. Vooralsnog (ik heb net de 'lift' naar het Altus plateau gepakt) had enkel de verhaallijn rond Castle Morne de beklijvende tragiek van weleer. Meer is niet altijd beter, me dunkt. Wellicht komt echter die emotionele lading terug in de late-game.

avatar van lennert
5,0
geplaatst:
122 uur verder, lvl 174 met een faith/strength build en voor het eerst het spel uitgespeeld. Meteen NG+ ingegaan en een tweede build begonnen (dex/int) om te kijken of een andere speelstijl het spel nog steeds leuk houdt. Het antwoord is 'ja' en daarmee concludeer ik voorlopig dat Elden Ring een meesterwerk is dat wedijvert met Bloodborne als het aankomt op mijn favoriete FromSoft game. Dan te bedenken dat ik eigenlijk wilde wachten tot ik een PS5 kon bemachtigen, maar toen ik op de dag zelf er achter kwam dat het spel een gratis PS5 update had, ben ik toch maar overstag gegaan. Blij toe, de hoeveelheid vrienden in mijn omgeving die al op mij voorliepen was te groot en FOMO is bij mij toch ook wel degelijk een ding.

Elden Ring is een perfecte mix van Sekiro (springen, snelle combat met meer tactische aangelegenheden), Bloodborne (monsterdesigns, snelle combat) en Dark Souls (dromerige sfeer, algehele gameplay) en daarmee voor mij ook een bijna perfecte game. Ik heb vanzelfsprekend kritieken gelezen die ik begreep, maar niets van dit alles heeft mijn ervaring verpest om verschillende redenen:
- Op de PS4 heb ik geen technische problemen ervaren. Kan grafisch vast beter, heeft me verder nergens geërgerd. Ik kan persoonlijk niet wachten om het ooit nog op een PS5 te spelen.
- Het ergert me niet dat enkele bosses meerdere malen terugkomen. Er is genoeg variëteit qua vijanden en om op een later tijdstip een oude bekende opnieuw tegen te komen, voelde bij mij grotendeels als een feest van herkenning.

De moeilijkheidsgraad is hoog, maar de open wereld zorgt ervoor dat het onnodig is om jezelf te blijven kapotbijten op bosses die op het moment nog niet lukken. Ik heb slechts twee keer enorme moeite gehad met bosses, namelijk de Gargoyles en Malenia, maar op een later tijdstip terugkomen of strategie/gear/ash summons aanpassen, zorgde ervoor dat ik het niet als heel hinderlijk kon ervaren. Dat wil niet zeggen dat ik nie topnieuw moest leren om goed te worden. Ik kwam rechtstreeks van een zoveelste Bloodborne playthrough in NG+3 en verwachtte dat ik meteen wel weg kon komen met mijn souls-skills, maar ik stierf toch veel meer dan de bedoeling kon zijn. Exploration is key: meteen de weg volgen naar het grote kasteel voor je zonder eerst wat te levelen en grotten te bezoeken gaat je inderdaad een moeilijkere tijd opleveren. In het begin vreesde ik heel even dat de wereld niet zo groot was als een open world hoorde te zijn, maar toen ik eenmaal op Altus Plateau terecht kwam en vanaf daar ook andere bergtoppen en de hoofdstad zag liggen EN er achter kwam dat er een enorme ondergrondse wereld is, wist ik dat ik nog lang niet klaar was. En dit is allemaal fantastisch. 122 uur op een eerste playthrough en level 174 gaven me een enorm gevoel van waarde, helemaal omdat ik meteen daarna nog steeds zin had om die tweede playthrough te beginnen en hierbij ook weer compleet nieuwe dingen qua gameplay en wereld te vinden.

Springen en paardrijden. Ik had verwacht dat het de wereld saai en makkelijk zou maken, maar The Lands Between voelen nog steeds uitgestrekt, imposant en moeilijk aan. Interessant aspect: de wereld voelt nog steeds verlaten aan ondanks de overduidelijke tekenen van beschaving overal, alsof je in Robert E. Howards Hyperborea rondkruipt. Overal zijn gebouwen, tekenen van leven, maar als er leven te vinden is, voelt het nog steeds aan als vergane glorie en verval en dit is de ultieme Soulsborne-sfeer die me altijd zo blijft trekken. En toch is het ook levendig: soldaten vechten tegen andere cultussen, bataljons trekken ten strijde tegen monsters en als je van een afstand kijkt, zal deze wereld ook zonder jouw ingrijpen voortbestaan. De basis van het verhaal is simpel, maar door de hoeveelheid NPC's met kleurrijke achtergrondverhalen, breng je zelf al snel veel meer diepgang aan in het grote geheel. En de NPC's hebben dit keer wederom een aantal favorieten die ik naast Siegmeyer, Lucatiel en Eileen niet snel zal vergeten. Fia, Millicent, Ranni: alle verhaallijnen heb ik met plezier gevolgd en zal ik volgende speelbeurten nog steeds graag opnieuw volgen.

In het begin had ik heel veel moeite met het vinden van een juiste speelstijl, waardoor de eerste bossfights allemaal redelijk clunky verliepen. MIjn schuld, niet die van het spel, bij de nieuwe beurt gaat dit al snel anders. Het loont om aan het begin snel te investeren in een goeie basis-damage stat en vanaf hier aan te vullen met andere zaken. Als je alles wil onderzoeken, zul je ook al snel eindigen met minstens lvl 150 en zelfs dan heb ik het idee dat je nog een hoop mist. De bosses leveren vaak prachtige gevechten op, helemaal door de afwisseling in achtergronden en mogelijke strategieën om ze te lijf te gaan. Er zal altijd wel iets zijn dat bestand is tegen jouw speelstijl, maar voor iedere situatie is er een andere ash summon te vinden om je te ondersteunen.

En aan losse monsters is er ook genoeg te vinden dat je het leven moeilijk maakt. De locale fauna (honden, ratten, krabben, vleermuizen, trollen) haat je, evenals de flora (gifspuwende planten), maar er zijn zoveel momenten waarop je stil kunt staan op een heuveltop om te genieten van het uitzicht. Er zijn dag- en nachtcycli, er is zon en bewolking, regen en droogte en specifieke gebeurtenissen die alleen op bepaalde tijdstippen kunnen plaatsvinden. De wereld voelt zodoende heel realistisch aan, meer dan de statische omgevingen van de vorige games en ondanks dit blijft er een soort droom/vagevuur-achtige 'is dit de werkelijkheid?'-idee achter. Mooie situaties die ik nog niet eerder bij deze games ben tegen gekomen:
-Ik rende op de rug van mijn paard over een heuvelrug waar ik prachtig vrouwengezang hoorde. Bij nadere inspectie zat bij een boom een mensachtig figuur, dus ik rende er op af om te kijken of het een NPC was, om er vervolgens achter te komen dat het een harpij-achtig wezen was dat me meteen met de grond gelijk maakte. Sindsdien gaf dat prachtige gezang me automatisch kippenvel en angstige gevoelens.
- De wandelende mausoleums zijn imposante en mysterieuze aangelegenheden, het horen van hun 'klokkenspel' gaf me dan weer enthousiaste gevoelens.
- Langs grote vijanden sneaken omdat je gewoon voelt dat het veiliger is om dit te doen om op een later tijdstip terug te komen om ze met de grond gelijk te maken voelt gewoon spannend.
- De dragonpowers zijn fantastische aanvullingen op de standaard sorceries/incantations.


Elden Ring heeft me zoveel plezier gegeven en geeft me nog steeds enorm veel plezier, ik kan ook niets anders dan verwachten dat het zich met gemak in mijn favoriete lijst zal nestelen.

avatar van mol
5,0
mol
geplaatst:
Ik zit intussen op 150 uur, ik gok dat ik ondertussen in het laatste tiende zit. Wat een rit. Fenomenaal spel.

avatar van solidKevin
4,5
geplaatst:
"Put these foolish ambitions to rest."

Na 118 uur op level 168 met een INT/DEX build (Moonveil + Carian Regal Scepter) ook het einde van Elden Ring bereikt. Het was een avontuur vol verwondering, ontdekking en plezier. Vanuit een kritisch perspectief kan ik alleen maar concluderen dat de game op veel vlakken gerust een meesterwerk mag worden genoemd.

De open wereld is een van de beste (zo niet de beste) open wereld waar ik ooit in heb rondgelopen. De vergelijking met The Legend Of Zelda: Breath Of The Wild zie ik vaak voorbijkomen, maar dat is voor mij nogal nietszeggend. Aan de ene kant omdat ik deze titel nooit heb gespeeld en aan de andere kant omdat tegenwoordig iedere game met een dergelijke wereld met BOTW wordt vergeleken.

Elden Ring zegt je niet welke dingen er zijn te ontdekken in de wereld, maar geeft je het gevoel dat er dingen zijn te ontdekken. Elk hoekje en gaatje verstopt wel één of meerdere mysteries. Soms een groep vijanden, dan weer een grot of tombe en af en toe gewoon een paddenstoel. Je hebt constant het gevoel dat jij de eerste bent die het ontdekt. Dit gevoel weet de game bijna de volledige speelduur vast te houden.

Bijna, want op een gegeven moment had ik het trucje wel door. De grotten en tombes, hoewel ieder uniek en zeer ingenieus in elkaar gestoken, begonnen na verloop van tijd wat op elkaar te lijken. De bosses in deze gebieden werden vaak hergebruikt in een andere vorm (ander element, wapen, etc.) of werden met twee stuks (soms zelfs met een klein groepje) op je afgestuurd. Hier ontkom je bijna niet aan in zo'n grote game. Toch had ik dan persoonlijk liever minder van dit soort omgevingen en meer unieke bosses gezien.

Uiteindelijk zijn bosses het hoogtepunt in alle FromSoftware games. Technisch gezien zijn er in Elden Ring genoeg om te verslaan. Het gros bevecht je meerdere keren in verschillende vormen in de eerder genoemde grotten en tombes, maar ook in de open wereld zijn er wat te vinden. De unieke soorten zijn veelal terug te vinden in de Legacy Dungeons. Dit zijn als het ware gebieden volgens de klassieke Soulsborne normen: een grote omgeving (vaak een kasteel) met een complex stelsel van doorgangen die heel knap op elkaar aansluiten.

Het jammere is dat de unieke bosses vaak niet leuk waren om tegen te vechten. Ze zijn extreem agressief, doen belachelijk veel schade per hit en hebben gigantisch veel HP. Waar ik na het verslaan van een boss in Dark Souls 3 een voldaan gevoel kreeg, voelde ik na het verslaan van een dergelijke vijand in Elden Ring vooral opluchting. Opluchting dat die onzin eindelijk voorbij was.

Het deed me wat denken aan de bosses in Soulslike Code Vein (2019). In die game maken bosses je vaak ook in één of twee klappen af, waardoor het beter is om er gewoon op los te hakken, zo veel mogelijk schade te doen en maar hopen dat je hem rap dood hebt. In Elden Ring deed ik hetzelfde: rush de boss, gebruik de heavy Ash of War van de Moonveil, spring weg, herhaal. Deze video van YouTuber theDeModcracy vat mijn gevoel over dit onderwerp perfect samen.

Het verhaal in Elden Ring is een stuk boeiender dan bijvoorbeeld een Dark Souls. Personages zijn boeiender en beter uitgediept, quests zitten leuk in elkaar en hebben meer emotionele kracht, en de wereld voelt levendig aan. Ik denk dat we de wereldopbouw van George R.R. Martin hiervoor kunnen bedanken. Daar is niks op aan te merken.

Toch heb ik niet echt de behoefte om de game opnieuw te spelen. Elden Ring is gewoon té groot voor zijn eigen bestwil. Een andere build proberen is voor mij geen reden genoeg om weer tientallen uren aan de game te spenderen. Ik merk ook dat open wereld games gewoon niet mijn ding zijn. Ik prefereer het 'gangendesign' waar men tegenwoordig een beetje op neer lijkt te kijken in het AAA-landschap.

Dit neemt niet weg dat Elden Ring gewoon kneiter goed is. Het moet raar lopen wil het niet met alle GOTY-prijzen naar huis gaan. Daarnaast gaat de game zeker invloed uitoefenen op open world design en de game-industrie in het algemeen. Ik heb me er de volle 118 uur mee vermaakt, maar ik zou de game niet snel opnieuw spelen. Een toekomstige DLC (en die gaat er sowieso komen) is voor mij de enige reden om terug te keren naar The Lands Between. Zelfs met al mijn kritiekpunten kan ik Elden Ring niet lager beoordelen dan met 4,5*.

avatar van Grovonion
geplaatst:
solidKevin schreef:
The Legend Of Zelda: Breath Of The Wild zie ik vaak voorbijkomen, maar dat is voor mij nogal nietszeggend. Aan de ene kant omdat ik deze titel nooit heb gespeeld en aan de andere kant omdat tegenwoordig iedere game met een dergelijke wereld met BOTW wordt vergeleken..
Sorry, solidKevin, leuke review. Maar deze uitspraak is alleszeggend. Hoe kun je hier ook maar enige uitspraak over doen zonder LoZ:BotW ook gespeeld te hebben???

avatar van solidKevin
4,5
geplaatst:
Grovonion schreef:
(quote)
Sorry, solidKevin, leuke review. Maar deze uitspraak is alleszeggend. Hoe kun je hier ook maar enige uitspraak over doen zonder LoZ:BotW ook gespeeld te hebben???


Ik snap het probleem niet zo. Ik zeg alleen dat ik de open wereld van Elden Ring niet met BOTW kan vergelijken, omdat ik laatstgenoemde niet heb gespeeld. Ik kan echter wel lezen en het aantal artikelen over hoe de open wereld van BOTW in elkaar steekt (weinig tot geen hand holding, zelf uitzoeken waar je heen moet, zelf bepalen wat je eerst doet, etc.) komt sterk overeen met de design filosofie van Elden Ring. Daarvoor hoef ik Zelda niet gespeeld te hebben.

Ik bedoel met dat stuk te zeggen dat ik persoonlijk geen directe parallellen kan trekken met Zelda. De vergelijking is dus nietszeggend voor mijn persoonlijke ervaring met Elden Ring. Lijkt me eerder een genuanceerde opmerking die mijn mening perspectief geeft dan een sneer naar de achtste notering in jouw top 10.

Nergens zeg ik dat BOTW een slechte game of ER superieur is. Maar als ik een euro kreeg voor elke keer als ik iemand over een nieuwe game met een open wereld "It's like Breath of the Wild with..." hoor zeggen, was ik nu miljonair geweest. Nogmaals: neemt niks weg van de, voor mij onbekende, kwaliteit van Zelda. In mijn belevingswereld is Elden Ring gewoon de 'beste' open wereld game die ik heb gespeeld. Voor jou is dit misschien anders.

Misschien heb ik het niet goed verwoord, maar je ietwat verwijtende reactie verbaast me een beetje, Grovonion.

avatar van Grovonion
geplaatst:
Ik denk dat Elden Ring zo niet was geworden als een LoZ BotW niet had bestaan.

Daarom dat die vergelijk wel degelijk steek houdt, die vaak gemaakt wordt. Maar natuurlijk is Elden Ring in het geheel een heel ander spel, maar de open-wereld aanzet die werd zeker door het genoemde Zelda spel geinspireerd.

Als je er niks over kunt zeggen kun je het noemen beter helemaal weglaten, dat was mijn punt.

Maar zo negatief moet je het niet opnemen, is geen inbreuk op wereldvrede en zelfs niet op Gamesmeter vrede

avatar van solidKevin
4,5
geplaatst:
Grovonion schreef:
Ik denk dat Elden Ring zo niet was geworden als een LoZ BotW niet had bestaan. Daarom dat die vergelijk wel degelijk steek houdt, die vaak gemaakt wordt. Maar natuurlijk is Elden Ring in het geheel een heel ander spel, maar de open-wereld aanzet die werd zeker door het genoemde Zelda spel geïnspireerd.


Ben ik het volledig mee eens hoor. Ik zeg ook niet dat de vergelijking in algemene zin geen steek houdt. Ik heb me wel verdiept in BotW en zijn benadering van open wereld design, maar ik heb hem niet gespeeld. Ik vond het relevant om te noemen dat ik BotW niet heb gespeeld, omdat mijn ervaring met de open wereld van Elden Ring (als in beste open wereld die ik heb gespeeld) zou kunnen worden weerlegd met: "BotW had dit in 2017 al, Kevin dus zo vernieuwend is het niet."

In algemene zin is de open wereld van Elden Ring, in vergelijking met BotW, niets nieuws onder de zon, maar voor mijn persoonlijke ervaring wel.

Maar zo negatief moet je het niet opnemen, is geen inbreuk op wereldvrede en zelfs niet op Gamesmeter vrede

No worries! In tekst kan het soms lastig zijn om iets exact uit te drukken en misschien komt mijn visie op het onderwerp hierdoor niet heel sterk naar boven.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:07 uur

geplaatst: vandaag om 19:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op GamesMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.