Getting Over It with Bennett Foddy (2017)

Onder Let’s plays en memes was er geen ontkomen aan Getting Over It. Deze game heeft uiteenlopende meningen ontvangen wegens zijn belachelijk hoge moeilijkheidsgraad en lastige besturing. Persoonlijk was ik niet geïnteresseerd in de game totdat youtuber The Completionist het op #1 is slechtste games van 2017 deed, en Caddicarus een review gaf waarin hij de game tot het bot bekritiseerde. Deze haat maakte mij nieuwsgierig naar hoe lang ik de game kon volhouden. Tot mijn verrassing heb ik er met plezier een aantal uur in kunnen steken voordat ik het opgaf.

Theoretisch gezien kun je Getting Over It binnen 5 minuten uitspelen (wereldrecord is 1:52 als ik mij niet vergis), maar je zult er waarschijnlijk uren aan kwijt zijn om het te halen, mits je het kunt halen. De bijl bestuurt heel gevoelig en de manier hoe het zich vastklemt op de omgeving is inconsistent. Voornamelijk de genadeloze straffen waarbij je helemaal terug naar het begin valt kunnen heel frustrerend werken. Toch merkte ik dat, hoe langer ik speelde, hoe makkelijker ik door de obstakels heen kwam. Elk uur kwam ik een stuk verder, werd mijn snelheid iets hoger, en kreeg ik meer gevoel voor de besturing. Dit maakte Getting Over It verrassend belonend om te spelen. De game kon zenuwslopend werken mits je eindelijk verder was gekomen, biddend dat je niet terug valt. Waar ik uiteindelijk het opgaf is het gebied waarin je kaarsrecht omhoog moet klimmen om bij een kerkgebouw te komen (waarbij je begroet word door vleermuizen). Het maakte niet uit hoe ik de berg opging, ik viel altijd een stuk terug naar beneden voordat ik het opnieuw mocht doen. Aan de hand van speedruns zat ik ongeveer op de helft.

Als je krap in je portemonnee zit dan is dit niet iets dat je moet kopen, maar mits je de nieuwsgierigheid niet kunt laten en je het geld kunt missen dan kan het grappig zijn te proberen. Ik had in ieder geval plezier beleefd om zover mogelijk te komen.

3*

Toch maar een halfje erbij gedaan. Nadat een vriend van mij het waagde kreeg ik zin om het ook weer te proberen en het is mij gelukt de game te halen. Was heel frustrerend, maar heel bevredigend. Ik denk dat dit serieus één van de moeilijkste games is die ik ooit heb uitgespeeld.

Heb hem nu 50 keer voltooid en de gouden pot gehaald, nu ben ik er wel even klaar mee.

Het zal niet voor iedereen zijn, zeker in het begin is het onevenredig zwaar hoe veel vooruitgang je kunt verliezen met één verkeerde beweging. Zeker als je nog helemaal niet gewend bent aan het bewegen met de hamer. Op een gegeven moment besloot ik gewoon expres een nieuw spel te starten, omdat ik toch wel eens terug naar het begin zou vallen. Op dat moment krijgt "there's no feeling more intense than starting over" een heel andere lading.

Toch wordt het spel wel makkelijker. Als je een beetje vaardig wordt met de hamer, is een stukje vallen ook minder erg. Zeker als je de 'slide skip' leert, waarbij je een behoorlijk stuk kunt afsnijden en ook dat ene stukje waarbij je voor het eerst helemaal terugvalt over kunt slaan.

Het zogenaamde 'orange hell' is waarschijnlijk voor de meeste mensen het breekpunt. Het is moeilijk om iets te leren als je na elke fout eerst weer helemaal opnieuw omhoog moet klimmen voor je het weer kunt proberen en dit was ook het stukje wat mij het meeste tijd kost. Daarna wordt het een stuk minder zwaar; het wordt wel moeilijker, maar je kunt niet meer helemaal terugvallen (tenzij je de slang berijdt).

Ik zag veel mensen echt ragen als ze vielen, maar zelf had ik die ervaring niet zo. In het begin is het irritant, maar op een gegeven moment werd ik heel kalm en zen, en was het bijna een soort meditatie. Je weet dat al die muziekjes en quotes ertoe dienen om je nog kwader te maken, en als je niet kwaad wordt, krijg je een soort superioriteitsgevoel over Bennett Foddy - ha, ik trap er niet in! Wanneer je de top bereikt, wordt Bennett's stem juist bewonderend, bijna nederig, en voelt het echt als een overwinning. Het spel daarna opnieuw spelen voelt ook heel bevredigend. Wat eerst 20 uur kostte, lukt je nu in een halfuurtje. Uiteindelijk kon ik het hele spel in minder dan 10 minuten uitspelen. Daar moet je natuurlijk wel de tijd en het geduld voor hebben, en ik snap het heel goed als je die niet hebt. Uiteindelijk krijg je ook niet echt een beloning voor het uitspelen - ja, er is het einde wat ik niet ga spoilen, maar buiten een zelfvoldaan gevoel en een steam-achievement geeft het je niet echt iets. Je moet het spel echt willen spelen om het spel zelf om er plezier in te krijgen.

Ik vind het spel ook heel mooi gemaakt. Het is gebaseerd op Sexy Hiking, een gratis internetspelletje, maar Sexy Hiking zit vol met glitches en objecten die zich niet gedragen zoals ze zouden moeten. Getting over it is wel consistent in zijn mechanics en physics, en de wereld zoals die gemaakt is van bestaande assets ziet er toch mooi en gepolijst uit, al is het ietwat absurd. Er is geen health, je gaat niet dood, geen enemies of quests, geen tutorial, alles zit m in de man, de hamer en de berg, en dat is best bijzonder. Bovendien vind ik de speech van Bennett ook leuk om naar te luisteren en laat die zien dat er echt een idee achter zit, dat het niet alleen een wegwerpspelletje zoals Sexy Hiking is. Of juist wel...?

All hats off to you, MrRotkip, ziet ernaar uit dat je een hele weg in gaming hebt afgelegd, bijna alsof je een roeping hebt gevonden a la buddha

Als je Stillow zijn record ziet doen ziet het er alles helemaal niet moeilijk uit