Super Lucky's Tale (2017)

2 uur gespeeld, maar het houd de aandacht niet echt vast.

Super Lucky’s Tale is een collect-a-ton platformgame die soortgelijke dingen probeert als Mario, A Hat in Time of Yooka Laylee. De moeilijkheidsgraad is echter zo dusdanig laag dat ik geen bevrediging kreeg van het halen van missies. Het ging eerder op autopilot dan dat ik iets bij het spelen voelde. Het is ook een game die iets te kinderlijk en vrolijk is: het personage heeft altijd een grote lach op zijn gezicht en juicht om alles wat gebeurd, en dialogen voelen meer als iets dat je van Fox Kids cartoons verwacht dan iets waar alle leeftijden veel plezier aan kunnen beleven. Super Mario is ook vrolijk, kleurrijk en gericht naar alle leeftijden, maar Mario heeft meer persoonlijkheid door duidelijk boos te worden, pijn te voelen, zich soms brutaal op te stellen of zich op andere manieren te uitten. Lucky altijd vrolijk ongeachte de context waardoor hij niet leuk is om te volgen. Zelfs Nitro Rad, Caddicarus, en Antdude (reviewers met wie ik het in de regel eens ben) vonden dit spel “aardig”, zonder er bijzonder enthousiast over te zijn.

Nergens is de game echt ‘slordig’ oid. De figuren zijn heel leuk vormgegeven, besturing is zo smooth als maar kan, de wereld heeft een eigen identiteit en ze proberen variatie in de gameplay te gooien. Geen van deze punten bereikte echter een hoog niveau die mijn interesse langdurig prikkelde. Misschien dat de game na 2 uur uitdagender word of leukere cutscenes krijgt, maar ik heb geen zin meer om verder te speler. Als ik een cijfer moet geven dan zit dit rond de 2,5*.

Onder het mom van speel die oude onafgemaakte spellen eens uit deze maar weer eens opgepakt. Voor het laatst aangeraakt in 2018/2019 dus dat is wel weer een tijd geleden.

En Super Lucky's Tale is een vermakelijke 3D platformer (vol met mijn gebruikelijke irritaties bij 3D platformers) wiens grootste probleem is dat hij te kinderlijk is. En dat sijpelt in alles door. Dat is niet altijd een probleem, zoals de kindvriendelijke muziek en vooral de erg kinderlijke uitstraling. maar wat mij meer stoort is dat ook het verhaal te kinderlijk is. Elke vorm van serieuze dreiging van de slechteriken wordt bij voorbaat al teniet gedaan door ze vrijwel volledig incompetent te maken (met general Buttons als absoluut toppunt (die zelfs in de DLC nog eens opgetrommeld wordt). Daardoor verdwijnt elke vorm van dringendheid om iets te doen. Dat Bowser voor de triljoenste keer Peach kidnapt is ook erg saai. Maar daar wordt tenminste nog wel dreiging in vertoont, ook dankzij de uitstraling. De slechte katten hier (inclusief de uiteindelijke slechterik) zien er allemaal te lief en schattig uit.
En dat sijpelt dan ook door in de gameplay zelf. Die is simpel, redelijk kaal en na 3 levels toch wel heel erg eentonig. Oh en een gebrek aan uitdaging helpt dan ook niet mee.

Dat klinkt natuurlijk erg negatief en dat is het ook wel. Maar toch heb ik me best goed vermaakt hiermee. Zo goed dat ik uiteindelijke ook de Gilly island DLC erbij heb gepakt om door te spelen. Ze hebben daar de bossfight trouwens wel een paar gradaties omhoog geschroefd tot mijn verbazing. Ik moest er zowaar nog eens goed focussen.
Het vermakelijke zit hem voor mij vooral in de grote afwisseling qua werelden, dat hebben ze leuk uitgewerkt. De verschillende soorten levels die er zijn (puzzels, side scrolling, burrow runs, open-world levels). We krijgen van alles wat voorgeschoteld en daarmee lijkt het ook een beetje een eerbetoon aan de grootheden van het genre. Zo komt er in de DLC zelfs een level langs wat een directe verwijzing naar Mario is (Someone Call for a Plumber? Achievement zegt genoeg). Dat levert voldoende leuks op om doorheen te spelen en de verschillende levels en werelden een beetje te ontdekken.

Het is jammer dat de game niet een moeilijkheidsgraad meter heeft waarmee je wat uitdagendere levels en puzzels krijgt. Of dat ze het verhaal wat serieuzer vorm geven om wat meer dringendheid en inleving te creëren. De basis is namelijk prima. En Xbox zou wel een leuke 'eigen' 3D platformer kunnen gebruiken wat mij betreft. Als ze de kinderlijkheid iets terugschroeven en de game wat uitdagender maken zit hier best wat moois in.

Het is in ieder geval een vermakelijke tijd en de 'remaster' ziet er nog net wat beter uit ook. Die speelt ook wat soepeler begreep ik, maar die heb ik zelf niet gespeeld.