Fire Emblem: Three Houses (2019)
mijn stem
13 stemmen
Nintendo Switch
Strategy / RPG
single player
Ontwikkeld door Intelligent Systems
Uitgegeven door Nintendo
Fire Emblem: Three Houses speelt zich af in Fódlan, waar de Church of Seiros grote macht uitoefent op het land en het volk. Als het hoofdpersonage moet je niet alleen strijd leveren op het slagveld, maar kun je je op bepaalde punten ook vrij bewegen en met andere personages communiceren om relaties op te bouwen en informatie te verzamelen.De Black Eagles. De Blue Lions. De Golden Deer. Drie huizen die onderdeel uitmaken van de Officer's Academy, een elite-academie waar studenten magie, wapens en speciale vaardigheden leren gebruiken. Als leermeester moet de speler een van deze huizen kiezen om de studenten van dat huis te leiden in grid-based gevechten op leven en dood. Elk huis herbergt vele studenten die je kunt ontmoeten en elke student heeft zijn of haar eigen persoonlijkheid en vaardigheden. Ook is er veel interactie tussen de studenten. Hierdoor wordt hun onderlinge band sterker en kunnen ze elkaar op het slagveld beter ondersteunen.
2
Fonzzz002 (crew)
geplaatst: 29 januari 2020, 12:57 uur
Damn, ik ben gewoon versteld over hoe goed dit spel is! Ik ging het spelen met de verwachtingen dat het “leuk zou zijn om eens te proberen..” maar dat het zo dusdanig verslavend zou zijn, met als gevolg dat het merendeel van mijn vrije tijd in beslag nam, had ik niet verwacht.
Kritisch gezien zijn er een aantal ondermaatse punten in Three Houses: de graphics zijn nogal zwakjes (de omgevingen zagen er soms zelfs lelijk uit), cutscenes bestaan voor het merendeel uit characters die lange gesprekken houden terwijl dezelfde animaties worden herhaalt, en je voert dezelfde routine voor tientallen uren uit. Toch laat Three Houses zien dat dergelijke verbeteringen niet essentieel zijn voor een ijzersterke game ervaring. Natuurlijk, verbeterpunten hadden de kers op de taart kunnen zijn en het zou me niets verbazen als deze aspecten bepaalde gamers heeft afgestoten, maar voor mij ontnamen ze nergens van de positieve kanten.
De hoofdfocus zit op het verhaal, alle sterk uitgewerkte characters en de turn based board-combat. Hier is waar de game in de roos schiet. Als leraar ga je een band vormen met je studenten en andere mensen die je tegenkomt. Ik kon uren besteden aan gesprekken houden met de mensen in het klooster, ze gemotiveerd houden door het naar hun zin te maken, of ze te trainen zodat ze uiteindelijk konden afstuderen in een masterclass die bij hun talent paste. Alle personages hebben een duidelijke eigen persoonlijkheid die leuk op elkaar konden afwerken. Vaak wou ik met ze praten, gewoon om te horen wat ze te zeggen hadden over de gang van zaken, maar ook vaak genoeg keek ik met plezier naar scenes waarin 2 studenten met elkaar aan het praten waren over van alles en niets. Op gegeven moment begon ik gehecht te raken aan dagelijks tijd besteden met deze personages, ervan te balen als dingen niet goed voor ze liepen of ik zat voor ze te juichen wanneer ze het opnamen tegen een sterke vijand in een veldslag.
Er zijn van allerlei manieren om banden te vormen met studenten. Dit kan door activiteiten met ze te doen zoals eten, zingen of thee drinken. Misschien vind je een object dat ze kwijt zijn geraakt, waarbij je moet raden van wie het betreffende object is aan de hand van hun persoonlijkheid. Je kunt ze ook cadeaus geven waarbij de hoeveelheid motivatie die ze krijgen afhangt van hoe passend het cadeau is, of je helpt ze in de veldslagen. Hierdoor bleef ik constant gedreven om voor zoveel mogelijk studenten daden te doen.
Het hoofdverhaal omtrent Byleth en zijn verleden deed me niet heel veel (voornamelijk de “main bad guy” viel tegen qua diepgang, in het verhaal van Claude tenminste..), maar het is de interactie met alle personages, de conflicten die onderling ontstaan of de invloed die het verhaal op de personages heeft dat voor een pakkende, immersieve ervaring zorgt.
De combat is erg leuk om te doen. Het begint simpel met kleine velden, kleine teams en weinig aanvallen, maar gaandeweg worden je opties steeds uitgebreider en de uitdagingen worden complexer. Het is belangrijk een flexibel team samen te stellen die tegen meerdere soorten vijanden is opgewassen. Lulraak iedereen sterke aanvallen geven en ze in de aanval zetten gaat averechts werken. Sommige units zijn sterk tegen close range aanvallen maar zwak tegen magie, sterk tegen magie maar zwak tegen close range aanvallen, sommige hebben goede support maar zijn niet het handigste in combat etc. Door te experimenteren met verschillende speelstijlen, en te plannen wat je uiteindelijk met ieder character wilt bereiken, maak jij je ideale team. Omdat er zoveel verschillende classes zijn, verschillende type krachten of verschillende characters om te trainen was er altijd iets om naartoe te werken, waardoor ik zelfs na tientallen uren nog steeds bezig was met plannen maken voor wat met characters te doen.
Bij de combat kwamen wel mijn enige 2 minpunten kijken: op Normal – Casual mode is Three Houses veel te makkelijk. Er waren maar een handvol aan gevechten waarin een paar characters zich terugtrokken, maar zelfs dan was er geen één gevecht dat ik verloor. Fire Emblem heeft schijnbaar altijd een permadeath mode gehad. Phoef.. met permadeath zou het inderdaad een heel stuk moeilijker zijn geweest, maar ik moet er niet aan denken de studenten permanent kwijt te raken. In dat opzicht zou ik mensen die ervaring hebben met het genre aanraden om Three Houses op Hard – Casual mode te doen, zodat je wel uitgedaagd word maar niet de characters verliest. Het andere minpunt (al woog het uiteindelijk weinig) is dat er niet bijzonder veel afwisseling in de maps zit. De hoofdmissies hebben meestal nieuwe maps, maar voor gewone battles om characters te trainen krijg je steeds dezelfde levels. Hier had meer afwisseling in gemogen.
Ondanks dat de graphics ondermaats zijn hebben de characters wel leuke designs die goed overeenkomen met hun persoonlijkheid. Voornamelijk de 2D artworks en menu’s zijn mooi vormgegeven. Ik heb de game in het Engels gespeeld en de stemacteurs zijn erg goed. Alle dialogen zijn ingesproken wat de cutscenes het leven geeft dat ze nodig hebben. Op gegeven moment vielen de stemmen niet weg te denken bij de characters. Misschien hier en daar wat stemklanken die anders hadden gemogen (het hoge stemmetje van Mercedes was misschien niet de meest prettige klank om voor te gaan), maar zeker 95% zit goed in elkaar.
Inmiddels ben ik al bezig met een New Game+ op Hard - Casual waarin ik een andere klas ga doen. Aan de hand van de reacties die ik hoorde lopen de verhaallijnen uiteindelijk heel anders, wat herspeelsessies zeker de moeite waard maken. Dit is één van fijn favorieten Nintendo exclusives geworden en tevens één van mijn favorieten games van de afgelopen paar jaar.
Een welverdiende
4,5*
Kritisch gezien zijn er een aantal ondermaatse punten in Three Houses: de graphics zijn nogal zwakjes (de omgevingen zagen er soms zelfs lelijk uit), cutscenes bestaan voor het merendeel uit characters die lange gesprekken houden terwijl dezelfde animaties worden herhaalt, en je voert dezelfde routine voor tientallen uren uit. Toch laat Three Houses zien dat dergelijke verbeteringen niet essentieel zijn voor een ijzersterke game ervaring. Natuurlijk, verbeterpunten hadden de kers op de taart kunnen zijn en het zou me niets verbazen als deze aspecten bepaalde gamers heeft afgestoten, maar voor mij ontnamen ze nergens van de positieve kanten.
De hoofdfocus zit op het verhaal, alle sterk uitgewerkte characters en de turn based board-combat. Hier is waar de game in de roos schiet. Als leraar ga je een band vormen met je studenten en andere mensen die je tegenkomt. Ik kon uren besteden aan gesprekken houden met de mensen in het klooster, ze gemotiveerd houden door het naar hun zin te maken, of ze te trainen zodat ze uiteindelijk konden afstuderen in een masterclass die bij hun talent paste. Alle personages hebben een duidelijke eigen persoonlijkheid die leuk op elkaar konden afwerken. Vaak wou ik met ze praten, gewoon om te horen wat ze te zeggen hadden over de gang van zaken, maar ook vaak genoeg keek ik met plezier naar scenes waarin 2 studenten met elkaar aan het praten waren over van alles en niets. Op gegeven moment begon ik gehecht te raken aan dagelijks tijd besteden met deze personages, ervan te balen als dingen niet goed voor ze liepen of ik zat voor ze te juichen wanneer ze het opnamen tegen een sterke vijand in een veldslag.
Er zijn van allerlei manieren om banden te vormen met studenten. Dit kan door activiteiten met ze te doen zoals eten, zingen of thee drinken. Misschien vind je een object dat ze kwijt zijn geraakt, waarbij je moet raden van wie het betreffende object is aan de hand van hun persoonlijkheid. Je kunt ze ook cadeaus geven waarbij de hoeveelheid motivatie die ze krijgen afhangt van hoe passend het cadeau is, of je helpt ze in de veldslagen. Hierdoor bleef ik constant gedreven om voor zoveel mogelijk studenten daden te doen.
Het hoofdverhaal omtrent Byleth en zijn verleden deed me niet heel veel (voornamelijk de “main bad guy” viel tegen qua diepgang, in het verhaal van Claude tenminste..), maar het is de interactie met alle personages, de conflicten die onderling ontstaan of de invloed die het verhaal op de personages heeft dat voor een pakkende, immersieve ervaring zorgt.
De combat is erg leuk om te doen. Het begint simpel met kleine velden, kleine teams en weinig aanvallen, maar gaandeweg worden je opties steeds uitgebreider en de uitdagingen worden complexer. Het is belangrijk een flexibel team samen te stellen die tegen meerdere soorten vijanden is opgewassen. Lulraak iedereen sterke aanvallen geven en ze in de aanval zetten gaat averechts werken. Sommige units zijn sterk tegen close range aanvallen maar zwak tegen magie, sterk tegen magie maar zwak tegen close range aanvallen, sommige hebben goede support maar zijn niet het handigste in combat etc. Door te experimenteren met verschillende speelstijlen, en te plannen wat je uiteindelijk met ieder character wilt bereiken, maak jij je ideale team. Omdat er zoveel verschillende classes zijn, verschillende type krachten of verschillende characters om te trainen was er altijd iets om naartoe te werken, waardoor ik zelfs na tientallen uren nog steeds bezig was met plannen maken voor wat met characters te doen.
Bij de combat kwamen wel mijn enige 2 minpunten kijken: op Normal – Casual mode is Three Houses veel te makkelijk. Er waren maar een handvol aan gevechten waarin een paar characters zich terugtrokken, maar zelfs dan was er geen één gevecht dat ik verloor. Fire Emblem heeft schijnbaar altijd een permadeath mode gehad. Phoef.. met permadeath zou het inderdaad een heel stuk moeilijker zijn geweest, maar ik moet er niet aan denken de studenten permanent kwijt te raken. In dat opzicht zou ik mensen die ervaring hebben met het genre aanraden om Three Houses op Hard – Casual mode te doen, zodat je wel uitgedaagd word maar niet de characters verliest. Het andere minpunt (al woog het uiteindelijk weinig) is dat er niet bijzonder veel afwisseling in de maps zit. De hoofdmissies hebben meestal nieuwe maps, maar voor gewone battles om characters te trainen krijg je steeds dezelfde levels. Hier had meer afwisseling in gemogen.
Ondanks dat de graphics ondermaats zijn hebben de characters wel leuke designs die goed overeenkomen met hun persoonlijkheid. Voornamelijk de 2D artworks en menu’s zijn mooi vormgegeven. Ik heb de game in het Engels gespeeld en de stemacteurs zijn erg goed. Alle dialogen zijn ingesproken wat de cutscenes het leven geeft dat ze nodig hebben. Op gegeven moment vielen de stemmen niet weg te denken bij de characters. Misschien hier en daar wat stemklanken die anders hadden gemogen (het hoge stemmetje van Mercedes was misschien niet de meest prettige klank om voor te gaan), maar zeker 95% zit goed in elkaar.
Inmiddels ben ik al bezig met een New Game+ op Hard - Casual waarin ik een andere klas ga doen. Aan de hand van de reacties die ik hoorde lopen de verhaallijnen uiteindelijk heel anders, wat herspeelsessies zeker de moeite waard maken. Dit is één van fijn favorieten Nintendo exclusives geworden en tevens één van mijn favorieten games van de afgelopen paar jaar.
Een welverdiende
4,5*
* denotes required fields.
* denotes required fields.