A Plague Tale: Innocence (2019)

Gratis op Epic van 5 augustus 17:00 uur - 12 Augustus

En dan bedoel ik claimen, niet weekje free to play.

Hmm.. Hier gister eens aan begonnen en toen merkte ik al vrij rap dat ik even helemaal geen zin heb in uitgekauwde stealth mechanics. Hoog gras waarin je niet gezien wordt, standaard looppatronen van guards etc. Dat ken ik nou wel.

Wordt dit nog anders / beter / diverser?

Ik vind het een geweldige game qua sfeer en storytelling, maar qua mechanics en gameplay is het wel wat lineair, idd.

Met de repetitieve, weinig uitdagende en bovendien zeer lineaire gameplay... moet alles wat resteert wel van een héél hoog niveau zijn om dat gebrek nog te kunnen reduceren tot slechts een klein smetje. En dat is zonder twijfel gelukt. De groteske, bovennatuurlijke middeleeuwse setting is er één die op uitzonderlijke wijze tot leven komt. Een bizar oog voor detail in level, character en- sounddesign. Relaties die specifiek op die details gebouwd worden, locaties die je bijna door je scherm heen kan ruiken, de walging wanneer je door de duizenden lijken heen banjert. De liefelijke interacties tussen Amicia en Hugo; een knuffel wanneer hij het nodig heeft, het handje vasthouden, hem verbeteren op z'n uitspraak van Aquaduct (maar pas wanneer hij het al 5x verkeerd heeft gezegd). Een masterclass wat betreft dialoog en met voice-acting die het écht tot leven brengt. Allemaal ondersteund door één van de beste game soundtracks ooit(!). Lang geleden dat ik zo onder de indruk ben geweest van een game.

Van de week uitgespeeld. Wat een mooi verhaal en wat is de game fraai vormgegeven. De lineariteit stoorde mij niet echt, het enige waar ik flink geïrriteerd van raakte is het laatste gevecht met Vitalis Man, man, heeft me 3 kwartier geduurd en was beetje out of context met de rest. Desalniettemin een dikke 4⭐️

Nu voor 11,99€ downloaden op de playstation store tot 20 november.

Dit is echt een heel leuke en afwisselende game. Weer eens een ouderwetse lineaire game die ik in een beperkt aantal uren (stuk of 15) uit kon spelen. Grafisch erg mooi. Sfeervolle muziek. Goede stemmen (Engels met een Frans accent) in een heel interessant tijdperk: de donkere middeleeuwen waar de dragers van de pest hun moordzuchtige werk doen. Vooral de afwisseling van de levels maakt de game erg boeiend. Heftige levels, met daarna wat rustige om op adem te komen. Het level met Hugo, die als een kleine smurf rondsluipt tussen alle brute moordenaars en soldaten, vond ik bijvoorbeeld echt een leuke switch. Het gehele verhaal is ook erg goed en blijft boeien. Alleen die eindbazen. 2 1/2 in totaal. Tja. De eerste, in het begin van de game was nog wel goed te doen. De tweede, tegen het eind van de game, daar kwam ik ook nog wel uit. Helaas de laatste. Daar kwam ik zonder hulp niet uit. Na een uur of 2 werd de frustratie te hoog. Youtube is dan een goede raadgever. Toen ik wist hoe het moest koste het me toch nog wel een half uur voordat ik deze had overwonnen. Na een leuke epiloog was het helaas voorbij. Heb al gezien dat er een vervolg gaat komen. Kijk daar nu al erg naar uit. Zonder de laatste eindbaas was het een 5 geweest. Nu toch een half puntje er van af.

Die laatste was zeker frustrerend, daar had ik ook hulp bij nodig, ik was er ook makkelijk een uur of meer aan kwijt zonder verder te komen. Het zij vergeven, verder was het van hoog nivo, zelden zoveel sfeer gevoeld in een spel.

Soms zijn er games waarbij ik na de aftiteling nog naar het titelscherm zit te staren. Verwerkend wat ik net heb meegemaakt, reflecterend op gemaakte acties en keuzes en onder de indruk van wat de makers mij hebben weten voor te schotelen. A Plague Tale: Innocence is zo’n game. Dat ik zo lang gewacht heb om deze eens op te starten… Gelukkig beter laat dan nooit.

Vanaf het begin weten ze mij direct in de wereld en het verhaal te zuigen. Het mysterie, de personages en de setting dragen daar allemaal aan bij. Het geheel wordt prachtig tot leven gewekt en de belangrijke gameplay elementen worden snel en simpel uitgelegd. Waarna je al snel aan je lot over gelaten wordt en de weidse wereld in moet. Vooral in de eerste paar levels zijn er een aantal bijzondere momenten waarbij sterk duidelijk gemaakt wordt dat de personages in een totaal andere wereld terecht komen dan waar ze horen. De vele lijken die je tegenkomt, de acties die je moet begaan om te overleven, de machteloosheid die je hebt. Het wordt allemaal zo sterk gepresenteerd.

En juist die presentatie weet dit naar een volgend niveau te tillen. Sowieso ziet de game er prachtig uit, met zowel kleurrijke als duistere locaties. Maar ook de voice acting is sterk. Elk personage wordt mooi tot leven gebracht met een grote focus op de onderlinge relaties. Hugo en Amicia bouwen gedurende de speeltijd een bijzondere band op dat in elk moment van de game verweven is. Het simpele vasthouden van de hand, het omhoog helpen bij blokkades, de knuffel bij het weerzien. Het is aangrijpend om te zien en zorgt ervoor dat ik daadwerkelijk om Hugo ging geven. Wat best een prestatie is aangezien hij voor het grootste deel weinig toegevoegde waarde heeft.

Een laatste element wat de presentatie goed helpt is de muziek. Simpelweg prachtig. Op de juiste momenten emotioneel, angstaanjagend, adrenaline pompend of juist kalmerend. Een van de belangrijkste factoren die de wereld hier volledig tot leven brengt. En ook los van de game prachtig om te beluisteren.

Als snel tijdens het spelen moest ik aan twee andere games denken. In positieve zin aan Dishonored gezien de grote focus op stealth wat hier ook erg goed is uitgewerkt. En in negatieve zin aan Hellblade: Senua’s Sacrifice. Voornamelijk vanwege de combat, hoewel die hier niet zo vervelend is als in Hellblade wat mij betreft. Maar het is veruit het minste onderdeel van de game. In het begin zijn het spaarzame momenten dat je aangewezen wordt op je combat skills, maar naarmate je verder komt wordt het een steeds belangrijke onderdeel. Wat er regelmatig voor zorgde dat ik sommige stukken tot frustratie meermaals moest herkansen. Het zijn gelukkig korte momenten, maar zeker niet het sterkste deel. Ze weten het qua verhaal dan wel weer heerlijk te verwerken trouwens. Zoals het stuk met Rodric (dat ik 8 keer moest doen…), je ziet het al aankomen maar omdat ik zo in die wereld zat greep het alsnog aan. De rest van de game is echter zo enorm sterk dat die frustratie van de combat al snel weer verdwenen is.

Uiteindelijk had ik flink moeite om te stoppen met spelen en zijn er maar drie sessies in gaan zitten om het geheel uit te spelen. Het verhaal en de tocht van Amicia en Hugo is aangrijpend en meeslepend, de gepresenteerde wereld is prachtig ondanks al zijn gruwelijkheden en de ervaring is er een om niet meer te vergeten.

Ah dan wordt dit de volgende die ik ga spelen na The Last of Us part II. Deze ook al lange tijd in bezit en nooit verder gekomen dan het eerste uurtje. Mijn voorkeur begint steeds meer uit te gaan naar relatief kortere games waarbij het niet te lang zoeken is naar de te nemen weg. Daarin valt eerdergenoemde game maar volgens mij ook deze. Games met een ijzersterke sfeer en verhaal ipv RPG’s met te veel mogelijkheden. Tegenwoordig vader dus ik moet keuzes maken..

Best wel herkenbaar haha

Net eerste stappen in dit spel gezet. Sfeervol gedaan allemaal. En als ik lees lineair klinkt dat goed.

Nu ja, paar uurtjes verder en we zijn chapter 7 aanbeland. Wat een ontzettend fijn spel. Sfeer is echt weergaloos goed gedaan.

En uitgespeeld!

Wat een geweldige verhaal om te spelen. Heerlijk.

Eerlijkheidshalve vond ik eerste 60% van het spel nog het allersterkste (over algemeen). Laatste twee hoofdstukken net wat teveel focus op actie.

Vond voorlaatste hoofdstuk wel lastiger dan het laatste!

Sfeervolle, sombere game. De acteerprestaties zijn goed, werelden zijn intrigerend om te verkennen (of je nou door kleurrijke natuurgebieden gaat of deprimerende bloedbaden) en de gameplay is weer eens wat anders dan de gemiddelde AAA game. Combineer dat met de goede graphics en mooie muziek en A Plague Tale is een fijne ervaring voor de gamer die graag kortere single player, story driven games doet.

A Plague Tale kiest voor kwaliteit boven kwantiteit en verteld daarmee niet meer dan nodig is. Het voelt haast als een netflix serie, die toevallig interactief is en stealth secties heeft. De meeste figuren die je tegenkomt maken een indruk en gaandeweg begon ik echt naar het welzijn van deze kinderen te verlangen (al vond ik Hugo wat irritant en hij maakte niet altijd logische keuzes, zelfs voor een kind). Mijn persoonlijke favoriet was Rodric, die met zijn godganse blote vuisten gepantserde ridders wurgde alsof het niets was.

Het weet stapsgewijs nieuwe gameplay elementen te introduceren. Niet alleen de gameplay wordt logisch uitgebreid, maar in het verhaal krijgen de personages ook steeds meer vertrouwen in hunzelf; letterlijk en figuurlijk word je sterker naarmate je banden sterker worden. De vijanden hebben verschillende gimmick, en de omgevingen zijn steeds anders ingedeeld, waardoor verschillende aanpakken nodig zijn. De upgrades zijn daadwerkelijk handige veranderingen die ik graag wilde. Dit maakte het prettig om alle hoeken en gaten te verkennen, wetende dat goede upgrades je te wachten staan als je de juiste resources aantrof.

Persoonlijk deden de eerste 2-3 chapters mij niet zoveel. Het verhaal moest veel introduceren en het duurde ff voordat alles op gang kwam. Maar wanneer het verhaal eenmaal op gang is zat ik geboeid alle cutscenes te kijken. De gameplay, ondanks dat ze er altijd logisch op uitbreiden, werd helaas nooit meer dan "wel vermakelijk", als het niet saaitjes of ronduit frustrerend was (die eindbaas!). Wat stealth gameplay goed maakt in titels als Dishonored of Aragami is dat er meerdere manieren zijn om door een level te gaan, je de vrijheid hebt om offensieve speelstijlen af te wisselen met passieve stijlen (afhankelijk van wat jou handig lijkt in die situatie). In A Plague Tale ben je meestal zo beperkt dat het eerder voelde als het volgen van instructies dan een spel spelen. Ergens tussen chapter 5-10 zaten een paar leuke gebieden waarin er echt beenruimte was om op meerdere manieren door een level te gaan, je creatief kon zijn in je oplossingen. Deze momenten waren leuk en zag ik graag vaker terug.

Niet alles werkt evengoed, maar de sterke kanten overstijgen zeker de mindere. Ik heb gelijk deel 2 gedownload!

3,5*

Tijdens dit hele spel ben ik slechts een handje vol keren doodgegaan en in al die gevallen lukte het daarna al snel wel eenvoudig om door te spelen.

En nu ben ik redelijk richting het einde, in hoofdstuk 16 - het deeltje waarbij Rodrigo een kar vooruit duwt terwijl boogschutters op je schieten - en ik heb deze lange scène nu denk ik al wel dertig keer opnieuw gespeeld en kom er maar niet doorheen. Bijzonder frustrerend… Vooral ook omdat ik eerlijk gezegd het gevoel heb dat dit niet aan mij ligt, maar aan een fout in de game mechanics waardoor het louter aan toeval ipv aan je vaardigheden ligt of je door deze scène heenkomt en dat de kans van slagen gewoon extreem laag is. Schijnt op de PS5 een veelvoorkomend probleem te zijn als ik online zo wat naar tips zoek. Pfff. Wil weten hoe het eindigt, maar denk dat ik ga stoppen met dit spel omdat het niet meer te harden is zoveel dagen als ik al vast zit in wat verder een simpel spelletje is. Wat echt heel jammer is, want verdorie ik genoot er best wel van.

Goodfella_90
Of het een fout in de ps versie is weet ik niets van, wel dat het een frustrerend stuk kan zijn. Ik heb dat stuk ook een aantal keer overnieuw moeten doen. Wat mij voornamelijk hielp was het leren waneer en waar de vijanden vandaan kwamen en daar al klaar voor staan. En tegelijkertijd achter/naast die kar blijven lopen om van die boogschutters veilig te blijven. In mijn herinnering waren het een stuk of 10 vijanden die je tegemoet komen en dan in groepjes van 2 of 4. Het meest vervelende is dat je tussendoor eigenlijk niet echt je rust kan pakken.

Het is het waard om doorheen te bijten, maar het kan inderdaad een frustrerend stuk zijn.

Wacht maar tot je bij de eindbaas bent ghehe.

Ben op hoofdstuk 4,en vind het een spannende game, moet nog een stuk als ik hier de comments lees.
Ma qua sfeer komt het helemaal goed.

Iedereen heeft van die games liggen waarvan je ooit zei, die ga ik afronden maar op een gegeven moment vergeet je die game en het komt het er niet van.
Dit was zo'n titel bij mij waar ik blijkbaar, 6 jaar geleden ben gestopt bij hoofdstuk 15.
Gisteren en eergisteren eindelijk de laatste 2 hoofdstukken afgerond en ik begrijp nu weer waarom ik deze game in 2020 heb laten liggen na 90 procent.
Ik ben al niet zo van Stealth-games maar deze vond ik vaker ergerlijk dan vermakelijk.
Dat komt vooral door door het menu waar je constant door heen moet rollen om de juiste wapen te selecteren, intussen wordt je doorgeboord met een speer of komen er witte ratten uit de grond om aan je kont knagen.
Het laatste gedeelte, de eindbaas, moet je wel10 dingen tegelijketijd uit voeren, de handeligsnelheid van je wapenmenu had een fractie sneller gemogen.
Als ik de reacties zie van andere gebruikers hadden de meeste vopral moeite met de laatste hoodstukken, bij mij was het precies andersom.
In de eerzte hoofdstukken zat ik maar constant te zoeken naar het juiste item of naar het juiste pad, tot vervelens aan toe en juist het laatste gedeelte waar je ech moet sluipen en aanvalsplan moet vezinnen vond ik makkelijker en vermakelijker.
De game heeft best leuke elementen maar de gameplay word op een geven moment zeer eentoning.
Zoek elementen, maak er iets van en loop met dat vervelende broertje die jou alleen maar ophoudt door de hele game.
De aankleding van de game is prachtig, de lijken op de grond zien echt luguber uit, de omgeving is prachtig gemaakt en dat je ratten als wapen kan gebruiken is origineel maar nogmaals, het is vooral puzzelen in het begin tot sluipen aan het einde.
Dus qua gameplay is het niet heel bijzonder maar de voice acting is sterk en het verhaaltje is best ok.
Maar ik vind dat de game in het algemeen te hoog scoort en als ik dan de recensies lees van andere gebruikers, die prijzen vooral het verhaal enorm.
Als ik een goed verhaal wil, dan neem ik wel Amazon Prime op, met de keuze uit 5000 films.
Bij een game beoordeel ik in eerste instantie, de gameplay zelf en het verhaal staat op de tweede plaats bij mijn beoordeling.
Ik vind vaak dat games, zoals deze ook te hoog beoordeeld worden alleen maar omdat het verhaal zo goed blijkt te zijn.
Volgens mij hebben we daar boeken voor, een game hoort voornamelijk beoordeeld te worden op de gameplay zelf naar mening.
Redelijk, maar deel 2 skip ik.

Niet mee eens. Soms is een game een geweldige ervaring, een beleving. Of raakt het verhaal me keihard wat belangrijker is dan de gameplay. Dan kan ik er echt geweldige uren mee hebben gehad. Genoeg games tegenwoordig die zelfs niet meer om gameplay draaien maar om verhalen vertellen. Ik zou niet alleen van zulke titels kunnen spelen maar af en toe zeker wel.

Ja en dat vind ik al jaren een kwalijke zaak, dat het verhaal tegenwoordig heel serieus genomen wordt, het moet zo origineel mogelijk om vervolgens met uitgekauwde gameplay van jarenoud aan toe te voegen.
Ik wil een best een goed verhaal maar de gameplay moet bovenaan staan.
Een goed voorbeeld vind ik bijvoorbeeld, Death Space.
Verhaaltechnisch had iedereen dat plotje kunnen verzinnen maar de gameplay is top en geweldig uitgevoerd.
Ik word van moe die games die alleen willen vertellen maar niks uitdagend meer bieden voor de echte gamer.

Het mooiste is een mix, zoals bij The Last of Us. Geen briljante gameplay maar wel genoeg te doen en tegelijkertijd is het verhaal het allerbeste. Mario is weer 100 procent gameplay en iets als Life is Strange is weer 100 procent verhaal. Ik kan eigenlijk van alle soorten genieten, zolang je maar blijft afwisselen.

Games kunnen ook interactie op een bijzondere manier verwerken in het verhaal, waardoor het een zekere immersie krijgt die met een boek of film niet mogelijk is. Dit kunnen keuzemomenten zijn in het verhaal, optionele exploratie en dialogen, of jij moet als speler een belangrijke actie uitvoeren voor het hoofdpersonage. Een geliefde neerschieten die in een zombie is veranderd kan al heftig zijn in een film, maar als jij het geweer in de hand krijgt en de kogel zelf moet afvuren (zoals dat in een game kan gebeuren), kan het extra hard aankomen.

Hier wel mee eens inderdaad. Speelduur is hierbij wel belangrijk. In een Red Dead Redemption 2 of een AC Odyssey kan ik makkelijk 60+ uur stoppen. Uitstekend verhaal, mooie omgeving en prima (niet revolutionair) gameplay. Maar zolang een Doom game (gameplay) of een Life is Strange game (verhaal) niet al te lang duurt kan ik er ook erg van genieten. Ik zou er alleen niet aan moeten denken dat deze games langer dan 20 uur duren.

Ja zolang die morale keuzes niet de overhand nemen vind ik het prima.
Maar je hebt ook zat games tegenwoordig waar je hele game van a tot z dat soort keuzes moet maken en vervolgens er achter te komen dat het weinig uitmaakte of je eerder in de game a of b hebt gekozen.
En bij deze game heb je nauwelijks morale keuzes.
Maar zoals Manny al zei, een mix van beiden is het beste.