Night in the Woods (2017)

mijn stem
4,50
1 stem

Macintosh / PC / PlayStation 4
Adventure
single player

Ontwikkeld door Infinite Fall
Uitgegeven door Finji

Nadat ze van school wordt gestuurd keert Mae Borowski terug naar het slaperige, vergeten mijnstadje Possum. Daar komt ze in aanraking met haar vrienden van vroeger, en pakt ze samen met hen haar leventje van 'niets doen' weer op. Maar haar leven is niet zoals voorheen. Haar vrienden zijn verandert en onverklaarbare dingen spelen zich af in het bos nabij het sluimerige stadje.

TRAILER

1 BERICHT 1 MENING
zoeken in:
avatar van Squall Lionheart
4,5
1
Squall Lionheart (moderator)
geplaatst: 30 april, 14:33 uur [permalink]
I've got nighmare eyes!

Retro cute, maar stiekem serieus, sfeervol gamepje, dat de duisterdere kantjes van het coming-of-age genre verkent, zonder bang te zijn de edge op te zoeken...

Mae Borowski is een slacker. Net twintig geworden en dropped out, komt ze met hangende pootjes terug thuis wonen in het kleine stadje Possum Springs. Ze is een typische rebelse tiener, die eigenlijk niks heeft om tegen te rebelleren. Haar ouders zijn behoorlijk begripvol en haar oude vriendengroepje verwelkomen haar hartelijk. Alle angst en anger komt puur door haar eigen ontevredenheid en negatief zelfbeeld. Ze heeft een snarky 'hurt them before they hurt me' attitude ontwikkeld, waardoor ze in een negatieve spiraal terecht is gekomen. Mae is best een unlikable karakter, maar ook erg begrijpelijk. Kon me vaak iets te goed in haar inleven en ook haar hele vriendengroep is aardig realistisch uitgewerkt.

Je thuiskomst wakkert constant emoties aan van warme nostalgie en verlammende melancholie, de lolz van 'getting the band back together', voelt ook als de acceptatie van een mediocre life. Dit alles wordt extra verduidelijkt door het contrast van de lievige cartoony animal graphics en de best duistere realistische subject matter. Gelukkig kan je vluchten in retro video games, na elke dag kan je er ook voor kiezen om op je kamer de classic rogue dungeon crawler Demontower te gamen en wat met je vrienden te chatten. En zo ben je, tegen de tijd dat het murder mystery in het verhaal komt kruipen, net als Mae inmiddels gewend geraakt aan je dagelijkse routine van uitslapen, rondlummelen en gamen.

De gameplay van de game zelf is simpele platforming als ondersteuning voor een text adventure, met erg grappigere maar best realistische dialogen, ondanks dat niks gesproken is en alle text langskomt in korte blurbs. En meer game als een visual novel of walking sim, en minstens zo immersive met plenty story-rich feels. Het grootste gedeelte van de game bestaat uit elke dag rondhangen met vrienden en buurtbewoners, met kleine mini-gamepjes, zoals ritme- en behendigheidspuzzeltjes, als tussendoortje. Hierdoor erg herhalend, maar ook behoorlijk sfeervol. En als de occulte gebeurtenissen meer focus geven in het latere gedeelte, valt opeens extra op hoe leuk het 'niks doen' eigenlijk was. En zo weet de game op een magische manier, in combo met de fuzzy cute graphics en retro stijl, dezelfde nostalgie op te wekken, waar de duistere kantjes van het verhaal ook naar hinten.

Net iets te vaak wist de game me een ietwat pijnlijke spiegel voor te houden, waar ik m'n teenage en huidige zelf in herkende. Ik weet niet of het feit dat het in de vorm van een vrouwelijke cartoonkat was nou wel verzachtender werkte.

* denotes required fields.

*

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.