Hollow Knight: Silksong (2025)

Maiden, strong, wreathed in red

Silksong is in vrijwel alles een erg braaf vervolg op het geweldige Hollow Knight. Het doet weliswaar weinig nieuwe dingen, maar borduurt voort op de pluspunten van het origineel. Op zich is dat niet vreemd, want Silksong was eerst bedoeld als uitbreiding daarop. Daarom is het in algemene zin “gewoon” meer van hetzelfde, maar dan verbeterd. Het schitterende design is nog schitterender en gevarieerder, het vechten als Hornet is soepeler en behendiger en het verhaal is mijns inziens interessanter, etc.

En ook de moeilijkheidsgraad ligt, op z’n zachtst gezegd, een stuk hoger. Daar ligt wat mij betreft het grootste minpunt van Silksong dat mij ervan weerhoudt de volle vijf sterren te geven. Nou kan ik wel tegen een flinke uitdaging met wat gevloek hier en daar. Maar in Silksong gaat het op momenten veel verder dan dat en neigt het soms tegen het masochisme aan. Vooral in het begin merk je dat erg, wanneer je zelf weinig damage doet maar ze wel relatief hard ontvangt. Dat lijkt niet helemaal goed gebalanceerd te zijn. Of dat is een bewuste keuze geweest en dan heeft Team Cherry een verkeerde lering getrokken uit de uitdaging die het origineel bood, dat was op momenten weliswaar bikkelhard maar in context vaak wel “eerlijk”. Althans, dat meen ik mij te herinneren. Het is alweer 7 jaar geleden dat ik de eerste Hollow Knight heb gespeeld. Hoe dan ook, bij Silksong had ik soms dat gevoel niet. Dan leek het alsof de moeilijkheid de designfilosofie op zich was en niet slechts een middel.

Dat gezegd hebbende is de gameplay over het algemeen gewoon weer geweldig. Het vechten als Hornet is behendiger, acrobatischer en gevarieerder door alle tools en gevechtsstijlen die je tot je beschikking hebt. Ook het verkenningsgevoel is weer uitmuntend. Silksong zit vol geheimpjes en andere kleine details zoals een goede Metroidvania betaamt. Meer zelfs dan het origineel voor mijn gevoel. Daarmee kom je ook op narratief gebied via de omgeving steeds meer te weten over Pharloom, haar geschiedenis, de inwoners en heersers, en ook over Hornet zelf. Toch wel een stuk intrigerender als protagonist dan onze stille Knight van het origineel.

Waar ik minder over te spreken ben, zijn de shell shards die je nodig hebt voor het gebruiken van je tools. Dat shard systeem moedigt niet aan om nieuwe tools te gebruiken of te experimenteren met de ruim 50 tools die je kunt vinden en gebruiken. Sommige tools zijn bovendien ook nogal duur in verbruik, waardoor je – vooral door baasgevechten – al snel zonder shards kunt komen te zitten. Dat moet je dan farmen. Bij mij is het “gelukkig” nooit zo ver gekomen. Uiteindelijk besloot ik namelijk om gewoon alle tools te negeren en zelden tot nooit te gebruiken, om in plaats daarvan vol te vertrouwen op m’n vertrouwde Needle. Dat lijkt mij ook niet helemaal de bedoeling.

Ondanks de ietwat zure nasmaak die ik er soms aan overhield, vooral bij baasgevechten, is Silksong onderaan de streep een geweldige ervaring. Absoluut een van de beste games van het jaar. In totaal duurde het grandioze avontuur zo’n 65 uur en heb ik vrijwel alles gedaan wat er te doen viel, met een completion van 100%. Het is genoeg geweest. Eigenlijk zou ik nog de speedruns kunnen doen, maar daar durf ik me voorlopig niet aan te wagen.

Net weer twee pittige bazen verslagen, geeft echt een onwijs machtig gevoel

Nice review 3bdelilah Kan me goed vinden in je punten van kritiek. Wat ik ook een puntje vind zijn, dat sommige bazen worden herhaald.

Btw, wat waren voor jou de meest frustrerende bazen dan wel platform secties?

Haha, eigenlijk waren ze vrijwel allemaal wel lastig, afhankelijk van in welke fase je je bevindt. In het begin ga je gewoon te snel dood omdat je maar weinig health hebt en later worden ze gewoon moeilijker. Maar op zich zijn ze grotendeels goed te doen. Vaak bikkelhard, ja, maar door trial en error boek je steeds meer progressie en kom je consistent verder in het gevecht.

Hieronder volgen een aantal late-game spoilers, die ik gemarkeerd heb omdat ik niet weet hoe ver je bent.

In het algemeen had ik wel de meeste moeite met (Act 1) Last Judge (mijn eerste skillcheck) en daarna ging het een lange tijd eigenlijk best voortvarend, tot Act 3 waar ik weer meer moeite begon te krijgen met Khann, Karmelita en (laatste baas) Lost Lace. De laatste twee zijn weliswaar lastig, maar toch leuke en spannende gevechten. Het gevecht met Khann daarentegen is gewoon strontvervelend, omdat je eerst door alle drie sets van tientallen waves moet vechten (waarna je gelukkig een shortcut kunt ontgrendelen) voordat je weer tegenover de baas staat.

Om nog maar te zwijgen over (late Act 2 optionele locatie) Bilewater. Dat is in het algemeen zo’n verschrikkelijke plek waardoor de daarbij horende baas Groal The Great ook verschrikkelijk is. Die combineert én de lange bossruns én gank squads én environmental hazards.

Qua platforming ging het over het algemeen wel oké, vooral als je eenmaal de Clawline en (optionele ability) Faydown Cloak (double jump) hebt. Maar de meest uitdagende sectie moet wel de geheime locatie bovenop The Cradle zijn geweest, die uiteindelijk leidt tot de Nameless Town. Dat vraagt echt alles van je platforming vaardigheden.

Ik zit nu op 93% en heb net karmelita verslagen. Had ik dan weer niet zo’n probleem mee.
Hetzelfde geld voor the last judge

Geinig dat daar per persoon zo’n verschil in zit.

Ik had dan weer meer moeite met tormented Trobbio Mijn hemel, er gebeurde zoveel op het scherm dat ik deze baas bijna als onmogelijk bestempelde. Grappige is dat hoe meer simpel ik mijn arsenaal hield, hoe beter ik hem te lijf kon gaan.

Ga naar het einde toe, maar zal niet makkelijk worden.

Heel dope dit. Zeker mbt de boss seth

25 secrets / Easter eggs / tributes Silksong

Dank voor je recensie.

Ik begrijp deze kritiek alleen niet zo goed. Je hebt shell shards in overvloede, hoe stimuleert dat niet om al die handige (ranged) secondary attacks te gebruiken? Dat stimuleert het eigenlijk toch juist? Als je sterft tijdens een boss fight maak je automatisch weer nieuwe secondary attacks aan van je shards voor je volgende poging, dus ik zie daar eigenlijk ook geen reëel praktisch bezwaar.

Ik heb ook vaak zat moeten grinden voor Shell shards. Gebruik met name de The Mechanic Crest, dus dan gaat het hard met drie tools

Vandaag was de dag, uitgespeeld op true ending en een 100% score.
Wat een mooie trip was dit en als dit geen GOTY word….

De final boss lost lace heeft me wel wat moeite gekost. Maar blijven proberen, patronen leren kennen en de juiste build, was het vandaag dan toch zover.

Nergens is de game echt frustrerend geweest. Het bevat een leercurve en bij een failure is het vaak je eigen schuld of ongeduld.

Dit was die 7 jaar wachten meer dan waard!!

Mijn meest gebruikte tools waren de Longpin (tegen gepantserde vijanden), Curveclaw (tegen vliegende vijanden) en Cogfly (vooral bij waves). Die kosten respectievelijk 4, 5 en 10 shards per stuk. Niet per set. Dat betekent dus dat als je door je huidige voorraad heen raakt, dat het je niet 4, 5 of 10 shards kost om ze aan te vullen, maar 4*20, 5*15 en 10*5 shards. Dat kan hard gaan, vooral als je de Architect crest gebruikt zoals Marco zei.

Anyway. Buiten baasgevechten om is het gebrek aan shards niet vaak een probleem, want normale vijanden droppen meestal shards en aangezien ik tools niet vaak tegen reguliere vijanden gebruikte, vulde ik dat wel redelijk snel aan en waren er inderdaad shards in overvloed. Máár…

Niet bij baasgevechten. Ervan uitgaande dat je je tools ook (of misschien júíst) gebruikt bij baasgevechten en deze gemiddeld ook niet in één keer verslaat, dan gaat het hard met je shards. Op de bossruns terug naar de baas haal je namelijk bij lange na niet genoeg shards uit reguliere vijanden om je shard-totaal weer aan te vullen (of misschien zelfs helemaal niet als je langs de vijanden heen rent bij de zoveelste bossrun), waardoor je dus bij elke poging steeds minder shards overhoudt. Met als uiteindelijk gevolg dat je door je shards heen raakt en je tools niet meer kunt gebruiken, waardoor je ze zou moeten farmen.

Naar mijn mening juist absoluut wel een praktisch bezwaar, vooral (of eigenlijk alleen) bij baasgevechten.

Met de enorme hype rondom dit spel werd ik toch wel erg nieuwsgierig, ik had het origineel nooit gespeeld en ben toch bij deze begonnen.
Het is echt een geweldig spel tot dusver, precies wat ik zoek in een metroidvania, een grote wereld waarin je veel moet zoeken en uitproberen, geen saaie cakewalk gameplay, nu begrijp ik niet waarom ik het eerste deel nooit gespeeld heb.
De moeilijkheidsgraad vind ik eerlijk gezegd perfect, in eerste instantie lijken sommige gevechten of uitdagingen overweldigend, maar door patronen te herkennen wordt je er vanzelf steeds beter in. Ik ga wel vaak dood, maar meestal komt dat doordat ik te gehaast ben of geïrriteerd raak. Als ik me goed concentreer, weet wat ik moet doen en rustig blijf valt het vaak best mee.

Ik weet niet hoever ik precies ben maar vermoed iets over de helft maar het moet wel raar lopen wil dit geen topscore worden!
En als ik klaar ben met deze heb ik het eerste deel ook al klaarliggen (speel het dan wel verkeerd om, maar heb het gevoel dat ik dat voor deze games niet zo erg vind)

"De platforms van Nintendo voor de Nintendo Switch en Switch 2 krijgen als eerste de fysieke versies van de game. Begin volgend jaar!"

Eerst Hades II al en nu komt deze game ook al snel met een fysieke editie uit..
Het is het wachten waard (met boekje en poster en stickers ).

Ik ben na zo'n 40 uur aanbeland bij de eindbaas, maar na 1 keer dood gaan blijk ik er niet meer te kunnen komen. Hiervoor moet ik naar een compleet ander gebied om daar eerst de double jump te unlocken. Eerlijk gezegd heb ik er gewoon geen zin meer in...

Tijdens mijn playthrough ben ik al 3 keer een aantal weken afgehaakt en ik vond het lastig te zeggen waarom precies. Deel 1 heb ik in 1 ruk uitgespeeld, ik vond het echt een geweldige game. Silksong is ook een geweldige game, laat daar geen misverstand over bestaan. Het zijn denk ik vooral wat kleinere zaken die me hebben geïrriteerd. Zo vind ik het erg flauw van de makers dat er nu 2 stukjes van je health af gaan als je 1 keer geraakt wordt. Dat is een moeilijk spel op een goedkope manier nog moeilijker maken. Daarnaast voelden de side quests een beetje goedkoop aan, alleen bedoeld om de speelduur op te rekken. Verzamel 12 dingen van dit, 6 dingen van dat. Op den duur had ik hier geen zin meer in.

Toch 4 sterren ondanks deze negativiteit, want ik heb alles bij elkaar wel genoten. Er zaten weer een paar geweldige bossfights tussen. Ze zijn erg lastig, maar je hebt altijd het gevoel dat je ze kan verslaan. Ook over het level design niets dan lof, de wereld is erg mooi gemaakt en ook hoe veel gebieden op elkaar aansluiten is erg tof gedaan.
Wie weet voel ik toch nog de drang om de game uit te spelen, maar voor nu laat ik het er bij.

Intens genoten van deze game. Eindelijk de 100% completion gehaald, na 112 uur. Voor mij echt een uitdagende game, maar met de laatste bosses had ik veel minder moeite dan met Lace en First Sinner. Ik heb inmiddels veel metroidvanias gespeeld, maar dit is mijn nieuwe favoriet.

Ik moet even ranten over deze game. Wrs lezen dit maar weinig, maar toch

First of all, fantastisch design. Prachtige muziek & looks & exploration en ook het verhaal kan me bekoren. Animaties, controls, allemaal top. Ik raad deze game aan aan mensen. Waarschijnlijk één van de beste games van de afgelopen jaren, en misschien zelfs of all time, if not for a few things...

1. Veel teveel veel teveel veel teveel eindbazen. Ben ik net klaar met zo'n tergende eindbaas, hehe, even exploren... BOOM! De volgende staat alweer klaar. Het haalt het Metroidgehalte wat zo tof is erg omlaag.

2. Frustrerende elementen. Moeilijkheid is één ding maar bewust frustrerende gameplay? Mag ik een beetje kunnen anticiperen? Beest op een veel te klein platform, ok, maar dan ook nog een steen op je harses? Meerdere tegenstanders, zelfs tijdens eindbazen? Het heeft niks met moeilijkheid te maken, het is alleen maar irritant. Het voegt niks toe behalve frustratie.

3. FUCK DOUBLE DAMAGE! Waarom heb je überhaupt zo'n balk waar elk leven zuur verdiend is als er ZOVEEL enemies zijn die double damage doen? De game is al moeilijk zat. Get rid of it.

4. Teveel Souls-like, waardoor het Metroid gehalte ondersneeuwd. Doodzonde. Het is fantastisch om rond te lopen en langzaam de map te zien groeien, NPC's te ontmoeten en wishes op te lossen. Dit wordt verdrongen door (again) teveel eindbazen, (again) frustrerende gameplay en bij vlagen vervelend hoge moeilijkheidgraad. Meer Metroid, minder Souls-like. Het hoeft niet helemaal weg, maar minder. Dat zal de game goed doen.

Zo! Ben ik het weer even kwijt. Dan ga ik nu weer googlen hoe ik de volgende eindbaas zo snel mogelijk kan verslaan

Poah, wat is er over de details goed nagedacht. Het duurt wat lang voordat je meer skills krijgt maar dan zijn de controls zijn ook wel een stuk fijner dan het vorige deel imho. En je kunt echt rennen! Man.