Call of Duty: WWII (2017)

Same Shit, Different Day.

Na 'Modern Warfare 3' heb ik deze reeks lange tijd links laten liggen, omdat het mij te onzinnig werd. Met de terugkeer van de Tweede Wereldoorlog setting was ik toch weer benieuwd geworden. Overigens is deze review alleen gebaseerd op de single player.

In elf missies volg je over grote lijnen de pogingen van de geallieerden om de Duitsers te stoppen. Uiteraard mag de befaamde missie in Normandië niet ontbreken, hoewel het 'Medal of Honor: Frontline' nooit kan overtreffen. In geheel lineaire wijze vervolg je als speler de campagne die maar niet kan overtuigen, zelfs de afwisselende levels waar je niet met de protagonist speelt zijn inspiratieloos.

Het is duidelijk dat men wil dat je een band à la 'Band of Brothers' krijgt met een handvol soldaten. Echter komen de clichématige personages mij al gauw de neus uit en kunnen deze geen potten breken. Desondanks zitten er qua gameplay wat leuke ideeën in verwerkt in de vorm van het vervullen van zogenoemde heroïsche acties; je krijgt van elk lid bepaalde objecten, zoals granaten of munitie om je verder te helpen.

Hetgeen waar ik echt niet over te spreken ben, is de zwaar verouderde engine die al lang aan vervanging toe is. Met alle instellingen op zijn hoogst is het niet om aan te zien, waardoor je nooit lekker in de game zit. Weliswaar zijn de cutscenes prima, maar dat is geen excuses voor ondermaatse graphics. Wat maar weer eens duidelijk maakt dat Activision alleen is gefocust op het verder uitmelken van een - voor mij - dode franchise.

Al met al een teleurstelling vanjewelste. Na het uitspelen hiervan heb ik de game dan ook linea recta naar mijn digitale prullenbak verwezen. Mocht Activision het ooit flikken om met een degelijk vervolg op de proppen te komen, dan zie ik die graag tegemoet. Maar met de huidige situatie dat het merendeel van de gamers nog steeds braaf elke iteratie koopt zie ik dat niet snel gebeuren, tenzij ze het licht zien.

Dikke 2,0 sterren.

Een cijfer had ik al gegeven en deze blijft staan. Ik heb inmiddels de platinum trophy gehaald, dus ik heb de game uitgebreid gespeeld.

De singleplayer: Net zo kort als 90% van alle andere CoD campaigns. Dat is dus niet uitzonderlijk kort en bovendien hebben games als Battlefield 1 ook een korte campaign. Sowieso lastig om na tientallen WO2 films, series en games met een memorabel verhaal (conform geschiedenis) te komen. Ik bedoel een fictief verhaaltje vertellen kan zoals Saving Private Ryan, maar niet op een manier zoals de film Inglourious Basterds. Ze hadden met deze CoD dus te maken met beperkingen. In tegenstelling tot een game als Wolfenstein: The New Colossus waar MachineGames WO2 slechts als basis gebruikt en zelfs dat is niet helemaal waar, want het speelt zich erna af, plus de oorlog is anders afgelopen dan in het echt. Dus ze konden hun fantasie botvieren. Toch heeft Sledgehammer er een mooie campaign van gemaakt. Het verhaal is oké, maar het zijn vooral de missies die ik persoonlijk erg fijn vind om te (her)spelen. Verder als je geraakt wordt, vult je health niet automatisch aan en je kunt teamleden vragen om munitie, medikits en handgranaten. Het enige minpuntje vind ik eigenlijk dat het zelfs op veteran niet heel erg moeilijk is. En dat is wellicht een beetje ironisch aangezien het lastiger is wanneer je health niet meer automatisch vult door even achter een muurtje te schuilen. (Zou je denken)

Nazi zombies: Leuk en dit keer zijn de opdrachten wat minder onduidelijk en krijg je een soort van aanwijzingen, maar uiteindelijk slaat het toch weer compleet nergens op en is het onmogelijk om erachter te komen wat je moet doen. Dus alleen met een goed team die weet wat ze moeten doen is het mogelijk om die moeilijke easter egg te halen. Het ging best lekker en zelfs wij waren 3,5 uur bezig!! Maar goed, toch zie ik het weer als een leuke extra.

MP: Eindelijk verlost van dat achterlijke gespring! Veel van mijn vrienden waren bang dat het hierdoor snel saai zal worden. Maar los van het feit dat er tot nu toe nog maar 9 MP maps zijn, vind ik de meeste maps wel erg tof. En ik vind het nog steeds niet saai. Nieuw is headquarters waar je o.a. net als met Destiny daily/weekly uitdagingen kan aannemen. Leuk, maar ik doe er niet zo heel veel mee. War speel ik niet, dat is objective-based team battle. Bouw een brug of verdedig de brug. En zo zijn er verschillende dingen die je moet doen. Ik vind het mwa. Ik speel dagelijks de MP. Team Deathmatch en uiteraard op hardcore! Dikke fun!

4,0*

Het was best wel erg lekker dat de Call of Duty reeks na jaren vol oninteressant futuristisch geneuzel weer terug naar z'n roots is gegaan: de tweede wereldoorlog. Het levert ieder geval een game op waar ik me weer mee kan identificeren. Iedereen heeft wel iets met WO II, zeker als gamer is het weer fijn om terug naar die tijd te gaan en de ruimteschepen en toekomst achter ons te laten.

De campagne is me ieder geval behoorlijk goed bevallen, al valt er nog voldoende op aan te merken. Zo blijf ik me afvragen waarom makers van dit soort games een standaardlijstje met dingen te doen af aan het werken zijn. De sniper-missie, de stealth-missie, de tank-missie, de vliegtuig-missie, het bedienen van luchtafweer. Zeker de tankrit was echt strontvervelend. Het bestuurt voor geen meter, het levert vooral heel veel frustratie op en de gameplay is doodsaai vanuit zo'n rijdend koekblik. Idem met vliegen, maar dat was gelukkig maar heel kort. We volgen een groep soldaten vanaf de landing op Normandië (dat was trouwens erg goed gedaan) door hun reis door Frankrijk, België en Duitsland. Het levert genoeg leuke levels op, waarbij de sfeer vooral in de Ardennen erg sterk was als je door besneeuwde bossen loopt te knallen op de Duitsers. De meest interessante missie vond ik wel de stealth-missie als je vermomd als Duitser door een groot Duits pand loopt en daar bepaalde mensen moet vinden. Wat dat betreft heeft de game zich er niet makkelijk vanaf gemaakt en zit er genoeg afwisseling en diepgang in. Het deel dat je samen met een klein meisje moet ontsnappen uit een kelder vond ik ook tof.

Visueel is het behoorlijk, al heb ik het wel veel beter al gezien. De cutscenés maken wel weer veel indruk, erg filmisch en imponerend. Ik vond de game ook uitdagend genoeg, zelfs op de normale moeilijkheidsgraad. Regelmatig wordt je van zoveel kanten beschoten dat je vanzelf wel dood gaat. Af en toe is het nogal frustrerend, helemaal in combinatie met die vervelende health-packs die je nodig hebt om jezelf te helen. Het is spannender dan automatisch healen, maar een gevolg is wel dat ik tig keer tijdens een missie mezelf zo'n pakketje toe moet dienen. Dat is ook bepaald niet realistisch en best wel storend. En als je ze niet kan vinden hebben je teamgenoten schijnbaar altijd een halve apotheek op zak. Idem met kogels trouwens. Maar ik heb er wel best van genoten, al vind ik de meeste campagnes in Call of Duty ondanks een mindere setting nog best fijn knallen. Dat blijven toch prima achtbaanritjes.
Het is voorlopig wel mijn laatste Call of Duty, want in Black Ops 4 stoppen ze niet eens een singleplayer campagne. Dan zouten ze maar lekker een eind op, bleh.

3,5*

Nou dis dus niks.

Niet al te veel zeg maar gerust.

Kruisje.

Niet uit te zetten, wat natuurlijk begrijpelijk is want waarom zou iemand zoiets willen: een rauwer realisme WOII interpretatie ervaring benadering zonder onnodige opsmuk die bovendien meer teruggrijpt naar de uitstekende spellen van weleer die dit thema ook al naar volle tevredenheid wisten vorm te geven zonder dat alles.

Kortgezegd oftewel:

Gappies gewoon knap neer zonder fratsen.

Muziekske erbij.

Nou speel ik normaal gesproken geen Call of Duty, uiteraard.

Kan me niet veroorloven dood betrapt te worden met zoiets.

En je zal toch zeker wel weten wat te verwachten zo onderhand.

Maar gezien de terugkeer naar deze gekende thematiek wilde ik het op den duur toch weer een kansje geven, slecht idee misschien, want waar is de play game in mijn gameplay.

Eigenlijk gebleven.

Scheelt dat ik me onlangs ook een dikke 2TB HDD aangeschaft had die momenteel als in levering bevredigend staat te ronken als een beest onaantastbaar anders moest ik den dees met z'n schaamteloze tachtig gig er eigenlijk nu gelijk weer afknikkeren ook.

Op deze manier kan ik het wel rustig laten staan en misschien in een later stadium alsnog een kansje geven, tegen beter weten in wederom.

Medal of Honor: Frontline met z'n ongekende sfeer en zaligmakende muzikale omlijsting is sindsdien nooit meer overtroffen en dat gaat natuurlijk ook niet meer gebeuren.

Deze paden allemaal wel finaal platgetreden.

Leuk nog eenmaal zo'n terugkeer met de grafische standaard van hedendaags maar echt interessant nee allemaal niet echt.

Ik heb geen andere game WWII zo mooi neer zien zetten tot nu toe. Het is best een meeslepende campaign, alleen ben ik ook weer niet helemaal weggeblazen. Wel op het gebied van graphics, want die blijven per deel maar mooier en mooier worden.

Maar ik ben gewoon niet zo'n WW2 fan. Althans, in alle jaren is deze setting wel aardig uitgemolken. Het is helaas weer the usual: Normandie > Parijs > Rijngebied. Ik ben nu toch wel eens toe aan iets unieks/onbekends in deze setting (en ook anders dan de pacific, italie en tank gevechten in Noord Afrika ).

Multiplayer was ik snel klaar mee. Ik blijf de moderne tijd toch leuker vinden in multiplayer shooters.

Zombies heb ik 1 potje gespeeld. Deze duurde 1.5 uur omdat ik met 3 level 1000 gasten speelde dus dat was wel lachen, maar smaakt niet naar meer.