Bloodborne: The Old Hunters (2015)

100% uitgespeeld! Ik heb alleen niet goed bijgehouden hoe lang ik er over gedaan heb. Waarschijnlijk 10 a 12 uur! Het belangrijkste is dat ik erg genoten heb van The Old Hunters! Wel 1 heeeel klein minpuntje: het leveldesign zit weer goed in elkaar hoor, maar de 3 nieuwe gebieden voelen niet allemaal daadwerkelijk als nieuw aan. En ik heb geen gebruik gemaakt van de nieuwe wapens, maar dat is mijn eigen schuld! Ik gebruik eigenlijk al vanaf het begin de Hunter Axe en deze is op z'n sterkst.

The Old Hunters is weer lekker hardcore! Ik keek dus ook weer uit naar de intense boss fights! En ja hoor, bij de eerste boss was het meteen raak! Ik kreeg hem niet in m'n eentje neer! Voor het eerst heb ik gebruik gemaakt van het belletje. Dat kon voorheen dacht ik niet. Ik doel op het oproepen van AI companions. Ik heb de eerste boss dus verslagen met behulp van een AI companion. Maar er zitten nog een paar boss fights tussen waar ik echt vet moeite mee had! (en zo hoort het!) Deze heb ik wel in m'n eentje verslagen. Heerlijk hoe je hart sneller en harder begint te bonzen wanneer je bezig bent met die laatste 2 a 3 centimeter health van de boss. En hoe vaak heb ik al meegemaakt dat het dan net niet lukt! Te vaak! Maar vervolgens ga je weer met frisse moed opnieuw de battle aan! En ik denk dat weinig mensen de ontlading kunnen bedwingen na het verslaan van een erg moeilijke boss!

Heel veel valt er niet over The Old Hunters te zeggen, behalve dat het weer fantastisch is! Het is typisch Bloodborne en dit keer met 3 nieuwe gebieden, nieuwe wapens, vijanden en bazen! Als je genoten hebt van Bloodborne, kun je onmogelijk niet genieten van The Old Hunters.

Ik geef 4,5* en nu is het wachten op Dark Souls 3!

Voor uitleg over waarom Bloodborne een van mijn favoriete games is, verwijs ik naar die review. Waarom Bloodborne: The Old Hunters een van de beste DLC's van From ooit is, leg ik hier graag uit.

Iedere keer als ik opnieuw met Bloodborne begin, voel ik me zenuwachtig om de Hunter's Nightmare in te gaan. Voor een speed run (en een oneerlijke voorsprong in de main game) is het fantastisch om even snel naar binnen te rennen om de upgrades te pakken, maar als je de ultieme ervaring wil (en alle vijanden in je pad om zeep probeert te helpen) blijft iedere keer duidelijk dat ik nooit echt 'klaar' lijk te zijn om hier zonder problemen doorheen te gaan. De bloeddorstige jagers en reuzen vereisen al je concentratie, omdat iedere fout leidt tot een vroegtijdige dood omdat deze wezens zo verdomd veel schade doen, dat er geen hoeveelheid blood vials tegenin te brengen is om even casual de eerste gedeeltes door te slenteren.

Het verhaal is superintrigerend en voelt (mede door de eindsetting in het vissersdorp) nog meer Lovecraftiaans aan dan de main game doet. Daar komt ook nog eens bij dat de DLC een hoeveelheid nieuwe wapens, creatures en bossfights produceert om u tegen te zeggen. Iedereen die deze game speelt, zal Orphan of Kos ervaren als een van de meest verschrikkelijke dingen die From op ons heeft afgevuurd. Ik denk dat alleen Darkeater Midir uit Dark Souls 3 me meer frustratie heeft opgeleverd, maar dat wil niet zeggen dat deze battle niet verschrikkelijk goed en intens is. Uiteindelijk is de eerste fase, waarin Orphan best goed te parryen is, niet de grootste ramp, maar zodra zijn vleugels ontspruiten en het locken geen zin meer heeft, slaat de waanzin toe. Mijn favoriete boss blijft echter Ludwig, die het meest fantastische design heeft van alle From games.

Waanzin spant gedurende de hele DLC de kroon. De meest verschrikkelijke gebeurtenissen en experimenten hebben plaats gevonden en als character moet je constant op je hoede zijn. Tussendoor zijn er echter ook machtige momenten waarop stil staan en de camera rond te draaien absolute verplichtingen zijn om de genialiteit van de designs compleet mee te krijgen. Ik doe mijn hoge hoed af voor deze weergaloze uitbreiding die een fantastisch spel praktisch perfect maakt.

Blijft een prachtige DLC. De eerste spelbeurt is bij Soulsborne games altijd onovertroffen, maar onlangs heb ik deze beproeving eens een tweede keer doorstaan (deze keer een paar bosses met een vriend via co-op, wat een ervaring op zich is), en ook bij een tweede keer blijft het genieten.

Ludwig is enorm episch, en heb ik gek genoeg ook nooit erg veel moeite mee gehad. Wat een boss en wat een cutscene! Het niveau van de DCL is hiermee gezet. Maria en vooral Kos zijn ook pareltjes. Wat heb ik bij die laatste een frustratie doorstaan. De moeilijkheidsgraad van de DLC ligt over het algemeen wel een niveautje of twee, drie hoger dan de base game; maar uiteindelijk is dat wel wat we zoeken in deze spellen. Uitdaging, frustratie en uiteindelijk dat heerlijke gevoel van overwinning. Qua regio's (drie nieuwe gebieden) is het ook weer om je vingers bij af te likken. The Old Hunters legt de focus meer op het kosmische dan op de gothic horror, maar beide stijlen werken toch prima in Bloodborne.

Waarom niet de volle 5*? Laurence (die wel optioneel is, maar toch) vind ik echt een enorme k*tboss. Daar heb ik onnodig lang bij afgezien de eerste keer, z'n patroon laat geen ruimte voor het kleinste foutje en z'n HP bar is belachelijk groot. Drie fases dan ook nog. Neen, de boss waar ik het minste plezier en voldoening aan heb beleefd. Tweede 'minpuntje': de DLC is wel kort. Als je je er echt voor zet (en je hebt geluk met de bosses) doe je hier niet al te lang over. Maar bon, dat meer terzijde, dat tel ik niet mee in m'n score.

Sterke uitbreiding op Bloodborne met, zoals we dat van From Software gewend zijn, de beste bosses. Veel moeite had ik er niet mee, omdat mijn level (155) nogal hoog was voor een eerste playthrough. Hierdoor had ik de meeste vijanden in twee aanvallen neer en kon ik alle bosses in één poging neerhalen. De uitzondering was Orphan of Kos. Die moest ik twee keer doen.

Persoonlijk vind ik Lady Maria of the Astral Clocktower de beste boss in Bloodborne en een van de beste uit de hele serie. Het is een heel mooi en intiem gevecht. Het gevecht met Orphan of Kos en Ludwig the Accursed/Holy Blade was ook zeer de moeite. De Living Failures zijn precies wat de naam zegt en Laurence, the First Vicar is technisch gezien een moeilijkere versie van de Cleric Beast. Daar sta ik wat onverschillig tegenover.

Gewoon een zeer vermakelijke DLC. 4*

En dan de Old Hunters DLC. Alle bazen verslagen maar ik ben gestrand bij de laatste baas. Het lukt gewoon echt niet. Volgens velen op internet ook de moeilijkste From Software baas die er is. Dit moet ik een keer co-open.

Maar an sich is het gewoon meer Bloodborne en dat is zeker welkom.