Cuphead (2017)

De meest recente indiegame rage. Als liefhebber van youtube reviewers was er geen ontkomen aan Cuphead. Deze game heeft uitzonderlijk goede recensies ontvangen (Caddicarus gaf het een 9* en Angry Joe gaf het zelfs een 10*). Cuphead is duidelijk geïnspireerd door de ouderwetse animaties van voor de jaren 50. Het slaagt er uitzonderlijk goed in deze stijl na te creëren wat een uniek ogende game vormt. Ik sta versteld dat een klein indie team erin is geslaagd om zo’n mooi uitziende game te hebben kunnen maken. Regelmatig kwam ik dingen tegen die mij sterk herinnerde aan bestaande cartoons, maar genoeg veranderd waren om niet gejat te voelen.
Niet alleen de unieke vormgeving staat sterk in zijn schoenen want Cuphead is ook heel leuk om te spelen. De game mag kort zijn mits je er foutloos doorheen loopt, maar je bevecht allerlei uitdagende boss battles die menig tijd in beslag kunnen nemen, waardoor één playtrough niet gek kort duurt. Bij iedere keer dat ik een boss battle overdeed werd ik een graadje beter, totdat ik erin sloeg de lastige uitdaging te halen wat heel bevredigend werkte. De game werkt zowel goed als single player game als co-up. Geen van deze modes vond ik opmerkelijk makkelijker/moeilijker dan de andere.

Iets anders dat Cuphead ijzersterk deed, waar menig RPG en andere platformers van kunnen leren, is het equipment systeem. In Cuphead kun je verschillende soorten projectielen kiezen en verschillende speciale effecten, om de gevechten makkelijker te maken. In tegenstelling tot vele andere equipment systemen die ik heb gezien, waarin je degene met de hoogste aanvalskracht koos, heeft iedere aanpassing een voordeel en nadeel. Meer health maar minder schade, groot bereik maar slappe aanvallen, tijdelijk onsterfelijk of een lange krachtige aanval doen etc. Er is geen combinatie die bij iedere boss werkt. Ik merkte dat bij sommige boss battles het handiger was defensief te zijn met veel health, terwijl ik bij andere beter dichtbij ze kon staan voor sterke aanvallen. Dit systeem zorgde ervoor dat ik regelmatig mijn techniek aanpaste ipv “gewoon de sterkste kiezen en die vasthouden”.

Persoonlijk heb ik echter niet zoveel met 2D shooters waarin je aan het vliegen bent. Cuphead heeft hier helaas aardig wat levels van. Persoonlijk vind ik het leuker op platforms te springen en op die manier in te schatten hoe aanvallen te ontwijken. In de lucht zitten, waarin je letterlijk alle kanten op kunt bewegen, terwijl je een regen van kogels ontwijkt vind ik minder leuk. In de lucht heb je ook aanzienlijk minder opties in je wapenkeuze of speciale equipment keuze, waardoor ik de lucht boss battles het minst leuk vond en ze zijn de hoofdreden waarom ik voorlopig expert mode niet wil proberen.

Als je Cuphead hebt voorbij zien komen en het lijkt je een goed spel dan raad ik sterk aan deze te proberen. Zeker als je naar een co-up spel zoekt. Een fantastische vormgeving met leuke muziek, uitdagende gameplay met vloeiende besturing, maar iets teveel vlieg levels voor mijn smaak.

4/4,5*

Een lichte teleurstelling.

In theorie zou Cuphead perfect voor mij moeten zijn. Ik hou erg van 2D platformers, en Cuphead krijgt volop lof voor haar gevarieerde en gepolijste boss designs. Daarnaast is het spel lekker pittig, wat het verslaan van bazen des te bevredigender maakt - ook iets wat ik wel kan waarderen. En het spel ziet er uiteraard gewoon prachtig uit. Iedere baas is uniek, met unieke aanvallen die je nergens anders terug ziet. En het ontwerp van de bazen is ontzettend inventief. Het is erg indrukwekkend hoeveel creativiteit er in dit spel is gegaan.

Maar helaas klikte het niet bij mij. In de eerste plaats komt dit door de muziek. Jazz is één van de weinige genres waar ik me - hoe irrationeel ook - oprecht aan erger, en dan wordt een spel al snel een slog. Dus heb ik de muziek na een tijdje maar uitgezet, maar zonder muziek is een spel gewoon minder leuk. Muziek is belangrijk om frustratie en verveling te voorkomen, en in de afwezigheid daarvan viel Cuphead bij mij na een tijdje ten prooi aan beide. Passend is de muziek overigens wel, maar daar koop ik niets voor.

Als de gameplay uitmuntend geweest zou zijn had ik het spel haar jazzy soundtrack echter misschien wel kunnen vergeven. Maar ook die klikte niet echt. Het is moeilijk om er mijn vinger op te leggen waarom precies. Het boss design is erg inventief, gevarieerd en fair, en het tempo ligt lekker hoog. Voor een deel denk ik dat de boss rush vorm van het spel me niet zo ligt. Er zijn ook een paar run & gun levels, maar veruit het grootste deel van het spel vecht je tegen bazen. En hoe gevarieerd en creatief die ook zijn, dat gaat na een tijdje in herhaling vallen. In reguliere platformers zijn bazen vaak een climax, een ultieme test om je geleerde kunsten te testen. Hier zijn ze de norm, en dat maakt het minder bevredigend om ze te verslaan. En enigszins repetitief dus, want je moet steeds door dezelfde fases heen om een baas te verslaan - en dat duurt vaak wel even. In reguliere spellen kun je dat slikken (want climax), hier gaat het vervelen.

En ook het boss design klikte op enkele punten niet bij mij. Één van de grootste zondes is in dat opzicht dat bazen geen health bar hebben. Ik begrijp de keuze - als eerbetoon aan old school games waar die vaak ook afwezig waren. Maar nostalgie moet een spel niet slechter maken, en dat doet het hier wel. Health bars zijn voor mij namelijk belangrijk om frustratie te voorkomen. Als je weet hoe ver je in een gevecht bent is het makkelijker om door te zetten. En het is gewoon prettig om te kunnen zien hoeveel schade verschillende wapens doen, zodat je een strategie kan opstellen. Nu kan je daar slechts een schatting van maken. En veel bazen vergen vaardigheden waar ik niet zo sterk in ben. Gevechten zijn vaak nogal chaotisch, met een heleboel activiteit op je scherm, en om daarmee om te gaan heb je goede reflexen en een vermogen om te multitasken nodig - en laat dat nu net twee zwakke punten van mij zijn. Het leren van patronen is ook belangrijk, en de bazen zijn vrijwel altijd fair, maar hierdoor vond ik ze regelmatig eerder irritant dan intens.

Cuphead is kortom een knap spel - geweldige art style, gevarieerd boss design, boordevol creativiteit - waarmee het bij mij helaas niet helemaal klikte. De muziek werkte op mijn zenuwen, en zowel de boss rush gameplay als het design van de bosses zorgden regelmatig voor verveling en frustratie. Hoe knap het spel in theorie ook is, in de praktijk beleefde ik er daardoor helaas minder plezier aan dan ik had gehoopt. 3.5*

Vond het nét wat te mager.

Ondertussen uitgespeeld, ondanks de moeilijkheidsgraad van het spel ben je er toch relatief snel door. Vind ik ergens toch wel jammer aan die indie games, die in de breedte vaak erg beperkt zijn. Ik dompel me graag onder in games, dat is met dit soort spellen net wat moeilijk (of je moet je echt richten op achievements, maar dat boeit me ook weer niet zo).

Visueel natuurlijk absoluut de moeite, maar ook de soundtrack verdient een stevige pluim. Qua sfeer wordt er echt wel iets moois neergezet. Enige minpuntje daar is dat de moeilijkheidsgraad wat lasting te rijmen valt met de doelgroep die deze stijl specifiek aanspreekt.

De moeilijkheidsgraad en de gameplay zijn wat mij betreft de zwakte van het spel. Niet eens zozeer omdat het best taai is, wel omdat er een te groot element van randomness inzat. Sommige levels kon ik 45 minuten proberen en falen, om er dan uiteindelijk zonder kleerscheuren doorheen te walsen. Er zijn wel patronen maar die zijn zeker niet altijd even consistent, dus is het een beetje blijven proberen tot alles een keer in z'n plooi valt.

Extra variatie met wapens en specials is eerder beperkt en valt ook niet zo moeilijk uit te vogelen. Uiteindelijk wel m'n plezier mee gehad, en gezien het beperkte team achter dit spel is het best knap allemaal, maar in de afwerking miste ik toch wel een zekere verfijning.

3.0*

Zei dat ik deze op release ging halen en dat was geen leugen, een leugen is namelijk geen leugen als je deze zelf wel gelooft.

Hebben ze me zelf geleerd toen ze glashard tegen mij zeiden wat ze tegen alle anderen ook hadden gezegd, dat we niet in Disney maar Bobbejaanland waren geweest, terwijl ik tot op de dag van vandaag toch echt heel zeker weet dat we in Disney World waren zelfs.

Was er toch gvd zelf bij wat denk jij dan.

Maar dat terzijde.

Een leugen is geen leugen zolang je deze zelf maar gelooft.

Het is dan slechts simpelweg niet waar.

Zo blijkt dan enige tijd later.

Hoe dan ook ben ik dan inmiddels weer wel deze spelenderwijs aan het bezigen schijnt en weet het mij redelijk content te stemmen als zijnde best wel geweldig, heerlijk strak onder de knoppen en de algehele vormgeving spat in spetterend spektakel van het scherm zoals verwacht.

De harde wacht hele rit wel waard en aardig geweest.

Wat zeg ik:

Gij kom nie aan mijn waardigheid.

Ori demo ook geprobeerd maar die legt het voorlopig nog wel even af hiertegen.