menu

Devil May Cry 5 (2019)

mijn stem
3,96 (12)
12 stemmen

PC / PlayStation 4 / PlayStation 5 / Xbox One / Xbox Series X/S
Action
single player

Ontwikkeld door Capcom
Uitgegeven door Capcom

Het verhaal speelt zich enkele jaren na de gebeurtenissen uit het vierde deel af. Nero heeft zijn eigen agentschap opgezet welke hij runt vanuit een camper voorzien van Devil May Cry neonbelettering. Vanuit daar verhuurt hij zichzelf als demonenjager. Inmiddels heeft hij ook een nieuwe armprotese, de "Devil Breaker" genaamd, welke door zijn ingenieur voorzien is van allerhande handige functies.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=g_2VZvi0fQ0

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat GamesMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe GamesMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van solidKevin
4,5
Devil May Cry 5 - Impressie

Vorige week heb ik de game helemaal doorgespeeld, dus tijd voor een korte impressie. Laat ik beginnen met zeggen dat Devil May Cry 5 op het gebied van gameplay de beste uit de serie is. Het grote scala aan aanvallen voor alle speelbare personages is echt niet normaal.

De personages
Dit komt bij Dante nog het beste naar voren. Hij beschikt over de meest veelzijdige moveset ooit. De combinatie van zijn vier styles (Trickster, Swordmaster, Gunslinger en Royalguard) en uiteenlopende slag- en vuurwapens, maakt hem de meest complete versie van zichzelf.

Nero was in Devil May Cry 4 vrij rechttoe rechtaan. Dit was goed, maar er was iets minder variatie in zijn gevechtsstijl. In deel vijf is dat grotendeels opgelost met de Devil Breakers. Deze grote collectie armen geven je veel verschillende mogelijkheden voor indrukwekkende combo's.

Het nieuwe personage V bied je dan weer een compleet nieuwe ervaring. Hij is afhankelijk van drie demonen om schade te doen, maar dit trio kan andere demonen niet doden. Alleen V kan met zijn wandelstok de demonen terug naar de hel sturen. Deze gameplayvorm heb ik in al die jaren nog nooit in een action game gezien.

Het verhaal
De manier waarop het verhaal wordt gepresenteerd is niet altijd heel succesvol. De toon van de game is overduidelijk serieuzer dan die van de andere vier delen in de hoofdserie. Gelukkig neemt de game zichzelf niet zo serieus als DmC: Devil May Cry en is er ook ruimte voor wat 'oude' humor. Toch komt dit niet altijd goed uit de verf.

De humor en over de top momenten passen niet echt goed in de nieuwe toon van de game, waardoor Devil May Cry 5 twee gezichten krijgt. De een wil een serieus verhaal vertellen en de ander wil doldwaze dingen laten zien. Dit zorgt voor een kleine identiteitscrisis.

Devil May Cry 5 brengt een einde aan de Sparda-saga. DIt betekent dat je veel bekende gezichten voorbij ziet komen in de game. Daarnaast zit het vol met referenties naar de oude titels, waardoor elke DMC-fan er van kan genieten. Toch mist het verhaal de kracht die Devil May Cry 3 bijvoorbeeld wel had. Als je bekend bent met de games zie je de uitkomst van het verhaal al na een paar missies aankomen.

De rest
Een andere minpunt aan de game zijn de baasgevechten die DMC 5 rijk is. Op de een of andere manier is het vechten tegen deze vijanden meer een last dan echt een plezierige bezigheid. Dit komt doordat ze soms veel te veel schade doen en je de gameplay van deel vijf niet altijd goed op ze kan toepassen. Je bent meer bezig met ontwijken dan het maken van combo's en dat is nu juist de core van de game.

Ik wil deze impressie positief eindigen en daar hoort een vermelding van de geweldige soundtrack zeker bij. Met name Nero's thema Devil Trigger is een van de beste gevechtsthema's die ik ooit heb gehoord. Andere nummers zoals Crimson Cloud en Subhuman zijn dan weer totaal anders, maar passen wel goed bij elkaar. Daarnaast reageert de soundtrack op je prestaties in de game. Hoe hoger je stijlrang wordt, hoe harder en hyper de muziek wordt.

Devil May Cry 5 is een waardig vervolg op de oude games. De gameplay is zonder twijfel de beste uit de serie, maar de baasgevechten behoren tot de mindere. Het verhaal heeft soms een identiteitscrisis en neemt zichzelf soms iets te serieus. Daartegenover staat een retestrakke soundtrack die elk gevecht weer een genot maakt.

Ik twijfel tussen 4* en 4,5*, maar voor nu houd ik het op de eerstgenoemde.

avatar van Fonzzz002
4,0
Fonzzz002 (crew)
Opnieuw gedaan en ben positiever geworden!

Een goed next-gen vervolg. Destijds was ik niet denderend onder de indruk. Het voelde allemaal iets te bekend en het pakte mij aanzienlijk minder dan de 2013 reboot. Eenmaal de reeks achter elkaar gespeeld komt dit deel beter uit de verf, omdat ik nu (met de andere delen vers in gedachten) goed zie waar het zich allemaal in onderscheid.

Een hinder waar deel 4 tegenaan liep is dat de game te herhalend werd zodra je de rol van Dante aannam. Dit is goed verbeterd in deel 5! Hier hebben ze 3 speelbare characters weten te balanceren: ze hebben ieder een paar eigen levels en er zijn bepaalde momenten waarin je kunt kiezen wie je wilt spelen. Ze besturen alle drie anders genoeg van elkaar en hebben ieder hun eigen sterktes + zwaktes. Er zit relatief weinig herhaling in dit deel; nu en dan wat dingen over doen, maar in vergelijking met de boss rushes of backtracking van voorgaande delen aanzienlijk minder.

Nero heeft niet meer de demonenarm die ik juist zo leuk vond om te gebruiken voor grab-aanvallen, maar ze weten een leuk alternatief hiervoor te verzinnen: Devil Breakers. Nero kan nu robot armen kopen (of oppakken in de levels) die ieder andere speciale aanvallen bieden. Van harde dreunen, vijanden tijdelijk vertragen, jezelf afschieten tot sterke projectielen etc. Het is leuk om met al die armen te experimenteren en een selectie te maken van je favorieten special moves. Soms moest je werken met wat je kon vinden, andere momenten kon je een speelstijl naar keuze toepassen. iig een fijne toevoeging.
Dante bestuurt zo prettig als altijd (sinds deel 3). Zijn motorzwaarden waren voornamelijk een leuke toevoeging in hoe sterk ze waren (en in hoe komisch ze zijn). Alleen V blijf ik een ondermaats character vinden. Hij moet demonen commanderen ipv dat hij zelf aanvalt, wat gewoon niet zo prettig werkt. Op afstand staan en button mashen was een prima strategie met hem. Dit maakte zijn levels aanzienlijk makkelijker en saaier dan de rest.

Grafisch is het vanzelfsprekend een stap vooruit. Of iig: qua details ziet het er erg goed uit. De demonenwereld, monsters en characters hebben er nog nooit zo gedetailleerd uitgezien, met levendige cutscenes en strakke animaties. De cutscenes hebben weer zijn heerlijke over-the-top actie momenten of nodige humor erin. Sterker zelfs: de beste cutscene in de reeks komt zonder twijfel uit dit deel.

Een probleem dat ik ervaarde met dit deel was het gebrek aan visuele afwisseling. Het grootste deel van de game speelt zich af in de hel, die er heel soortgelijk uitziet. Dit vond ik destijds saaitjes en een grote downgrade van de gevarieerde, kunstzinnige levels uit de DMC reboot. Eenmaal de reeks opnieuw gedaan blijkt dit eigenlijk prima overeen te komen met de rest van de reeks (ze spelen zich bijna allemaal op één grote, soortgelijke locatie af). Met uitzondering van de reboot heeft alleen deel 4 opmerkelijke visuele variatie in zijn gebieden. Hierdoor is dit minpunt aanzienlijk minder storend dan voorheen. Het feit dat de wereld zo gedetailleerd oogt maakt het zeker fijn om doorheen te lopen, al heeft het niet de hoeveelheid afwisseling die ik graag zie.

Opmerkelijk aan dit deel, ten opzichten van alle andere genummerde delen, is dat het 3rd person is ipv dat het fixed camera’s gebruikt. Een verandering die fijner werkt, eigenlijk. Het geeft je meer controle over waar je wilt kijken, je hebt geen problemen meer met vijanden die op lullige hoeken buiten je zicht staan, en de lichte hinder wanneer je van richting moet veranderen wanneer het perspectief wijzigt is afwezig. Het dodge systeem werkt jammer genoeg nog steeds niet optimaal en heeft voor nodige frustratiemomenten gezorgd, waarbij ik naar achteren sprong en geraakt werd ipv rolde naar rechts of links. Een simpele dodge knop zoals bv bij Dark Souls had mij fijner geleken.

Ik kaartte het al in mijn vorige recensie aan, maar mijn PS4pro maakte uitzonderlijk veel lawaai tijdens deze game. Alsof ik in een vliegtuig aan het spelen was. Gelukkig heb ik nu noise canceling headphones waardoor het geluid aanzienlijk minder storend is. Maar voor deze reden raad ik nog steeds aan het op een ander platform te proberen. (Grappig dat ik destijds minstens één keer per boss battle verloor. Ik heb nu nauwelijks verloren door heel het spel. Zo'n 5x op z'n meest. De andere delen doen heeft zeker mijn skills voor de reeks verbeterd.)

Zonder V en met meer afwisseling in de gebieden was het voor mij een 4,5*, maar voor wat het nu is maakt het een sterk deel in de reeks, en als dit het laatste deel is dan vormt het een prima afsluiter.

4*

Gast
geplaatst: vandaag om 16:00 uur

geplaatst: vandaag om 16:00 uur

Let op: In verband met copyright is het op GamesMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.