Hollow Knight: Silksong (2025)

Aah eindelijk ook wat meerdere sceptische mensen ontdekt!.
En hier kan het he.. wat op een andere, niet nader genoemde site niet mocht. Niet die hype voelen en al helemaal niet 'negatieve' berichtjes plaatsen van twijfels. Want dan werd ik gelijk aangevallen van hoe durf je! mijn favoriet zo te noemen. Ik ga Hollow Knight: Silksong in de toekomst wel spelen maar nu gewoon niet!.

Ik heb ook nog een dozijn aan andere mooie spellen liggen die even goed zijn misschien wel beter...

Maiden, strong, wreathed in red

Silksong is in vrijwel alles een erg braaf vervolg op het geweldige Hollow Knight. Het doet weliswaar weinig nieuwe dingen, maar borduurt voort op de pluspunten van het origineel. Op zich is dat niet vreemd, want Silksong was eerst bedoeld als uitbreiding daarop. Daarom is het in algemene zin “gewoon” meer van hetzelfde, maar dan verbeterd. Het schitterende design is nog schitterender en gevarieerder, het vechten als Hornet is soepeler en behendiger en het verhaal is mijns inziens interessanter, etc.

En ook de moeilijkheidsgraad ligt, op z’n zachtst gezegd, een stuk hoger. Daar ligt wat mij betreft het grootste minpunt van Silksong dat mij ervan weerhoudt de volle vijf sterren te geven. Nou kan ik wel tegen een flinke uitdaging met wat gevloek hier en daar. Maar in Silksong gaat het op momenten veel verder dan dat en neigt het soms tegen het masochisme aan. Vooral in het begin merk je dat erg, wanneer je zelf weinig damage doet maar ze wel relatief hard ontvangt. Dat lijkt niet helemaal goed gebalanceerd te zijn. Of dat is een bewuste keuze geweest en dan heeft Team Cherry een verkeerde lering getrokken uit de uitdaging die het origineel bood, dat was op momenten weliswaar bikkelhard maar in context vaak wel “eerlijk”. Althans, dat meen ik mij te herinneren. Het is alweer 7 jaar geleden dat ik de eerste Hollow Knight heb gespeeld. Hoe dan ook, bij Silksong had ik soms dat gevoel niet. Dan leek het alsof de moeilijkheid de designfilosofie op zich was en niet slechts een middel.

Dat gezegd hebbende is de gameplay over het algemeen gewoon weer geweldig. Het vechten als Hornet is behendiger, acrobatischer en gevarieerder door alle tools en gevechtsstijlen die je tot je beschikking hebt. Ook het verkenningsgevoel is weer uitmuntend. Silksong zit vol geheimpjes en andere kleine details zoals een goede Metroidvania betaamt. Meer zelfs dan het origineel voor mijn gevoel. Daarmee kom je ook op narratief gebied via de omgeving steeds meer te weten over Pharloom, haar geschiedenis, de inwoners en heersers, en ook over Hornet zelf. Toch wel een stuk intrigerender als protagonist dan onze stille Knight van het origineel.

Waar ik minder over te spreken ben, zijn de shell shards die je nodig hebt voor het gebruiken van je tools. Dat shard systeem moedigt niet aan om nieuwe tools te gebruiken of te experimenteren met de ruim 50 tools die je kunt vinden en gebruiken. Sommige tools zijn bovendien ook nogal duur in verbruik, waardoor je – vooral door baasgevechten – al snel zonder shards kunt komen te zitten. Dat moet je dan farmen. Bij mij is het “gelukkig” nooit zo ver gekomen. Uiteindelijk besloot ik namelijk om gewoon alle tools te negeren en zelden tot nooit te gebruiken, om in plaats daarvan vol te vertrouwen op m’n vertrouwde Needle. Dat lijkt mij ook niet helemaal de bedoeling.

Ondanks de ietwat zure nasmaak die ik er soms aan overhield, vooral bij baasgevechten, is Silksong onderaan de streep een geweldige ervaring. Absoluut een van de beste games van het jaar. In totaal duurde het grandioze avontuur zo’n 65 uur en heb ik vrijwel alles gedaan wat er te doen viel, met een completion van 100%. Het is genoeg geweest. Eigenlijk zou ik nog de speedruns kunnen doen, maar daar durf ik me voorlopig niet aan te wagen.