Call of Cthulhu (2018)

Het is geen complete walking simulator, maar ook geen volledig 'losloop' adventure, en ook geen complete shooter - maar blijkbaar een beetje tussenin - vooral narrative gedreven. Vanwege het hele Cthulhu subject en het toch erg sfeervol uitziende stadje e.d lijkt het me toch best interessant. Vandaar dat het natuurlijk ook al een eeuwigheid op mijn verlanglijstje staat.

Ben ook benieuwd, Cthulhu lives! Die andere Cthulhu game, die eigenlijk ook door Focus zou worden uitgegeven en de officiële license zou krijgen, komt er ook binnenkort aan: The Sinking City (2019)

Andere erg coole Cthulhu adventures:

Shadow of the Comet (1993)
Prisoner of Ice (1995)
Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth (2006)
Darkness Within: In Pursuit of Loath Nolder (2007)
Darkness Within 2: The Dark Lineage (2010)

Maar Bloodborne, hoewel niet official, tot nu toe verreweg de beste Cthulhu game eigenlijk.

Het zou blijkbaar wel een behoorlijk korte game zijn van maar 8 uur. Iets waarover veel mensen struikelen momenteel tegenover de hoge vraagprijs. Vraag me wel af tot hoever je dit een rpg gaat kunnen noemen.

Enter The Madness

Als je van onderzoeken houd als een detective En langzaam je een weg wil gaan banen in een steeds enger wordend complot. En waar in je vragen moet beantwoorden die er echt toe doen, om je geloofwaardigheid
en geestelijke gesteldheid op de de proef stellen. Is dit een realistische horror trip waarin ik het soms echt moeilijk had... En dat komt niet vaak voor in spellen die ik speel, is dit een aanrader.
Soms zitten er wat vreemde grafische verschillen in het spel maar dat vind ik dan ook het enige minpunt Ongeveer 13 uur heb ik er over gedaan het is een opmerkelijk spel....
Die ik waarschijnlijk nog wel een keer uit de kast haal.

Ik kan me herinneren dat ik een keer een Call of Cthulhu op de Xbox heb gespeeld, vond ik destijds best een vet spel. Is dit een remake of iets in die trant? Lijkt me namelijk best wel gaaf om die nog eens te spelen...

Nee. Totaal niet. Dit is meer een relatief lineair detective / horror spel met hier en daar wat actie momenten. Zelf nog niet aan begonnen. Ook al zat hij deze maand bij Xbox Gold. Wel bij een vriend een stukje gezien en had hem sowieso op de lijst staan. Maar het is geen remake - maar obviously maakt het wel weer gebruik van dezelfde lore.

Ok thanks Sinner! Ik zal toch eens kijken als ie (sterk) in prijs verlaagd. Ben allang al blij dat ie lineair is

deze week voor 10 euro gescoord op amazon. As low as they come.

Da's inderdaad een prikkie! Thanks voor de tip

Typisch Amazon, waar ze de prijzen op dag-basis veranderen, is dat aanbod al weer naar 19,99 veranderd (prime). Even wachten en dan zakt de prijs vermoedelijk weer wel.

€9,99 in de PS store. Ik wissel Dungeons & Dragons om de zoveel maanden af met Call Of Cthulhu (de rpg dus) en heb flinke Lovecraft bundels in de kast staan. Ben benieuwd, want heel veel recensies heb ik er uiteindelijk toch ook niet van gevonden. Zal even een leuke, rustige afwisseling van Doom: Eternal zijn!

Het spel heeft zo zijn fouten, maar uiteindelijk zou ik Call Of Cthulhu met alle gemak aan iedere Lovecraft-fan aanraden. De voornaamste reden waarom ik dit zeg, is omdat CoC bij vlagen een bloedstollend, doodeng spel is, dat me als speler van de dobbelsteen RPG veel meer heeft geleerd over hoe ik angst en waanzin moet ervaren in een dergelijke setting.

Mistige vissersdorpjes, verlaten (of toch niet?) landhuizen, druipende grotten met afgodsbeelden, gekkenhuizen en droomwerelden: alles komt voorbij. Grafisch is het spel hier ook op zijn sterkst, omdat de achtergronden - ondanks dat het allemaal niet optimaal perfect prachtig is - stuk voor stuk naargeestigheid uitstralen. De gezichten van de personages zijn allemaal hoekig en weinig gedetailleerd, maar zolang het spel zich grotendeels in duisternis afspeelt is hier makkelijk overheen te kijken. Waar minder makkelijk overheen te kijken is, is dat het spel je weinig uitleg geeft over het hoe en wat van wat je moet doen en dat steeds dezelfde gesproken stukken als je daardoor voor de zoveelste keer een stuk overnieuw moet doen, daardoor een bepaald moment gaan tegenstaan. Tijdens de eerste 'bossfight' was de uitleg alleen 'observeer', terwijl ik kennelijk een schilderij aan gort moest snijden met een dolk. Daar kwam ik achter door op internet te kijken, want het observeren van het monster eindigde alleen in een voortijdige dood. Vijftien keer.

Waar het spel echt uitblinkt, zijn de momenten dat je in het duister op onderzoek uit bent. Terwijl mijn character in een verlaten landhuis rondsloop om clues te vinden, terwijl buiten een storm raast en alles kraakt en piept, schrok ik even flink op het moment dat mijn aansteker uitviel en me in het donker achterliet voor enkele seconden. Hoorde ik wat? Bewoog daar nu wat in de schaduwen? Prachtige momenten. Later in het spel als je gewapend met een lantaarn jezelf in een soort Silent Hillesque omgeving door het ziekenhuis begeeft, terwijl je vanuit het duister beestachtige ademhalingen hoort en je lantaarn langzaam uitgaat, scheet ik praktisch in mijn broek en heb ik het een moment uitgeschreeuwd toen er wel daadwerkelijk iets was.

Gameplay-technisch gezien is het niet slechts een walking-simulator, maar zijn er ook momenten van sneaken te vinden. Ik denk dat het spel het beste te vergelijken is met Amnesia: The Dark Descent (waar de makers ook van hebben gezegd dat ze erdoor geinspireerd zijn), maar dan met een flinke hoeveelheid roleplay-dialoog mogelijkheden. Naarmate het spel vordert kan je character op basis van eerdere keuzes meer insanity-ervaren, al blijft constant de twijfel aanwezig of wat je ziet wel of niet echt is. Mijn einde waar ik een ritueel tegenhield, maar wel in het gekkenhuis eindigde kwam ook best overeen met hoe het onze characters in de RPG vaak vergaat. Dat ik leefde vond ik al heel wat.

Het spel is absoluut niet voor iedereen, daarvoor is de algehele gameplay ervaring misschien veel te passief en zijn de handelingen die je moet uitvoeren bij vlagen wat herhalend. Toch zijn het verhaal en de sfeer dermate sterk, dat deze minpunten de Lovecraft-liefhebbers er niet van zouden moeten weerhouden om het spel zeker eens een kans te geven. Helemaal na de eerste twee hoofdstukken (veertien in totaal) begint het spel zich langzaam te openbaren en greep het me compleet.

Erg filmisch. Ik zou het geweldig vinden als dit ook een film zou zijn. Maar is het een heel goed spel? Nee.

Het is iets episodisch om af en toe een half uurtje te spelen. Niet verslavend dus en dat natuurlijk niet in de laatste plaats door een flink gebrek aan gameplay. Tot overmaat van ramp zitten er een paar vervelende levels in die ik niet zonder YouTube kon voltooien, ik bleef teveel in cirkels lopen. Slecht level design over het geheel. Hier en daar is er nog wel plezier te bleven aan stealth secties en wat speurwerk, maar het is sporadisch.

Het verhaal is gelukkig boeiend en dat redt het spel. Ook is het heel mooi ontworpen en getekend, met een persoonlijke signatuur. Zoals die gezichten zijn getekend, een heel eigen stijl. Achtergronden bevatten genoeg details en teksturen en zijn prima belicht. De muziek is ook goed (wel moet je de mix zelf wat beter afstellen). Qua geluidseffecten is het spel wel te kaal. Stemacteurs zijn dan weer erg goed.

Af en toe een half uurtje? Nou nee. Heb ik althans niet. Het speelt imo alsof je een goed boek leest. Na even stil te hebben gelegen op gamegebied ben ik er gisteren om 22 aan begonnen en heb er al bijna 4.5 uur inzitten.

Nou vind ik het sowieso al aardig om een change of pace te hebben (detective spel / adventure) in dan ook nog eens een van mijn favoriete settings (Lovecraftian) en met een onderhuids behoorlijk creepy sfeer maar wat mij betreft is toch wel iets waar je in moet blijven zitten ipv 30 minuutjes hier of daar want dat doet afbreuk aan de sfeer.

Toch wel een erg aardige game voor mij en een van de betere in het Lovecraftian / cosmic horror gebeuren. Let wel - The Sinking City heb ik nog niet gespeeld.

Vanmiddag uitgespeeld dus. Bijna 11 uur over gedaan dus in 3 lange sessies sinds dinsdagavond. Dus wat mij betreft en al aangaf - zeker niet iets wat ik episodisch zou willen spelen - het verhaal was erg boeiend en de karakters en dialogen (en de keuzes die je al dan niet door je speurwerk en / of je skills kreeg) interessant.

Meteen ook een van de beste horrorgames die ik in heel lange tijd gespeeld heb - de creepy setting en verhaal, de gameplay - zonder dat je echter (uitzondering daargelaten) voor je leven dient te rennen of op iets dient te schieten, maar vaak gewoon omdat je geen idee hebt wie je nou eigenlijk wel of niet kan vertrouwen en wat de gevolgen zijn van sommige dialoogkeuzes e.d bouwt het spel toch een onderhuidse spanning op die ik best wel mis bij veel games. Dat zat hier dus heel erg goed in elkaar. Overigens beviel het deels detective spelen / walking sim met hier en daar een portie stealth en het niet meer weg te denken 'keuzes maken' me gewoon heel erg.

Grafisch was het dan wellicht geen topgame, maar voldeed het voor mij wel. Zo hier en daar een of ander object waar ik stug tegen stuntelde met wandelen of lopen gebeurde ook maar zoals ik wel vaker zeg - dat is eigenlijk het vernoemen niet waard. Overigens zijn er dus ook meerdere eindes. Dus een replay zit er vroeg of laat wel in.

Wat mij betreft een topper. Ook een 4.

Wellicht verder in het jaar dan ook maar eens The SInking City spelen.

Overigens zijn er recentelijk ook twee nieuwe Lovecraft games uitgekomen maar dan met een meer komische insteek. De eerste is een Visual Novel The Innsmouth Case (2020), dan heb je het ook erg komische en traditionele point & click adventure Gibbous - A Cthulhu Adventure en recentelijk zat het al wat oudere Lovecraft's Untold Stories (2019) in de Humble Bundle. Een Pixel Rogue top/down shooter / adventure die ik waarschijnlijk double dip op de Switch.
Gewoon ter info.