menu

The Last of Us: Part II (2020)

mijn stem
4,16 (72)
72 stemmen

PlayStation 4
Action / Adventure
single player

Ontwikkeld door Naughty Dog
Uitgegeven door Sony

Vijf jaar na de gebeurtenissen uit het eerste deel strijken Joel en Ellie neer in de Amerikaanse staat Wyoming. Daar kiezen ze ervoor om zich te voegen in een gemeenschap die, ondanks de voortdurende bedreiging van geïnfecteerden, voor stabiliteit zorgt. Maar wanneer een gewelddadige gebeurtenis de rust verstoort, is Ellie gedwongen te vluchten – en gaat ze op zoek naar gerechtigheid.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=II5UsqP2JAk

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat GamesMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe GamesMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van symonvld
4,5
Vanmorgen uitgespeeld! Wat een dikke game. Ziet er top uit en een erg realistisch en grauw verhaal. Verhaal is verder erg goed uitgewerkt (al vond ik het verhaal van deel 1 met name het einde iets beter). Een verhaal waarin niets zwart wit is maar meer grijs en beide partijen toch uiteindelijk geoorloofde redenen hebben voor hun doen en laten. Leefde uiteindelijk met allebei de kanten mee.

Naughty Dog flikt het weer voor mij.
Jammer van al het geboycot voor de geaardheden van personages ook. In het echte leven bestaan hun namelijk ook. Dus erg realistisch.

Ervaar het zelf zou ik zeggen. Ik speel hem over een tijde duidelijk nog een keer back2back met deel 1.

avatar van Fonzzz002
4,5
Dit werd een lange recensie! Bij deze is er is een TLDR onderaan gezet.

Een traan weggehaald en ik heb meerdere momenten me moeten inhouden om er niet meer te krijgen. Een heel mooi vervolg die logisch verdergaat waar de vorige geëindigd is, maar ook een paar gewaagde ongebruikelijke keuzes maakt. Het ‘veilige’ vervolg zou zijn dat Ellie en Joel wederom samen op reis gaan en allerlei opmerkelijke figuren tegenkomen. In plaats daarvan zijn er ditmaal 2 campaigns die je achter elkaar speelt. In de ene campaign volg je de bekende Ellie die samen met haar vriendin op missie uitgaat. De 2e campaign gaat over een compleet nieuw character: Abby. Om plots zoveel focus te zetten op een onbekend character, in het vervolg van een wereldwijd geprezen game, is een gewaagde keuze. Ellie en Joel zijn immers 2 figuren waar de fanbase veel om geeft. De aandacht van hun houden klinkt als een recept voor teleurstelling. Op het eerste gezicht vond ik dit inderdaad een vreemde keuze, waar ik niet geheel achter stond geziene ik gaf om het verhaal van Ellie. Maar gaandeweg begon ik steeds meer te geven om Abby, haar verhaal en de personen in haar leven. Totdat ik er helemaal verwikkeld in zat en ook veel om haar kon geven.

De gameplay is net als zijn voorganger een goede combinatie tussen sluipen, resource management en schietgevechten. Gunblaze de gevechten ingaan werkt meestal niet, omdat de vijanden veel schade doen en je zelden voldoende munitie hebt om iedereen neer te schieten. Geheel sluipen ging mij meestal ook niet goed af omdat je tijd nodig hebt om vijanden te wurgen, en in de tussentijd kun je makkelijk gezien of gehoord worden. Het word dus een tactische benadering waarin je moet bepalen wie te stealthen, wie in vallen te lokken of wie neer te schieten. Het grootste gedeelte van de confrontaties heb ik met veel plezier gedaan. Er waren zelfs een aantal momenten met een hoog spektakel gehalte ala Uncharted (ik ging uit mijn dak van enthousiasme bij de scene dat Abby op haar paard door het oorlogsveld heen scheurt, op het eiland dat in de fik staat. Spektakel is er weinig, maar als het er is..

Een ander aspect dat me goed bevalt aan de combat in The Last Of Us is de ‘echtheid’, bij gebrek aan een betere term. Je bent niet een stealth ninja / action hero, maar een kwetsbaar mens die worstelt om dingen voor elkaar te krijgen. Geweren schudden, je raakt volledig uit balans als je geraakt word, stealthen kost tijd etc. Dit gaf een realistischer gevoel aan de combat dan de gemiddelde game en het maakte zelfs kleine confrontaties bevredigend om te halen, wetende dat kleine fouten hard gestraft kunnen worden. Kleine details als dat vijanden krijsen van de pijn als je ze verwond, of dat hun vrienden hardop elkaars namen gingen roepen in shock van hun dood, gaven de vijanden een menselijker karakter en het maakte de wereld levendiger.

Het verhaal van Ellie is gemiddeld minder pakkend dan zijn voorganger. In deel 1 reisde ze samen met Joel en groeide beiden characters door de reis. In dit deel wissel je steeds van reispartner, waardoor je minder goed een band met ze kunt vormen dan wanneer je een gehele reis met een team doet. Daarentegen, de keren dat Ellie met iemand reisde was ik heel geboeid. De dialogen tussen de personages zijn leuk, strak en bovenal menselijk geschreven. De personages komen over als vriendelijke figuren die elkaar goed kennen, of juist vijandige figuren die stapsgewijs vertrouwen proberen op te bouwen.
Bij de scenes waarin Ellie met haar vriendin zat had ik echt het idee naar een verliefd stel te kijken, en ik kon meerdere keren hardop lachen om de opmerkingen die ze naar elkaar maakte. Hetzelfde geld voor Abby en haar vrienden. Ondanks de korte tijd die je met de meeste zijpersonages besteed lieten ze wel ieder een indruk achter en ik volgde de dialogen met plezier.

The Last Of Us 2 maakt een paar ongewone, ballsy zetten in het verhaal. Ik was er, wonder boven wonder, in geslaagd om geheel spoilers te ontwijken voor mijn speelsessie (het enige dat ik wist is dat schijnbaar fans boos waren op iets dat later in het verhaal gebeurde). Ignorance is bless want man, ik was me toch een partij verbaasd op bepaalde punten: Joel fucking dies!? Vroeg in de game ook nog. Damn son. Ze weten wel hoe ze je wakker moeten schudden. Als Joel sterft is niemand meer veilig; wetende dat ze bereid waren om Joel te laten sterven hielden ze de spanning er sterk in.
Deze sterfscene liet me automatisch een hekel hebben aan Abby hebben, waardoor ik zonder vragen Ellie aan zat te moedigen in haar missie om Abby te doden. Voor die reden maakt Abby’s campaign een grote indruk. Na haar campaign gedaan te hebben wou ik haar niet meer zien sterven. Van haar perspectief zijn Joel en Ellie juist de monsters die haar leven vergalde en ieder vermoorde die haar dierbaar is. In haar verhaal is zij juist de ‘onschuldige held’ die onrecht werd aangedaan. Je begrijpt heel goed waarom deze characters doen wat ze doen, of je het met hun acties eens bent of niet. Er is geen good vs evil, geen orde, Gewoon mensen die doen wat ze denken dat juist is voor hun. Dit maakt The Last Of Us één van de moreel grijzere games die ik gedaan heb. Het gebeurd vaker (films of series) dat ze het perspectief van de antagonist laten zien, maar een videogame waarin je voor 2 verschillende characters speelt die ieder de antagonisten zijn van elkaars verhaal.. waarin er geen duidelijk verschil tussen goed of slecht is, heb ik nooit eerder gezien.
Heel bijzonder om zo’n verhaal in game format beleefd te hebben.

Het einde is waar de game wederom een aparte richting opgaat. De game had in principe kunnen eindigen bij het vredige leven van Ellie. Het kiest echter voor een anti-climax einde waarin Ellie alsnog op wraak uitgaat. Hier had ik in het begin moeite mee, maar de redenen die het verhaal geeft om door te gaan voelde natuurlijk. Zo’n heftig trauma word niet simpel verwerkt en als je ziet hoeveel de onverwerkte pijn Ellie’s leven beïnvloed is het begrijpelijk dat ze closure zoekt.
Ik heb uiteenlopende meningen over het einde gelezen, zelfs van mensen die positief over de game zijn, maar persoonlijk vind ik het werken. In deel 1 waren alle moorden uit zelfverdediging of om iemand te redden. In deel 2 zijn de moorden uit wraak, waarbij de doden van heel wat onschuldige bij komen kijken. Vroegtijdig word bij zowel Abby als Ellie aangekaart dat ze toch moeite hebben met het morele aspect van wraak. Zeker wanneer ze zien wat voor leven de ander heeft en hoe leeg ze van binnen overbleven na de wraak. Abby was de ‘betere’ persoon na haar ervaring met Joel, wetende dat wraak niets oploste. Ellie is verblind door het beeld van een stervende Joel, nog steeds hopend dat wraak het trauma verwerkt. Pas wanneer de eindstreep in zich is word ze herinnerd aan een positief beeld van Joel, wat haar het duwtje motivatie geeft niet door te gaan. Het kwam op mij niet over als “huh je dood iedereen zonder pardon maar haar spaar je?”, maar het kwam over als het laatste zetje om Ellie te laten stoppen met iets waar ze langer moeite mee leek te hebben. Ik kan echter wel goed begrijpen als iemand het anders interpreteert en misschien hadden ze dit aspect anders kunnen aankaarten.


Wat betreft de controversie.. Ik snap dat mensen teleurgesteld kunnen zijn of het niet met bepaalde richtingen eens zijn. Maar de hele “haten op Last Of Us trend", waarin de game met 1/10*s word bekogeld en helemaal word afgekraakt door mensen (waarvan het merendeel de game het niet eens gedaan hebben) is zwaar overdreven. Er kon op Reddit, Facebook of Youtube geen Last Of Us post zijn zonder een comment section die haat zat te zaaien. Dit werd op den duur zelfs frustrerend en het haalde de geloofwaardigheid uit negatieve recensies. Maar toevallig zag ik vandaag recensie van Jeremy Jahns. Hij was aanzienlijk minder positief over de game dan ik (rond de 3/3,5* qua GM cijfers), maar hij wist zijn standpunten heel goed te verwoorden en het hielp me de negatievere reacties beter begrijpen.

Het is een tijd terug dat een game-verhaal me zoveel aan het denken heeft gezet. Dit gaat gecombineerd met fenomenaal mooie natuuromgevingen, boordevol detail, prachtige belichting en kleurgebruik, gedetailleerde character models, goede acteerprestaties en mooie muziek.
De nadelen liggen vooral bij de structuur van het verhaal. Je word middenin het verhaal van Ellie eruit gerukt om plots een andere campaign te doen, er is een anti-climax waaran ik moest wennen en je wisselt steeds van zijpersonages waardoor je minder goed banden vormt dan zijn voorganger. Ik merkte op bepaalde momenten de game ook wat langdradig te vinden. Last Of Us 1 duurde rond de 10-15 uur, deze duurt 20-25. Er waren momenten dat het verzamelen van objecten en het stealthen een beetje ging vervelen, ondanks dat je steeds nieuwe omgevingen hebt. Hierdoor twijfel ik over mijn cijfer. Gevoelsmatig wil ik het een 4,5* geven voor alle goede dingen, maar dat voelt iets te vergevend naar de mindere kanten. Voor nu houd ik het op de 4,5*. Mocht dit positieve beeld veranderen na Survivor+ mode, of als ik het over een tijd herspeel, dan veranderd het cijfer. Neemt niet weg dat het nu een grote indruk heeft gemaakt.

4/4,5*

TLDR:
Erg mooie game met een aantal ijzersterke momenten in het verhaal, adembenemend mooie werelden en leuke gameplay. Soms wat langdradig, en sommige stukken van het verhaal werken beter dan andere, maar ik heb zoveel enthousiasme uit de pluspunten gehaald dat het vooralsnog een hoog cijfer verdiend.

avatar van lennert
5,0
Ook al heb ik nog geen recensie van de desbetreffende game geschreven: The Last Of Us is mijn favoriete game ooit. Het gaf me de ultieme filmische ervaring, was spannend, gaf me meerdere malen kippenvel en heeft me psychisch gebroken. De Walking Dead episode die nooit geschreven is en voor een zoveel betere serie had kunnen zorgen dan wat we nu hebben.

Jaren later kwamen de teasers over deel 2. Ellie is ouder geworden en is uit op wraak voor iets of iemand, dat is wat we mee kregen. Daarna kwam er een clip met onbekende personen waarin zoals nu blijkt Abby opgehangen werd en een andere vrouw haar arm aan gort geslagen en prompt vielen mensen ineens over de hoeveelheid geweld (tegen vrouwen) dat te zien zou zijn. Ik was meteen benieuwd over wie de mensen waren en waarom dingen gebeurden zoals ze gebeurden en had schijt aan het gezanik. Tijd verstreek en ineens kwamen de rellen die verder hier ook al enigszins benoemd zijn. Druckmann bleek feminist en na fantastische recensies van de pers, kwamen er momenten later na het verschijnen van de game duizenden haatrecensies die 0/10 gaven. Zucht. Tegelijkertijd gingen er toch een paar angstige gedachtes door mijn hoofd dat de game toch meer ging tegenvallen dan ik nu toch enigszins aan het verwachten was. Nu 25 uur later kan ik vooral, gelukkig, zeggen dat ik een compleet andere ervaring heb gehad dan de duizenden zielepieten die het spel niet gespeeld hebben, maar wel heel boos waren op de spoilers.

Graphics en designs
The Last Of Us: Part II ziet er fantastisch uit. Als de Playstation 4 nu ten einde komt, heeft het oude beestje een prachtige afsluiter om mee herinnert te worden. De facial expressions zijn levensecht, de manier hoe licht en schaduwwerking tot leven komt is fenomenaal en de omgevingen ogen veel meer als echte lokaties dan de relatief kleine levels uit het eerste spel. De wereld voelt groots aan en ook al is het spel nog steeds lineair, doordat het onderzoeken en ontdekken van die ene garage of dat ene restaurant zoveel meer vrijgeeft over de verlaten steden dan het eerste spel deed. Er is ook meer afwisseling in omgevingen en op de momenten dat je jezelf in een 'verlaten' wolkenkrabber begeeft, is de spanning om te snijden. Het stof en de sporen dwarrelen om je heen in het af en toe falende licht van je zaklantaarn, terwijl je vol walging kijkt naar de schimmels en paddestoelen die uit de muren groeien. De wereld voelt rotter aan dan in het eerste deel en dit is ook te zien in hoe de vijanden er nu bij lopen. De nieuwe vijand de shambler is hier een perfect voorbeeld van. Doodeng om te zien met zijn mismaakte loopje en dikke, korstige paddestoelen huid. Hij scheidt een soort zure sporen af, die hem ook voor de immune Ellie levensgevaarlijk maakt.

Toch zit er onder het rot ook een hoop moois als de zon schijnt en je niet wordt lastig gevallen door een van de nieuwe facties vijanden. Rijden op een paard bij zonsondergang, ploeteren door de sneeuw, zwemmen in de zee of klimmen door gebouwen: in de momenten waarop het vooral draait om dialoog & expositie, valt op hoe wonderschoon de wereld bij vlagen aanvoelt. Een mooi contrast met de momenten waarop je in het donker rondstruint en jezelf afvraagt waar het gevaar de volgende keer vandaan zal komen.

gameplay
Deel II is een flink verbeterde versie van deel I. Waar ik daar nog best aardig mezelf door hordes vijanden heen kon meppen met Joel, is het hier onmogelijk om dat te doen. Nee, stealth en opportunistische aanvallen zijn helemaal in het begin van het spel essentieel en als je even los kan gaan met de vertrouwde (en nieuwe) wapens, dan duurt het niet lang voor je munitie op is. Toch zijn er momenten waarop je heerlijk in een powerfantasy op kan gaan, om daarna iedere baksteen die je kunt vinden te grijpen om je vege lijf te redden. De vijand speurt ook naar je met honden welke als ze je geur oppikken een verschrikkelijke hindernis zijn. Gelukkig is de combat ook veel meer letterlijk de diepte in gegaan en is het mogelijk om je te verstoppen door onder dingen door te kruipen of overheen te klauteren. De AI van de vijanden is ook verbeterd en grappig genoeg hun persoonlijkheden ook. Mensen roepen de naam de kompaan van wie je zojuist de keel hebt doorgesneden en ze werken veel beter samen op het moment dat ze je gevonden hebben. En een vuistgevecht is nu een stukje tactischer dan voorheen omdat doormeppen niet kan zonder terug te incasseren of te dodgen.

Er zijn enkele facties aan menselijke vijanden en iets meer infected. Tevens een walgelijk stukje bodyhorror later in de game in het ziekenhuis, waarmee we ook een soort van bossfight hebben. De facties zelf hebben elk hun eigen tactieken, waarbij vooral de Seraphims een nieuw soort uitdaging meebrengen. Buiten hun religieuze overtuigingen (altijd eng), communiceren ze vooral door te fluiten naar elkaar en met bogen te schieten. Een raak boogschot bemoeilijkt je beweging en je zult de pijl moeten verwijderen voor je effectief verder kan vechten, wat bij vlagen benauwende situaties oplevert. De geinfecteerde vijanden leveren de engste momenten op als je de rennende tak paddestoelenkoppen tegenkomt die je niet hoort totdat het te laat is. En let deze keer ook maar goed op de muren als je de schimmels opgehoopt ziet, ik ben me vier keer helemaal de pleuris geschrokken.

horror
The Last Of Us: Part II benadrukt veel meer een horrorgame te zijn dan het eerste deel. Buiten de walgelijke vijanden, zijn de kills erg gewelddadig en gory en de momenten van rondsluipen in het donker zijn daadwerkelijk doodeng. Geweerschoten doen veel meer expliciete schade, de verscheidene take-down kills doen bijna fysiek pijn om te zien en de momenten dat een monster je te pakken grijpt en je strot kapottrekt, doen denken aan de betere horrorfilms. Deel 1 had een sterke sfeer, maar liet getuige dit spel kansen liggen als het aankomt op echt angstaanjagend zijn. Ik heb hier meer angst en walging ervaren dan bij bijvoorbeeld de Resident Evil spellen.

script & verhaal
Oh wat was iedereen boos over de dood van Joel. Ik had er meteen vrede mee. Joel wekte in het eerste spel sympathie op, maar de manier hoe hij Ellie ownership ontnam en een enorme hoeveelheid onschuldigen vermoordde en daarmee ook nog eens de mensheid mogelijk verdoemde, was een perfecte opzet naar een tragisch einde. Deel 2 geeft hem dit dan ook vrij snel. Het deed absoluut pijn, maar de aanloop er naartoe, de motivatie van Abby over waarom ze hem dood wilde hebben en de manier hoe hij alsnog goed gebruikt wordt in de vele flashbacks, geven mij alsnog genoeg voldoening over hoe zijn rol in het verhaal loopt. Joel is iemand die het foute deed met de juiste bedoeling en dat komt terug om hem in de kont te bijten (en op het hoofd te slaan).

Spelen met Ellie voelt weer een beetje vertrouwd aan. Ik vond het leuk om in deel 1 met haar te spelen en genoot van hoe ze hier veel leniger en flexibeler is dan sloopkogel Joel. Ellie's wraakgevoelens zijn een logisch gevolg van wat Joel overkomt, maar naarmate het spel vordert (en ook nog eens de switch naar spelen met Abby komt), wordt duidelijk dat wraak alleen maar voor meer problematiek zorgt. Als halverwege het spel de focus op Abby komt, is het even wennen. Abby is immers al meteen neergezet als de persoon die dood moet voor wat ze Ellie heeft aangedaan, maar haar motivaties zijn gelijkwaardig qua morele overwegingen dan die van Ellie. Daar komt ook nog eens bij: Abby is een ander soort personag dan Ellie en heeft genoeg diepgang meegekregen om haar interessant en likeable te laten zijn. In de loop van het spel begaat zij zelfs beduidend minder kwaadaardige daden dan Ellie, terwijl het gros kennelijk alsnog het meest voor haar blijft juichen. Onbekend maakt onbemind?

De reis van Ellie gaat naar een ondergang, de reis van Abby heeft qua insteek een positievere motivatie. Abby heeft na de moord op Joel alles laten rusten, maar wordt door Ellie's daden weer teruggeroepen tot het verhaal wat ze zelf had afgesloten. Met Ellie haar vrienden uitmoorden om daarna met Abby in het verleden een band te laten zien met deze vrienden, zorgde voor een ongemakkelijk gevoel dat je als speler iets verschrikkelijks aan het doen bent. Ik kan me voorstellen dat mensen dit niet willen, maar om een zelfde reden als ik ook graag Ingmar Bergman films mag zien, vind ik het hier fantastisch werken: ik houd er in spellen van om mezelf slecht te voelen over bepaalde dingen die je doet.

Ergens zegt iemand hier dat hij zich niet kan voorstellen dat iemand het einde van dit spel acceptabel of goed vindt. Zo'n statement getuigt voor mij van een gigantisch gemis aan inlevingsvermogen en het kunnen waarderen van catharsis door een tragedie. Het einde is niet leuk, het is werkelijk verschrikkelijk treurig en voelt leeg aan, maar ik had een brok in mijn keel en kippenvel op mijn armen op het moment dat Ellie Abby bevrijd heeft van een verschrikkelijk einde om haar vervolgens alsnog te dwingen tot een gevecht. De acceptatie dat haar dood niets aan verlossing zal brengen is absoluut geen Happy Hollywood/Disney-zoetsappigheid. Ik vond het fantastisch en gedurft. Een keuze-optie om wel of niet te vechten/te doden had ik een slappe copout gevonden. The Last Of Us is geen roleplaying game en zou ook echt niet beter zijn geworden als de optie geboden werd.

Addendum: 'de agenda'
De mensen die gek worden van de LGBTQ+-agenda (lees: het tonen dat ze bestaan in games) zullen zich flink ergeren. Ellie krijgt een relatie met een vrouw. Abby is niet conventioneel knap en was met haar gespierde fysieke omvang al meteen omgedoopt tot 'tranny'. Er zit een klein verhaal in tussen twee siblings uit een religieuze cultus, waarvan een zichzelf jongen voelt, maar in het lichaam van een meisje zit. De verschillende facties bestaan uit mannen en vrouwen van alle huidskleuren. Met kwade wil zou je de dood van Joel zelfs nog als de metaforische 'dood van de patriarchie' kunnen zien. Als je jezelf hier echt aan wil storen, dan geeft dit spel je alle munitie hiertoe. Ik verklaar je alleen voor gek als je het zo kwaadwillig tegemoet wil gaan.


Conclusie: het narratief zal niet voor iedereen weggelegd zijn, maar door een flinke verbetering in de gameplay, graphics en het nog steeds behouden van de prachtige soundtrack, de melancholische sfeer en een flinke verbetering van het stukje horror, kan ik voor mezelf niet anders dan concluderen dat The Last Of Us: Part II een enorm schot in de roos is. Het spel is niet veilig en stelt vragen over moraliteit en de noodzaak van wraak, vraagt de speler om meerdere posities in te nemen en laat getuige de uiteenlopende reacties niemand onberoerd. De impact van deel 1 was groter, maar als spelervaring doet deel 2 praktisch niets onder voor zijn voorganger en verbetert het een flink aantal punten. Ik gooi NG+ aan en ga op zoek naar de items en lokaties die ik gemist heb. Wat mij betreft spel van het jaar.

3,5
Tegenvallende sequel, wat in grote mate te wijten is aan het verhaal. Deze review bevat geen spoilers.

Ik was voor 2013 niet zo'n fan van Naughty Dog games of de zombie setting, dus was de eerste The Last of Us een enorme verrassing. Compleet onverwacht werd ik toen van mijn sokken geblazen, en het werd direct één van mijn favoriete spellen aller tijden. De trailers van dit spel heb ik altijd met veel plezier bekeken en door heel wat geluk ben ik bovendien volledig spoilervrij door dit spel kunnen gaan. Ik heb wel op voorhand enkele reviews gelezen maar ook daar enkel de korte samenvatting om zo min mogelijk te weten te komen over het verhaal.

Ik heb op hard moeilijkheid gespeeld en deed er 27 uur over om alles uit te spelen, waarbij ik wel bv alle workbenches en safes heb gevonden.

Graphics en gameplay zijn directe verbeteringen van het origineel. Het spel ziet er heel mooi en de gameplay heeft, zeker qua stealth, veel baat bij de mogelijkheid om plat op je buik te liggen. Jammer genoeg weinig nieuwe wapens of verbeteringen op dat vlak, zelfs de scope van het jachtgeweer was vrij nutteloos gezien de kleine ruimtes waarin de meeste gevechten plaatsvonden. Nog altijd enorm veel weapon sway, dus die upgrades deed ik altijd eerst, waarna het schieten vrij goed aanvoelde. Vooral de shotgun, die was een echt genot om te gebruiken. Er waren enkele supermooie setpieces, de voice acting en motion capture is veruit de beste die er is, en de toevoeging van honden maakte de vechtstukken heel wat plezanter. Daarnaast waren er ook meer horrorstukken dan in het eerste spel. Daar had je de kelder van het hotel dat nogal akelig was, en in dit spel komen die stalkers veel vaker voor, wat telkens voor een hoge hartslag heeft gezorgd.

Qua gameplay zijn er twee zaken die me tegenzaten: ten eerste duurde het spel zodanig lang dat ik naar het einde toe echt geen zin meer had om opnieuw in een gebouw langs de muren te joggen tot er een prompt kwam om op driehoekje te duwen om een item te verzamelen. Het was echt te veel van het goede. Zeker omdat je moet oppassen om niet toevallig een deur open te doen waardoor je het volgende stuk van het spel start en je niet meer terugkan. Dit had ik echt niet verwacht op voorhand, omdat dit in het eerste spel superleuk was. Naar het einde toe begon ik echt door de levels te lopen, ik had het wel wat gezien. Dat hing echter ook samen met het verhaal, zie hieronder.
Een tweede punt van kritiek was dat er te veel wandelstukken waren. Het eerste spel had dat natuurlijk ook, maar hier zijn er dusdanig veel passages waarin je gewoon van A naar B moet wandelen terwijl een conversatie wordt gehouden dat ik in mijn tweede playthrough ben gestopt. Ik dacht nog even op een lager niveau door het spel te gaan om de platinum binnen te halen, maar ik kon het echt niet meer opbrengen om bepaalde saaie stukken te doorworstelen. Ook een groot deel van de gevechten horen bij die saaie stukken, want alles komt neer op vierkantje smashen.

Het grootste probleem van dit spel, en de reden voor de score, is het verhaal. Alle controverse is me ontgaan doordat ik alle gaming sites heb vermeden (om niet gespoild te worden), maar achteraf gezien begrijp ik de frustraties. Heel slechte opbouw van het verhaal, vreemde keuzes die worden gemaakt door personages, emotionele manipulatie van de speler en een algemeen gebrek aan subtiliteit maken van The Last of Us Part 2 een vermoeiend spel om te spelen. De les ethiek & moraliteit kan me gestolen worden, losstaande van de gebrekkige uitvoering. Het eerste spel had een eenvoudige verhaallijn die wel uitstekend werd verteld. Dit spel echter kiest ervoor om een heel ingewikkelde narratief te nemen en die bovendien nog eens zeer rommelig te vertellen. Naar mijn mening heeft Druckmann het wat te hoog in zijn bol gekregen, want hij heeft duidelijk niet het talent om dit soort grootse verhalen te vertellen. De laatste tien uur was ik feitelijk aan het aftellen, en de vele valse eindes (nog erger dan LOTR Return of the King!) hielpen hier niet bij.

Voor een spel dat zo hard steunt op het verhaal moet je qua score ook durven afrekenen op dit verhaal. Je investeert al die uren in een spel om uiteindelijk qua verhaal naar mijn mening compleet onderuit te gaan. Knip de helft van het verhaal weg, hier en daar wat toevalligheden weglaten of beter verklaren, en dit spel had een eenvoudige 10/10 kunnen zijn geweest. Nu is het een 7/10.

4,5
I know you wish things were different. I wish things were different ... but they ain’t. - Joel

Over de technische en visuele bekwaamheid is al genoeg gezegd. Die is gewoon onmiskenbaar schitterend op elke vlak, alsook de erg strakke gameplay. Ik wil het hier vooral hebben over de 3 punten waar dit spel kritiek om heeft. Joel’s dood, Abby en het verhaal.

Na het uitspelen van dit spel ben ik een late avond wandeling gaan maken. Wat een rollercoaster van emoties. Zoveel brutaliteit en disgust, maar underneat it all toch een schoonheid in dit diep tragisch en ontroerend verhaal. Dit moest ik allemaal even laten zinken en de volgende uren bracht ik sprakeloos door, verzonken in gedachten. Aan The Last of Us 1 heb ik veel te danken. Die was mijn gateway naar zoveel andere fantastische games zoals Horizon Zero Dawn, The Witcher 3, Bloodborne, Bioshock Infinite, God of War, RDR2... om er maar enkele knallers op te noemen. Misschien ligt het aan de periode die ik momenteel doorga in mijn leven maar geen enkel ander spel heeft me ooit zo stil gemaakt bij het rollen van de credits en de uren, dagen nadien dan The Last of Us 2. De soundtrack staat al een week op repeat en telkens weer bij het horen van bepaalde nummers, komen al die emoties toch weer terug boven.

Oh hoe ik wou dat bepaalde dingen in dit verhaal anders zijn verlopen of hoe ik het lot van personages kon veranderen. Maar een moeilijkheidsgraad om het leven makkelijker te maken bestaat helaas niet. In de wereld van The Last of Us zal dat ook nooit het geval zijn. Dat is toch altijd al één van zijn grote thema’s geweest. Niemand is ooit veilig. Het is zo lelijk en ondankbaar, met bloed en geweld om elke hoek. Vergankelijkheid in elke relatie, en een doorn in elke droom. Joel’s dood deed me enorm veel pijn, maar was een logisch gevolg van zijn daden. Het spel slaagt er ook in exact te laten voelen wat Ellie op dat moment voelt en doormaakt: Pure woede, wanhoop en walging. Maar vooral ook onbegrip en waar je niets liever wil dan Abby zo hard kapot maken.

Wat The Last of Us 2 in zijn opzet en structuur doet op narratief vlak is ongezien in een game en vond ik zo indrukwekkend. Origineel is het zeker niet, maar de manier hoe het ontvouwt en gebracht wordt, doet het hem. Het neemt erg veel risico’s, daagt je mentaal uit en laat je een conflict van emoties voelen, door je met Abby te laten spelen. Dat sommige mensen hier kritiek op hebben begrijp ik .. maar ik ben er zo oneens mee. Waarom je überhaupt sympathie moet hebben voor iemand om iets boeiend te vinden zal ik echt nooit begrijpen. Sommige van de beste films en boeken hebben een hoofdpersonage dat ik niet kan uitstaan of waar ik geen empathie voor voel, maar dat maken ze toch niet minder interessant? Integendeel!

De switch hier was verhalend toch leuk bedacht, of je nu Abby kan uitstaan of niet. En dat je je ongemakkelijk en ziek voelt als Abby in de theater is toch net het hele punt? Je kan verder ook gewoon je perspectief hieromtrent veranderen, en dit gewoon bekijken als: “dit spel laat me lekker met de villain spelen! Heerlijk toch? In elk ander spel zou men dit geweldig vinden, maar hier dus vreemd genoeg niet. En om te zeggen dat er niets te genieten valt in de tweede helft is ook maar een understatement. Je mag met de beste wapens spelen, je krijgt de beste set pieces voorgeschoteld (dat brandend dorp op het einde, My God!) en je krijgt een veel boeiendere kant te zien wat betreft de world building en verschillende factions, met name de Scars. Ik had er alvast allemaal echt geen probleem mee, hoe graag ik ook Ellie en Joel heb.


Sympathie of niet, narratief gezien toch ongelooflijk boeiend en ik ben er gelukkig helemaal in meegegaan en was geprikkeld om dit verhaal koste wat het kost tot zijn einde te zien.

Nu perfect is het allemaal niet, maar geen enkel spel (of film) is dat. Ik geloof dat met een iets aangepaste indeling, een meer verzorgde opbouw naar bepaalde beats en een strakkere pacing, dit verhaal nog net iets beter verteld kon worden. Toch laat het in zijn geheel nog steeds een diepe indruk na en adoreer ik de ambitie enorm “om iets anders te doen” in plaats van de veilige (Joel + Ellie) sequel die iedereen wou. Over dit spel gaat alvast nog jaren gesproken en gediscuteerd worden langs beide kanten maar lijkt me zo’n geval dat na de verwachtingen, hype en doorheen de tijd veel positiever beoordeeld gaat worden.

The Last of Us 2 blijft echt nazinderen en laat me moeilijk los. Voor mij persoonlijk kan ik niet anders concluderen dat op vlak van storytelling dit misschien één van de beste en moedigste games is die ik ooit heb gespeeld.

avatar van Davidov90
4,5
Oké, toch even mijn gedacht over deze neerpennen.

Ik speelde deze zonder de leaks/spoilers bekeken te hebben. Ik had natuurlijk wel een bepaalde verwachting, want alle critics vonden hem fantastisch en (bijna) alle users bagger.

Ik vond hem top. Graphics zijn fantastisch, gameplay speelt smooth. Het verhaal is geloofwaardig.

However.. Ik begrijp wel het standpunt dat hij wat te politiek correct moest zijn. Oké er zitten lesbische relaties in, geen probleem. Er zitten meerdere culturen in. Positief. Heck, er zit zelfs een transseksueel in! (Mijn excuses moest dit niet helemaal correct zijn, ik ben geen kenner). Alleen, doordat echt alles erin zit, en ze echt geen enkele bevolkingsgroep tegen de schenen wilden stoten, voelt het wat geforceerd aan. Dat die kritische uitlatingen vooral uit conservatief Amerikaanse hoek komen, hoeft dus allerminst te verbazen. Dat brengt me op het geweld. There is plenty. Soms gaat het er inderdaad wat over. Maar dat is bewust gedaan. Het doet je nadenken over je acties en gevolgen, en net dat maakt het einde zoveel krachtiger imo. Ik voelde me bvb. schuldig dat ik Abby aan het doden was, en vice versa, dat zegt toch genoeg? There is no right when there's two wrongs. . De beweringen dat het spel niet verder te spelen valt door het excess aan violence, wijt ik opnieuw aan hypocriete americans. De pot verwijt de ketel, niet waar?

Velen vonden het 1ste deel beter dan deze TLOU2. Ik vond dat niet per se. Qua verhaal doet deze weinig onder voor mij. Bij het 1ste deel moest ik mezelf soms pushen om verder te spelen. Niet qua verhaal, maar meer qua gameplay. Ik ben geen echte stealth-player, en de meeste situaties vereisten net dat. Daar moest ik toch even inkomen. Ik speelde beide games trouwens op de gemakkelijkste moeilijkheidsgraad (net omdat ik wil dat het verhaal vooruitgaat, en ik soms genoeg heb van stealth en gewoon wil knallen).

Bij de Uncharted-games had ik een vergelijkbaar probleem. Nummer 4 vloog voorbij als een trein, terwijl ik de andere games nog moet finishen. Niet toevallig van dezelfde makers. Veel elementen uit die game voelden ook hetzelfde aan in deze TLOU2. Ligt het aan de betere graphics? Deels waarschijnlijk. Misschien ook wel omdat ik een vergelijkbaar verhaal al meemaakte met The Walking Dead (surrogaat vader-dochter relatie), en die game me persoonlijk harder raakte. Maar het lag zeker ook aan enkele nieuwe gameplay-mechanics. De trekkabel van de jeep in Uncharted 4 die je rond een boom vasthaakt. In deze TLOU2 pak je niet zomaar wapens & ammo van gevallen vijanden op als je erover loopt. Nee, je neemt de lader met ammo uit het wapen dat op de grond ligt. Kleine details die het zo levensecht maken.

In ieder geval. Laat alle reviews links liggen en speel deze TLOU2 zelf. Vorm er je eigen mening over. Dat deed ik ook, en het was het, in mijn ogen althans, dubbel en dik waard!

4,5*

avatar van Janor
4,0
Heb me uitstekend vermaakt met deze game en de ophef is natuurlijk buitenproportioneel. Nu raak ik er aan ‘gewend’ dat nuance tegenwoordig vaak ver te zoeken is maar een stemactrice die doodsbedreigingen ontvangt vanwege een videogame....de juiste woorden daarvoor kan ik niet vinden. De game was misschien wat te lang, bepaalde keuzes waren opmerkelijk te noemen en qua schrijven kan het niet tippen aan zijn voorganger. Daarom 4 van de 5 sterren.

avatar van Eraser2
3,0
Net als het eerste deel voor mij een lastige game om te beoordelen. Grootste kritiek punt dat ik heb is gewoon de lengte van de game. Voor de eentonige type gameplay die the Last of Us biedt is 25 uur veel te lang (is dit een spoiler?)
Het gedeelte dat je speelt als Abby, wat ik overigens een mooie zet vond binnen het verhaal, draaft maar door. Dat had in 2,5/3 uurtjes ook wel verteld mogen worden. Qua productie verder natuurlijk een magnifieke game. Wat een prachtige wereld waar je je in mag wanen. Het was daarom ook voor mij nog zoveel mooier geweest als er meer stukken in hadden gezeten zoals het begin van de game waar je voor het eerst Seattle in komt. Jammer dat ze dit daarna compleet loslaten.


Verder wil ik nog een kritische noot kraken over de laatste uren van de game.
Nadat je Ellie kapot hebt geramd (waarom moest dit in godsnaam?) lijk je in een surrealistische sequentie terecht te komen op die boerderij. Dit werd door mij versterkt door het feit dat het voor Ellie in die stal plotseling in een nachtmerrie verandert en dat Tommie (die in mijn beleving morsdood was) kwam opdagen. Tommie zegt zelfs iets in de trant van dat hij en zijn vrouw uit elkaar zijn, ik dacht dat dit ermee te maken had dat hij dood is. Dit blijkt uiteindelijk dus helemaal geen hersenspinsel te zijn maar gewoon het vervolg van het verhaal. Dat brengt ons naar Santa Barbara waar Abby ineens op zoek is naar de Fireflies en er kennis wordt gemaakt met een andere bloeddorstige bende. Dit laatste stuk werd even afgeranseld in een paar uurtjes terwijl we daarvoor 20 uur in Seattle bivakkeerden. De balans was voor mij echt zoek toen. Ik vind dat gedeelte eigenlijk niets toevoegen afgezien van het einde tussen Ellie en Abby.

Om toch nog positief eindigen. De laatste scene tussen Joel en Ellie was magnifiek. Ik kon de tranen nog net bedwingen.

avatar van Chrismania
4,0
The last of us 2 is ambitieus, zowel in het verhaal dat verteld wordt, als in level design. Met name qua verhaal toont Naughty Dog veel lef ten opzichte van het eerste deel. Het verhaal is volwassen, gewaagd en durft complexe, emotionele thema’s aan te snijden.

Ambitie en lef staan echter niet garant voor kwaliteit. De vraag is daarom; maakt Naughty Dog deze hoge inzet waar? Het korte antwoord is; voor een deel. Het verhaal dat The last of us 2 verteld is sterk, emotioneel en zet je aan het denken. Sommige thema’s liggen er wat dik bovenop, maar dat is te vergeven.
Bij dit soort verhalende games vind ik dat vaak het script teveel uitgesponnen wordt om de game-duur te rekken. Deze game is daarop geen uitzondering, met name richting het einde begon dit wat tegen te staan.

De gameplay is sterk, al valt het wel een beetje in de herhaling. Iets waar de eerste game ook wel last van had. Gelukkig is de spelwereld die gecreëerd is uitmuntend. Naughty Dog is koning in het creëren van dit soort settings. De hoeveelheid aandacht die ze spenderen aan het creëren van een geloofwaardige post-apocalyptische wereld is niet minder dan briljant en verdient enorm veel lof.

The last of us 2 is product van passie. Alles in de game straalt dit uit. Hiervoor kan ik niets dan bewondering hebben. Dat dit geen perfecte game maakt, kan ik daarom best door de vingers zien.

4*

avatar van JacoBaco
4,0
Ik ben de laatste weken zo druk met verliezen in Warzone dat de review er maar niet van komt. Maar vandaag wel. Ook al is het mosterd na de maaltijd.

Zoals al vaker gezegd is deel 1 een afgerond verhaal. Dus waarom er dan weer mee verdergaan? Doe een prequel en laat de game alsnog beginnen vanaf het moment dat Joel's dochter sterft. Tommy zegt halverwege deel 1 tegen Joel dat hij nog steeds nachtmerries heeft van de jaren dat ze (in het begin van de uitbraak) moesten overleven. En daarnaast, er zijn niet veel games die zich afspelen tijdens de daadwerkelijke uitbraak. Ja, Resident Evil 2 doet het. Maar de meeste games zijn post-apocalyptisch. Fallout, Metro, S.T.A.L.K.E.R., Mad Max, Horizon: Zero Dawn, Dying Light, Days Gone. En dan zijn dit nog een beetje de geloofwaardige games. Games zoals NieR: Automata. Top spel natuurlijk, maar toch net effe te fictief en past daarom niet in bovengenoemd rij'tje.

TLOU2 had makkelijk een meesterwerk kunnen zijn, mits een paar dingetjes anders zijn. Een groot euvel voor mij zijn de speelbare herinneringen over Ellie en Abby. De game duurt hierdoor uren langer. En vooral van Ellie vind ik ze niet geslaagd. En eigenlijk is het verhaal wat matig, rommelig en slordig. En dan maken ze de game ook nog eens zo’n 10 uur langer dan deel 1. En er zitten sowieso wat vreemde plot-holes tussen. Oké, de vorige TLOU stelt ook niet veel voor in de basis. Joel ontmoet Ellie, Ellie is immuun en Joel moet haar naar de Fireflies brengen. Maar het zit hem in de uitwerking/details. En dat is in deel 1 voortreffelijk gedaan. Deel 1 zit o.a. qua continuïteit gewoon beter in elkaar.

Maar wat overblijft is natuurlijk wel een game die er grandioos uitziet met professioneel acteerwerk, zeer sfeervolle muziek. En met de gameplay is niets mis. En er zijn bijna geen games die de wereld na een infectie uitbraak of nucleaire oorlog zo ontzettend rauw en realistisch kunnen overbrengen. Dat TLOU2 deel 1 niet overtreft neem ik ze niet kwalijk, maar ik had wel verwacht dat ze deel 1 kunnen evenaren. Helaas is dit niet gelukt. Is TLOU2 dan een matige game? Nee, verre van!

4,0*

avatar van jellecomicgek72
3,5
Ik zie zojuist de end credits voorbijrollen en ik ben ergens blij dat het er eindelijk op zit, er leek namelijk geen end aan te komen. Begrijp me niet verkeerd, The Last of Us 2 vind ik geen verkeerde game, alleen de game is zo ongelofelijk langzaam opgebouwd waardoor ik er nooit echt lekker in kwam. En dat terwijl ik de game heel sterk vond beginnen maar de focus word in dit spel zo ontzettend gelegd op het dramatische gedeelte, alsof de makers de hele tijd emoties bij de speler geforceerd proberen op te wekken, en dit ging de hele game door zowat en dat irriteerde mij mateloos.

Verder leek het ook wel alsof de zombies in dit spel complete bijzaak waren. Het hele verhaal gaat letterlijk alleen maar constant over lesbische seks en allerlei familiedrama daaromheen, het zal allemaal wel bedoeld zijn om extra emoties op te wekken bij de speler maar mij deed het bar weinig. Ik miste Joel ook in deze game, ik had nooit echt een band met Ellie omdat ik het gewoon niet echt een heel interessant personage vind. Okay, ze is dus lesbisch, maar moet dat dan heel de game zo benadrukt worden, voor mijn gevoel leek heel die game daar zo'n beetje om te draaien, lesbische vrouwen en mensen die niet met elkaar door een deur kunnen. Vanaf dat moment weet je ook dat het gewoon een klopjacht word op het einde, dat zie je echt van mijlenver aankomen. Nooit had ik ook echt zo'n gevoel van; wow, wat gebeurd hier nou allemaal? Ik vond alles vrij voorspelbaar en het grootste probleem wat ik met deze game heb is dat je in feite gewoon naar een Drama film zit te kijken, al het andere lijkt puur bijzaak te zijn. Ze hadden die Clickers en infected net zo goed weg kunnen laten want het voegt in mijn ogen bitter weinig toe op deze manier, het kwam op mij een beetje over zovan, oja, die beesten lopen hier ook nog steeds rond. Grafisch is het een schitterende game, en ook qua geluid en dergelijke heb ik hier niks op aan te merken, maar deze ga ik niet nog een keer spelen, dan knal ik het eerste deel er veel liever nog een keer in.

avatar van Awake78
4,0
Ook uitgespeeld, iets langer over gedaan dan Sateck hierboven (31 uur). Maar deze game was het ook wel waard om lekker uit te pluizen en te looten. Vooral voor kogels, daar heb je namelijk wel wat van nodig.

Ja ik denk dat alles al over deze game is gezegd. Het is wel echt een goed spel, verhaal is goed en (soms té) duister en houdt je aandacht wel vast gedurende de game, ondanks de vele flashbacks en verhaallijnen. Ik stond echt versteld dat het stuk met Abby maar aanduurde en duurde iets langer dat ik had verwacht, maar ook gehoopt. Had niet zoveel met dit personage. Hoewel je ook wel weer respect krijgt voor haar en haar team (Mel, Owen) gedurende de game.

Grafisch is dit, zelfs op mijn oude PS4 (geen pro, maar wel een plasma) nog zeer behoorlijk. Misschien allemaal iets minder scherp enzo, maar je ziet natuurlijk wel de geweldige details van de prachtig vormgegeven wereld. Dit is wel echt smullen. Alles klopt en ze hebben het zichzelf daarmee knap lastig gemaakt.

Toch een paar mindere dingen: In het eerste deel zit een stuk 'open-wereld' in Seattle. Net als in Uncharted 4 was dit echt het minste deel van de game. Dit haalde zo enorm de vaart en pace uit het spel. Je bent in deze game(s) gewend om niet echt na te denken waar je heen moet, maar het lekker lineair op z'n beloop te laten, en ineens moest je navigeren, backtracken, de map uitvogelen, dingen zoeken....ok, in een AC of GTA heb je daar nog wel zin in, maar niet hier. Daar is het geen spel naar. Echt een half punt eraf voor dit gedeelte.

Tweede punt is toch het einde. Wat mij betreft was het klaar met het stuk op het boerderij. Dat zou een mooi einde geweest zijn en een goed einde. Dat ze nog een flashback krijgt a lá, maar dat ze er daarna wéér op uitgaat hadden ze niet moeten doen. Het spel duurt al vrij lang voor een singleplayer en dan dit toetje (wat uiteindelijk ook nog eens niets toevoegt aan het verhaal én gameplay). Het laat je alleen maar met een steen op je maag achter op de bank, want het is ook weer zo enorm geweldadig, net zoals het gehele spel. Erg duister allemaal ook. Het voelt ook zo tegenstrijdig omdat je in het stuk vóór de boerderij het idee had dat dat een (mooi) eindbaasgevecht was. Ook half punt eraf.

Ook, als ik eerlijk ben, zit er te weinig gameplay in. De meeste elementen zijn één op één overgekomen uit het eerste deel (de vijanden, wapens, mini-puzzels, bewegingen), dus ergens is er ook niet zo heel veel vernieuwing. Je doet in principe niet meer als rondlopen, looten, soms wat schrikken/schieten, en wat héle kleine omgevingspuzzels. En o ja, nog een verdwaalt quick-time elementje ook. Klein voorbeeld: in deel 1 zat nog een sniper-stukje, vanuit dat huis. Dit soort korte elementen hadden ze hier, ten behoeve van de variatie en luchtigheid, ook wel mogen invoeren.

Verder toch wel een pareltje hoor, zou er nog een deel 3 komen? Ik hoop het wel. Ik heb de Oled (LG BX) inmiddels binnen, dus kom maar op met de PS5 en TLOU3!

4*

avatar van drezic
5,0
synec schreef:
Het moment dat Ellie voor de eerste keer een niet dode Joel in haar hoofd ziet bij het verdrinken van Abby, niet toevallig net een flits van de cruciale laatste flashback waar ze Joel vergeeft, zegt voor mij dat dit hele spel niet om wraak gaat, maar om vergiffenis. Ik denk zeker niet dat ze Abby vergeeft, but she’d like to try en kan het eindelijk loslaten. Een erg belangrijke evolutie in de arc van Ellie. En of ze nu Abby doodt of niet, Dina is ze toch verloren. De wraak had zinloos geweest want uiteindelijk is ze alles kwijt op het einde. Maar door Abby net toch te sparen, behoudt ze het allerlaatste van haar menselijkheid en de link met Joel. Erg mooi.

Verder zijn er trouwens theorieën dat Ellie toch terug bij Dina is. Ik denk dat we er van uit kunnen gaan dat Dina naar Jackson is teruggekeerd door die brief. En Ellie draagt op het einde de armband die ze van Dina heeft gekregen, maar nog niet droeg toen ze naar Californië ging. Ze zou naar de boerderij zijn terug gekeerd om de gitaar te gaan halen, maar besluit om hem achter te laten om het einde van haar wraak te duiden en de afsluiting met Joel.

Ik vind het einde onder zijn miserabele façade toch bijzonder hoopvol en is niet zo donker als iedereen denkt. Het eerste deel ging over licht zoeken in de duisternis en dat is hier in deel 2 niet anders. In de allerlaatste frame zien we tenslotte ook (net als de eerste frame en loading screens) een mot. Die mot symboliseert de pull to the light. Jawel, ik denk dat het wel goed komt met onze meid Ellie.


Al is dit een bericht van maanden terug, iedereen met kritiek op de game zou dit moeten lezen. Er is geen enkele game die ik kan bedenken waar het verhaal zo goed is uitgewerkt en overduidelijk het werk van artiesten en niet alleen van door commercie gedreven programmeurs. Mochten ooit de John de Mol types van deze wereld ook de gameindustrie verneuken met termen als 'production value' dan zal ik met weemoed terugdenken aan deze game waarbij de makers de vrijheid namen het verhaal zo neer te zetten als zij wilden en niet zoals ze dachten dat het publiek het wil. Driewerf hoera en hulde.

avatar van KOKUSMAKREEL
5,0
drezic schreef:
Ik ben een eind op weg, FAN-TAS-TISCH, het verhaal, de graphics, de gameplay... Ik heb gehoord dat er veel commentaar zou zijn op de game maar daar snap ik echt helemaal niks van. Ik ga het nog niet lezen omdat ik niet nog meer spoilers wil, maar dat er mensen zijn die deel 1 goed vonden en dit niet kan ik echt niet bij. Verwende gamers wellicht. De mensen die moeite hebben met de gay kant van dit verhaal moet je sowieso in een raket naar Mars zetten, met zulke mensen wil je geen planeet delen. Man. Ik ga nog weer even verder.


Helemaal eens met bovenstaande. Heb m net uitgespeeld. Ik vind deel 2 nig beter dan deel 1

avatar van solidKevin
4,0
Gisteravond de credits voorbij zien rollen en het is me niet tegengevallen. Mijn verwachtingen voor The Last of Us: Part II (TLOU2) waren vrij laag, omdat ik het eerste deel een zwaar overgewaardeerde game vind. Het kon me dan ook niet zoveel schelen dat ik al van een paar grote gebeurtenissen afwist en nu ik het hele plaatje zie, snap ik de keuzes van Naughty Dog een stuk beter.

Het verhaal in TLOU2 is, net zoals bij deel 1, echt niet zo bijster origineel. De manier waarop het wordt verteld, is van een zeer hoog niveau. De gezichtsanimaties en de manier waarop alles in beeld wordt gebracht, doen allemaal niet onder voor menig film of serie. Alle stemacteurs zitten er lekker in en weten veel emotie in hun rol te leggen. Ik moet wel bekennen dat ik een beetje Laura Bailey moe ben. Wat mij betreft zit ze in te veel AAA-titels.

Het verhaal zelf heeft wat mij betreft een duidelijke moraal: wraak kent alleen maar verliezers. Dit geldt voor zowel Abby als Ellie. Beide dames verliezen hun vrienden en familie door de haat die ze voor elkaar hebben. Aan het einde zijn er alleen nog twee gebroken vrouwen over die alles hebben opgegeven voor wraak. Hierbij trekt Ellie duidelijk (en niet geheel onterecht) aan het kortste eind.

Over de lengte van de game kan je discussiëren. Zelf was ik er in iets minder dan 25 uur doorheen en ik heb me er niet doorheen hoeven trekken ofzo. Dit had ik bij Uncharted 4 bijvoorbeeld wel. Die game werd echt vijf uur lang onnodig gerekt. Hoewel TLOU2 genoeg vaart had om me te blijven boeien, vond ik het laatste gedeelte een beetje onnodig.

Als je kritisch naar TLOU2 kijkt, zou je kunnen stellen dat het gedeelte waarin je als Abby speelt niet per se nodig was. Die tien uur had je ook kunnen inkorten of zelfs weg kunnen laten. Dat had het verhaal misschien scherper gemaakt. Aan de andere kant biedt het ook een ander perspectief op de situatie. Het is maar hoe je het bekijkt.

De algemene gameplay is ook een stuk aangenamer dan die van zijn voorganger. Laat ik wel zeggen: de gameplay is nog steeds achterhaald. Er zijn games die de verschillende onderdelen (stealth, third-person shooter, etc.) gewoon drie keer beter doen. Het is echter wel een verbetering ten opzichte van het eerste deel en het was goed genoeg om niet te irritant te worden.

Ik heb me prima vermaakt met The Last of Us: Part II en vond hem, vooral dankzij de gameplay, leuker om te spelen dan zijn voorganger. Verhaaltechnisch is het gewoon weer sterk in elkaar gezet. Daarom 4* van mijn kant.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:06 uur

geplaatst: vandaag om 17:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op GamesMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.