menu

The Legend of Zelda: Breath of the Wild (2017)

mijn stem
4,47 (73)
73 stemmen

Nintendo Wii U / Nintendo Switch
Action / Adventure
single player

Ontwikkeld door Nintendo
Uitgegeven door Nintendo

Een eeuw geleden woedde er oorlog tussen de bevolking van Hyrule en Calamity Ganon, het Onheil. Daarbij is Hyrule deels verwoest. Honderd jaar later wordt Link wakker door een mysterieuze stem, maar zijn geheugen is hij kwijt. Langzaam maar zeker komen zijn herinneringen weer terug, terwijl hij meer leert over de wereld, zijn vrienden, het verleden, maar ook over zichzelf. Verken het grote Hyrule in deze open wereld game, ga allianties aan met de vier naburige stammen, en versla samen Calamity Ganon.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=1rPxiXXxftE

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat GamesMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe GamesMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
4,5
O wat ben ik blij met mijn switch!

Heb net een paard bereden en ben nog niet heel ver maar ik ga zo lekker in bed verder met koken! Wereld spel!!

avatar van banjo
4,5
Zelda gecombineerd met Monster Hunter

Je begint als een slappeling, onzeker en twijfelachtig verken je een stukje van de wereld.
De omgeving is prachtig en je blijft dingen verzamelen, je moet alles aan grijpen om toch sterker te worden. Je probeert wat Goblins te verslaan tot dat je zwaard breekt!.
Maar toch maar doorzetten... en heel langzaam word je beter en sterker.
Dan zijn die Shrines toch een fijne ontdekking ze geven je bollen die je weer sterker maakt.
Meer hartjes meer uithoudingsvermogen...
Je hebt het al in de gaten deze Zelda begint echt bij de basis.
Het begin is erg lastig maar de Zelda formule is zo sterk aanwezig.
Dat je door wilt blijven spelen. Er zitten ook weer veel bekende karakters in dit spel.
En ik ben alijd weer blij om hun te zien. Kortom dezelfde betoverende sfeer in een adembenemend mooie wereld. Met een enorme diepgang als je alles wil ontdekken.

Veel plezier met deze bijzondere (mooie) en unieke ervaring...

avatar van 3bdelilah
4,5
Buckle up, yo. Ik heb nog nooit zo'n lange recensie geschreven, maar Breath of the Wild doet zó veel dingen goed dat ik opeens heel gemakkelijk schrijf.


Ondanks dat ik een paar grote minpunten heb, weet Breath of the Wild het toch voor elkaar te krijgen een ijzersterke en onvergetelijke ervaring te zijn. Dit deel is een frisse stap in een andere richting na de decennialange klassieke Zelda formule die we al kennen sinds A Link to the Past en Ocarina of Time. Een formule die ik in de laatste jaren eerlijk gezegd minder leuk begon te vinden. Of moet ik zeggen juist terug naar de roots van het allereerste deel? Hoe dan ook, semantiek terzijde, Breath of the Wild voelt en speelt heel anders dan dat we gewend zijn, en dat is voornamelijk heel goed nieuws, maar hier en daar wat minder goed nieuws.

Het goede nieuws is dat Hyrule echt immens is. Zo'n beetje hoe Ocarina of Time voelde in 1998, zo is Breath of the Wild dat in 2017. Met als bijkomend voordeel natuurlijk dat Nintendo met de huidige technologie alles in één open wereld heeft weten te proppen, zonder ook maar één seconde laadtijd (behalve voor shrines). Al in de eerste twee minuten werp je een blik over de gigantische wereld die uitstrekt zo ver de ogen reiken. De wereld zit vol met variatie en is visueel gewoonweg schitterend, zowel in artistiek als technisch opzichte. Het ontdekkingsgevoel is ook werkelijk fantastisch, overal gebeurt er wel iets en ik ben de tel kwijt over hoeveel magische momenten ik ben tegengekomen. Er zijn talloze verlaten dorpjes, ruïnes, bergtoppen en andere bijzonderheden die je kunt verkennen. Eén van die bijzonderheden zijn de shrines, dat zijn kleine – over het algemeen simpele – mini dungeons die je kunt doen. Daar zijn er maar liefst 120 van, waarvan ik er ongeveer 90 heb kunnen vinden. Ondanks dat ze vaak simpel zijn, zaten er een paar tussen die heerlijk uitdagend en bijzonder complex waren. Dat gevoel heb ik helaas niet kunnen krijgen bij de main dungeons, maar daar ga ik later verder op in.

En Hyrule leeft. Dat wordt soms wel over spellen gezegd waar daar eigenlijk niet echt sprake van is, maar hier is dat echt serieus het geval. En dan heb ik het amper over mensen of dieren, maar echt puur over de physics. Door de nieuwe physics engine van BOTW zijn zoveel nieuwe speelmanieren mogelijk die de al extreme vrijheid nog meer opties geven. Dat gebeurt ook wanneer je niet in de buurt bent, dus de natuur leidt een eigen bestaan zonder dat jij je ermee bemoeit. Ik heb tig voorbeelden, maar denk bijvoorbeeld aan bliksem. Metaal is natuurlijk een goede geleider, dus als je met metalen wapens op stap gaat terwijl het regent, is het heel goed mogelijk dat je geraakt wordt door bliksem. Maar als je die metalen wapens vervolgens unequipt, heb je daar geen last meer van. Bij houten wapens heb je geen last van bliksem, maar het nadeel daarvan is weer dat ze snel breken en in extreme hitte verbranden. Een andere tactiek tijdens het regenen is om een of meer metalen voorwerpen te gooien naar nietsvermoedende vijanden. Of altijd fire based wapens meenemen naar ijskoude omgevingen als je niet beschikt over geschikte kleding, want die houden je dan warm. Elke omgeving brengt dus zijn eigen voor- en nadelen en dat is vooral te danken aan die physics engine. Ik kan gemakkelijk vijf extra A4'tjes vol lullen over de vele voorbeelden daarvan die ik geheel willekeurig in mijn reis ben tegengekomen, maar anders wordt deze recensie wel heel erg lang.

De gameplay zelf heeft is ook aardig opgepoetst. Ondanks dat het klassiek aanvoelt, zijn er toch aardig wat verschillen. Om die non-lineariteit mogelijk te maken, krijg je in het eerste uur meteen alle items toegereikt in plaats van dat je ze per dungeon krijgt, zoals dat normaal gesproken altijd ging. Dat betekent dus dat je al vrijwel meteen vanaf de start zelf kunt bepalen waar je naartoe wilt. In dat opzichte zijn er geen actieve belemmeringen die je van een bepaald gebied weghouden, elk gebied is toegankelijk. Maar dat betekent niet dat ze allemaal even gemakkelijk te bereiken zijn, daarvoor dien je jezelf afhankelijk van de situatie eerst goed voor te bereiden. Dat planmatig werken was een aangename verrassing die ik normaal niet gewend ben van Zelda. Ook het feit dat wapens breken, is nog zo'n verandering. In het begin was dat nog leuk omdat je daarmee gestimuleerd werd om andere wapens te gebruiken (anders zou ik bijvoorbeeld nooit een speer gebruiken en dat zijn nu een van mijn lievelingswapens), maar na een uur of twintig begon ik het irritant te vinden. De levensduur van wapens mocht wel wat hoger zijn, want soms gaan ze wel heel snel stuk. Maar gelukkig ben ik daar halverwege wel gewend aan geworden, dus heb ik me daar verder niet aan geërgerd. Het is alleen wel jammer dat er geen vorm van een onderhoudssysteem is waarbij je wapens kunt verzorgen of repareren.


Maar...

Ondanks dat ik dus superlatieven tekort kom om de vele, vele sterke punten te beschrijven, is er tegelijkertijd wel iets werkelijkheid geworden waar ik vooraf al bang voor was. Veel zaken op het gebied van het hoofdverhaal zijn namelijk teleurstellend dan wel ondergesneeuwd geraakt. Denk bijvoorbeeld aan de dungeons. Niet alleen zijn het er maar vier, ze zijn ook nog eens kort en bovendien te makkelijk. Nou verwacht ik niet dat je drie uur per dungeon bezig bent, maar gemiddeld was ik binnen twintig á dertig minuten al klaar. Ik had dan toch graag gezien dat ze op z'n minst twee keer zo lang duurden. En tot overmaat van ramp zijn de dungeons vaak ook doodsimpel. Nou begrijp ik dat (helaas) wel, dat is een logisch gevolg van non-lineariteit. Want de een begint met Vah Ruta en eindigt met Vah Medoh, terwijl de ander begint met Vah Rudania en eindigt met Vah Naboris, dus je moet er als ontwikkelaar voor zorgen dat de een niet significant moeilijker is dan de andere. Ze moeten allemaal toegankelijk zijn als eerste optie. Maar dat maakt het natuurlijk niet minder jammer. Vooral voor een reeks als Zelda waarbij dungeons toch echt een van de onderscheidende vermogens zijn.

Met die minpunten kan het niet anders dat het laatste segment ook teleurstellend is. Ik ga er vanwege spoilers niet inhoudelijk op in, maar laat ik zeggen dat de opbouw naar en de dreiging van het eindgevecht scheef in verhouding staat met het eindgevecht zelf. Ik vond het een anticlimax en dat deed afbreuk aan de uitstekende opbouw van Hyrule Castle, in mijn ogen eigenlijk soort van een mini-dungeon. Om nog verder zout in de wonden te gooien, is het einde ook onbevredigend. Wellicht zelfs snel afgeraffeld. En daarmee eindigt het verhaal nogal in een mineur, dus totaal niet zoals andere Zelda spellen waarbij de eindes vaak mooi uitgewerkt worden.

Na die kritiek op het hoofdverhaal heb ik ook nog een paar gameplay minpunten waar ik heel kort bij stil wil staan (leest iemand dit nog?). Hyrule is immens, vol met content en variatie, en misschien is het nog een wonder dat Nintendo hem überhaupt werkend heeft weten te krijgen op de Wii U, maar desalniettemin zijn er regelmatig storende framedrops, en op (zeldzame) momenten zelfs freezes van een paar seconden. Denk bijvoorbeeld aan de diverse dorpen, de weelderige bossen, gevechten met meerdere vijanden en wanneer het regent of dondert. Dan voel je die framerate dalen en dat maakt de ervaring soms net wat minder lekker.

Dat gezegd hebbende, ondanks dat Breath of the Wild niet perfect is, ben ik absoluut lyrisch over de weg die Nintendo hiermee is ingeslagen. Ik hoop alleen dat het volgende Zelda deel meer tijd steekt in de dungeons en andere zaken van het hoofdverhaal, voor de rest was het allemaal vrijwel perfect.

SAMENGEVAT

+ Hyrule ziet er artistiek en technisch schitterend uit
+ Heerlijk sfeervolle en levendige wereld
+ Complete open wereld, geen laadtijden (behalve voor shrines)
+ Gevarieerde omgevingen met elk een andere sfeer
+ De nieuwe physics engine zorgt voor extra diepgang en levendigheid
+ Ongekend ontdekkingsgevoel voor de Zelda reeks
+ Veel oog voor detail
+ Lekkere combat en uitgebreide, diepe overall gameplay
+ Sommige shrines zijn erg uitdagend, in tegenstelling tot de dungeons
+ Tjokvol met content en vele memorabele random encounters
+ Hyrule Castle is het hoogtepunt van het hoofdverhaal

- Teleurstellende dungeons (te weinig, te kort, te makkelijk)
- Eindgevecht is een anticlimax met een onbevredigend einde
- Geen onderhoudssysteem voor wapens
- Veel frequente frame rate problemen

4,5
Na 60 uur uitgespeeld, met 75 shrines, 90 koroks, 4 divine beasts en 11 captured memories. Gespeeld op de switch met Japanse voice-acting en Engelse ondertiteling. Ik schat 40 uur in handheld, 20 uur in de dock. Feitelijk was ik na 45 uur al klaar, maar vooraleer Hyrule Castle te bestormen wou ik eerst nog wat op verkenningstocht gaan en de armor upgraden. Dat bleek uiteindelijk helemaal niet nodig want de eindbaas was triviaal eenvoudig.

Pluspunten:
- De open wereld is heel indrukwekkend. Enorm veel variatie, goed gebruik van de verticaliteit die het klimmen en zweefvliegen mogelijk maken, en een goed gebruik van visuele herkenningspunten om je op te oriënteren. Om te verkennen was dit waarschijnlijk de beste open wereld die ik al heb gezien.
- De switch zelf maakte het spelen on-the-go vrij snel onmisbaar. Enorm tof om thuis te spelen, en dan je console meenemen om onderweg op de trein nog snel die shrine af te werken.
- De divine beasts waren erg fijne puzzels, jammer dat er zo weinig waren!
- Het rune-gebruik. Jammer dat dit in de shrines zo weinig benut werd. In de open wereld was het fantastisch om via statis, magnetisme of cryonisme een schatkist te bereiken of snel op een moeilijk bereikbare plaats te geraken.
- Shrine quests: de shrines die je moest zoeken (bv in een doolhof) waren excellent gebruik van de open wereld.
- Het systeem van de captured memories om je te motiveren op verkenning te gaan. Dat mag massaal gekopieerd worden!

Minpunten:
- Het verhaal had enorm weinig om het lijf, het leek wel een doorsnee shonen anime. Bovendien had ik erg weinig te doen met de nevenpersonages, de Zora, Gerudo, Goron en Rito waren zowel qua design als inhoudelijk weinig intrigerend. Alle Zora hebben een vis als hoofd en zwemmen graag, alle Rito hebben vleugels en vliegen graag, enzovoort... Ook de meeste vijanden (bokoblin en aanverwanten) was je na een tijd wel beu gezien.
- Korok seeds... na een tiental uren stopte ik met de onnozele puzzels op te lossen. Een cirkel met 19 stenen, 1 open plek en daarnaast een steen die apart ligt. Ben ik daarvoor net tien minuten aan het klimmen geweest?
- Heel veel shrines trokken op niets: de motion control waren irritant in handheld modus, en de helft leek wel leeg of een zoveelste gevecht met een guardian.
- Het vechten is te eenvoudig, de flurry is te krachtig.
- Wapens die breken zorgden ervoor dat ik helemaal niet gehecht geraakte aan bepaalde wapens en gewoon willekeurig gebruikte wat ik tegenkwam. Ook ontweek ik alle gevechten, want letterlijk elke vijand kan je gewoon van weglopen. Wel grappig om een Lynel zo te kiten naar zijn onzichtbare muur en hem vandaar te bestoken met pijlen
- Helaas was de framerate vaak instabiel. Op verschillende plaatsen waren er zware drops, en bij sommige vijanden haperde het spel helemaal (die langssnuite moblins) als je ze een critical hit gaf. Ook is het heel jammer dat ze al voor release zeiden dat de moeilijke niveau's in de DLC zullen zitten... en die moet je dan nog eens beiden tesamen aankopen. Dit had voor mij echt wel in de main game mogen zitten.
- Muziek en geluiden waren niet zo goed, en enorm repetitief - na 40 uur begon ik vaak zonder geluid te spelen.

Alles bij elkaar heb ik me enorm vermaakt met dit spel. De open wereld is hier de echte ster van het spel, en de runes zorgden voor een sandbox ervaring die ik nog niet eerder heb meegemaakt. Van mij hadden ze gerust 800 koroks minder mogen doen en de shrines wat meer mogen verzorgen. Moeilijkheidsniveau's hadden er ook moeten inzitten. Spelen op de switch is zeer tof, het portable-element van de console is een enorme meerwaarde.

avatar van Onderhond
5,0
Zo.

Met meer dan 170 uur op de klok zonet Ganon verslagen. Het einde is relatief kort, maar lekker rustig, met een aantal simpele artwork beeldjes op de achtergrond en een kleine scene achteraf. Ideaal om de afgelopen 170 uur nog even te overschouwen.

Altijd al een Zelda liefhebber geweest, maar nooit een écht diehard fan. Ik vind het bijna altijd fijne games, maar ze behoren zelden tot m'n echte favorieten. Daar komt met deze Zelda wel verandering in. Het open world gebeuren wordt perfect ingevuld door Nintendo en gaat ook perfect samen met de Switch. Ondanks dat deze game origineel toch voor de WiiU ontwikkeld werd.

Het fijne aan Breath of the Wild is dat de klassieke dungeon structuur doorbroken wordt. In de plaats komen kleinere dungeons en een énorme map, die geweldig uitnodigt tot exploratie. Daar zit de kracht van dit spel. Er is altijd wel ergens een gek boompje, een uitnodigend heuveltje of een spelonkje waar je nog niet geweest bent. En er valt altijd wel iéts te beleven. Toch voelt de wereld van Breath of the Wild niet volgepropt aan. Het is ruimtelijk en geloofwaardig, iets wat in dit soort spellen niet altijd het geval is.

Er zitten nogal wat mechanics in dit spel die je perfect kan negeren als het niet boeit. Dat hele kookgebeuren heb ik aan me voorbij laten gaan, ook het vechten zelf heb ik nooit volledig onder de knie gekregen. Die nood is er ook niet, aangezien het spel toelaat om elke situatie op een eigen manier aan te pakken. Een beetje sneaky boogsnipen, één of andere ijzeren kist het werk laten doen of een bomtonnetje opblazen is even effectief dan vol het gevecht aangaan. Of er gewoon omheensluipen natuurlijk.

Ondertussen heb ik alle shrines gevonden, 500 Koroks verzameld en de beginners course van de DLC uitgespeeld. Zo heel veel valt er niet meer te doen, behalve misschien nog wat rondlummelen om nog wat armor up te graden. Die 400 extra Koroks zijn leuk, maar daar ga ik denk ik m'n tijd niet meer insteken, die pay-off is me te klein.

Breath of the Wild is vooral een spel waar rustig van kan genoten worden. Véél kleine details, leuke gameplay momentjes, originele vondsten en afwisseling. Prachtig vormgegeven ook, met een rustige soundtrack en sfeervolle tekenstijl. Het wijkt serieus af van de vorige delen, maar het is er wél meteen volledig op. Een typisch voorbeeld van de klassieke Nintendo-kwaliteit die mij blind een Switch deed aanschaffen.

Enig puntje van kritiek is dat de DLC content toch een beetje matig was. Die map-trace functionaliteit was wél geweldig nuttig, maar da's een functie die ik eigenlijk niet als DLC zou willen zien. Hopelijk is het tweede pack iets interessanter.

Maar die 5* zijn wat mij betreft volledig terecht, meteen ook maar m'n top 10 ingesmokkeld. Ik hou van games waarin het vertoeven in de wereld zélf het core plezier biedt, daarin is deze Breath of the Wild echt uitmuntend. Wél benieuwd hoe ze dit gaan opvolgen, de volgende Zelda zal hard moeten werken voor z'n waardering.

5.0*

avatar van Fonzzz002
3,0
Fonzzz002 (crew)
In de regel heb ik het niet met Legend Of Zelda of open-world games. Problemen die ik had met Ocarina Of Time en Twilight Princess zijn dat ik het verhaal cliché vond, terwijl het zichzelf doodserieus nam, en het was soms onduidelijk wat je moest doen om naar het volgende gedeelte van de game te komen. Het vechtsysteem vond ik “wel ok”, maar het miste diepgang of uitdaging, en de puzzels zaten te ver uit elkaar om mij gemotiveerd te houden die games tot het einde te spelen. Verder vind ik dat open-world games in de regel te traag zijn, en ze zijn geneigd mediocre gameplay elementen te hebben die mijn aandacht niet 50+ uur kunnen vasthouden. Breath Of the Wild klinkt daarom als een game die totaal niet voor mij geschikt zou zijn. Toch blijkt het een aardige uitzondering in beide categorieën te zijn. Het blies me nergens weg, maar er waren genoeg dingen anders gedaan waardoor ik me vermaakt heb.

De grootste kracht van Breath of the Wild is hoe het je aanmoedigt om te gaan verkennen. Na de introductie krijg je totale vrijheid een grote wereld te verkennen zoals je wilt en er is geen gebied dat je niet kunt bereiken (al zijn er duidelijk een paar stukken die je pas levend door kunt komen mits je genoeg sterke equipments hebt). In tegenstelling tot Twilight Princess is er geen hoofdlijn die je moet volgen. Geen interesse in verzamelmissies of vechten tegen allerlei hordes aan monsters? Loop gewoon langs ze en doe andere missies die je wel bevallen, zodat je alsnog voldoende goede items bemachtigd. Door deze benadering kun je Breath Of The Wild spelen op de manier die jij het leukste vind, waardoor zelfs een niet-Zelda liefhebber als ik voldoende plezier eruit kon halen. Maar de hoogtepunten waren voor mij de shrines: dit waren ruimtes waar voornamelijk creatieve puzzels te vinden waren. Iedere shrine had een nieuwe originele puzzel, met uitzondering van de vecht missies, waardoor ze leuk bleven om te doen.

Deze game doet een aantal dingen anders dan de open-world games die ik heb gespeeld. Veranderingen die heel welkom waren: je begint met niets op je kaart en de enige manier om wel dingen op je kaart te zetten is door te verkennen. Als je interessante schatten vind waarvan je niet weet hoe ze te bereiken, of uitdagende optionele bosses, dan kun je zelf een icoon op de kaart zetten. Op deze manier bouw jij je eigen kaart van het landschap en vul jij in wat je voor jezelf relevant vind. Ikzelf had bijvoorbeeld geen belangstelling bij de korok minitaken, maar vond de optionele grote monsters wel interessant. Voor deze monsters zette ik een icoon op de map en indien ik sterk genoeg was ging ik terug om deze monsters te bevechten, terwijl ik allerlei korok locaties allang was vergeten. Verder heeft Breath of the Wild breekbare wapens, wat ik één van de meest geniale mechanics in tijden vind. In RPG’s kies ik het sterkste wapen en hou dat vast tot ik iets sterkers krijg, waardoor missies waarvoor je een “net iets minder sterk wapen” krijgt niet interessant meer zijn. In deze game was het daarentegen noodzakelijk om zoveel mogelijk goede wapens te vinden en er zuinig mee om te gaan, waardoor ik mij gemotiveerder voelde om optionele taken uit te voeren omdat ieder sterk wapen welkom was. Dit zorgde er ook voor dat zwakkere vijanden nog enigszins lastig konden blijven om te bevechten, omdat ik mijn sterke wapens niet aan hun wou verspillen.

Echter, ik merkte moeite te hebben mijn aandacht langdurig op deze game vast te houden. Dit komt omdat, ondanks dat er veel positieve dingen in zitten, er niets was dat mij perse terug wou laten komen. Bijvoorbeeld: het vecht systeem is mediocre. In tegenstelling tot games als Devil May Cry of God Of War, waar ze hun uiterste best deden de combat leuk te maken, is het bij Breath of the Wild meer een bijzaak. Buiten de slow-motion die je kunt activeren door op tijd weg te duiken is het een standaard mep+block systeem dat weinig diepgang heeft. Er was nooit een moment in de game dat ik een gevecht wou aangaan wegens het plezier van vechten (met uitzondering van grote boss battles), maar vrijwel altijd voor de mogelijke beloning. Platformen is echter ook geen interessant gameplay element: de gebieden waar je moet reizen zijn behoorlijk groot en Link klimt op een stierlijk langzaam tempo een berg op. Er waren momenten dat ik mijn mobiel zat te checken terwijl ik wachtte tot Link eindelijk het einde van een groot grasveld bereikte. Dingen als sprongen juist timen, en vallen ontwijken door reflexen te gebruiken, gebeurde zelden en waren mediocre wanneer ze er waren. Legend of Zelda moet het wat dat betreft vooral van het verkennen en puzzels hebben. De uitdaging lag vooral bij de moeilijkheidsgraad van bepaalde vijanden: wanneer je niet genoeg sterke items hebt of heel slordig speelt dan kon je hard afgeslacht worden. Het is deze moeilijkheidsgraad die frustratie en spanning kon wekken. Voornamelijk de half-leeuw half-paard figuren waren intens.

Los van de gameplay vond ik helaas ook het verhaal geen reden om door te spelen. Ikzelf heb de eerste 90 minuten het verhaal proberen te volgen, maar het was nog steeds te cliché en het nam zichzelf weer te serieus. Het feit dat Link niet praat maakt hem, qua verhaal, een personage dat weinig te bieden heeft. De rest van de personages, zoals Ganondorf of Zelda, zijn de typische princess en monster figuren die je vaker in soortgelijke genres hebt gezien. Ze voelde niet levendig genoeg en het verhaal was niet origineel genoeg om mij te pakken. Misschien als ik de moeite had genomen om alle optionele berichten te lezen en alle cutscenes te kijken dat ik me bedacht had over het narratief na verloop van tijd, maar na 90 minuten nog steeds geen interesse in het verhaal te kunnen vinden was ik op de cutscenes uitgekeken.

Als je een fan van Zelda bent zal je deze ongetwijfeld al hebben gespeeld. Zelfs als je het nog niet opgepakt hebt dan zou ik zeggen dat deze game trouw blijft aan de basislijnen van voorgaande Zelda games, maar genoeg anders doet om een nieuwe unieke ervaring te zijn. Zelfs als iemand die in de regel niet veel met Zelda games heeft kon ik voldoende waarde uithalen om me vermaakt te hebben. De vrijheid die je hebt zorgt ervoor dat je de game naar eigen smaak kunt spelen, shrine puzzels zijn origineel en leuk om te doen, muziek + graphics zijn mooi en er waren een paar leuke bosses die niet makkelijk waren. Het verhaal vond ik echter oninteressant, combat was mediocre en repetitief, en ik vond dat de manier hoe je moest reizen iets te tijdrovend en oninteressant was om plezier aan het klimmen + springen te beleven.

3*

avatar van Ajax&Litmanen1
3,0
Ik vind het wel tijd voor een review, al heb ik de game bij lange na nog niet uitgespeeld. Ik merk een beetje dat ik niet helemaal lekker in de game weet te komen, ondanks dat de map gigantisch is. Misschien wel te gigantisch, ik word liever misschien wat meer gestuurd. Maar het is wel genieten van de visuele stijl van de game, samen met de prachtige soundtrack en geluiden. De game is uitdagend, maar daar komt het weer, misschien wel té uitdagend. Als ik de game vergelijk met het andere pronkstuk van de Switch; Super Mario Odyssey, dan voelt die game meer als een fungame aan en Breath of the wild als iets veel groters. Ik geef zelf dan toch meer de voorkeur aan het eerste. Mario Odyssey pak je even snel een uurtje op, voor Breath of the wild moet je voor mijn gevoel uren gaan zitten. En de gameplay spreekt me gewoon net wat minder aan. Ik begrijp direct waarom de halve wereld lyrisch over deze Zelda is, maar het kan voor mij ook too much zijn. Overigens zal ik nog zeker wel verder gaan spelen, wie weet zit er dan nog eens een hoger cijfer in. Van een hoop aspecten ben ik namelijk wel erg onder de indruk.

3*

Gast
geplaatst: vandaag om 20:42 uur

geplaatst: vandaag om 20:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op GamesMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.