Danganronpa Another Episode: Ultra Despair Girls (2014)

Jammer dat ze deze games alleen uitbrengen voor de Playstation handhelds.

Is toch gewoon nog een goede reden om een vita aan te schaffen!! Heb er zelf dagelijks plezier aan, beste handheld van het moment!!

Geen hele grote verassing gezien het succes van de eerste twee games, maar deze week heeft NIS aangekondigd ook deze game in de EU uit te brengen. Verschijnt dit najaar en krijgt een retail release!

Erg benieuwd naar de gameplay. Want het lijkt totaal niet op de eerste twee games.

**onderstaande review bevat geen Danganronpa 1 en 2 spoilers**

Indien ik een lijstje moet maken van games die het aanschaffen van een Vita meer dan de moeite waard maken dan krijgt de Danganronpa reeks hier zeker een plaatsje in. De eerste twee games Trigger Happy Havoc en Goodbye Despair zijn sowieso games welke de gemiddelde visual novel overstijgen, niet enkel in toegankelijkheid voor nieuwkomers tot het genré, maar ook qua intellegente storytelling, waarbij het zich makkelijk kan meten met andere toppers in het genre als Zero Escape en Steins Gate.

Brengt me bij deze Ultra Despair Girls - een spin-off in de reeks van een heel ander slag! In tegenstelling tot bovenstaande games is de game niet puur visual novel (al is het visual novel deel nog wel zeer aandrukkelijk aanwezig), maar een zeer eigenaardige combinatie van novel en third-person shooter. En ook in tegenstelling tot de bovenstaande games richt de game zich voornamelijk op fans van de eerste twee games. De game zit bomvol karakter-referenties, fanservice en spoilt van begin af aan de gebeurtenissen uit de Trigger Happy Havoc, waardoor de game een afrader is voor nieuwkomers!

Omdat de game zich (logischerwijs) voortzet na de gebeurtenissen uit deel één, is het erg lastig iets over het plot te zeggen zonder het in spoilertags te moeten plaatsen. Erg interessant is wel de wijze waarop de game qua verhaal een geheel nieuw zijpad inslaat, en zich daarmee niet zozeer focust op wat zich 'binnen de muren' van voorgaande games heeft afgespeeld. Maar een geheel nieuw verhaal creëert dat hier moeiteloos op aansluit, en tal van bekende gezichten en namen hierin doet terugkeren (zoals gezegd, meer dan genoeg fanservice).

De kwaliteit en presentatie is, zoals we inmiddels gewend zijn van de serie, wederom van een zeer hoog niveau. Veel kleurrijke en interessante characters - waaronder de twee main characters, Makoto en haar partner-in-crime Toko a.k.a. Genocide Jack. Waarbij het voornamelijk aangenaam is te zien deze laatstgenoemde na de eerste game wat meer screentime krijgt.

Het '2.5D-stijltje' uit de eerste twee games is wel overboord gegooid, en vervangen door een volledige 3D-wereld - dit kon natuurlijk ook niet anders. Dit doet echter weinig tot niets af aan de herkenbare stijl van de serie. Wel zitten er voor het eerst ook enkele volledig geanimeerde cutscene's in de game. Ik kan dit altijd wel erg waarderen - en het is fijn om deze meer en meer te zien in JRPG's.

Hoewel de game dus op veel vlakken zeer herkenbaar is, is dat voor de gameplay zeer zeker niet het geval. Deze unieke hybride van novel en third-person shooter is wel een verfrissende benadering - maar komt toch bij lange na niet in de buurt van de mystery novels. In de game krijg je de beschikking over een zogenaamde 'hacking-gun' (echt veel 'hacking' doe je er niet mee, dus de naam ontgaat me enigszinds, maar gelukkig is de game zich daar ook bewust van). De third-person gameplay is vrij klassiek over-the-shoulder shooting, waarbij je de beschikking krijgt over acht verschillende 'bullets', welke je naarmate het verhaal vordert vanzelf vrijspeelt.

Met deze bullets dien je de vijand te bestoken, waarbij een licht-tactisch element komt kijken. De bullets hebben verschillende eigenschappen, welke je in staat stellen iedere situatie anders te benaderen. Zo is er een 'dance'-bullet, welke de vijand doet dansen, en deze andere vijanden naar zich toe lokt. Met meer voor de hand liggende bullets kun je vijanden welke in het water staan electrocuteren of deze bestoken met vuur.

Mocht de situatie iets te nijpend worden, dan kun je switchen tussen Makoto en Toko. Deze kan de vijand te lijf gaan middels hack 'n slash gameplay, en met wat simpele combo's snel en eenvoudig enkele vijanden uit de weg ruimen (al dan niet voor een korte periode).

De third-person combat heeft echter niet al te veel om het lijf, en de meeste situaties welke je vragen een specifieke 'bullet' te gebruiken zijn zo voor de hand liggend dat er weinig denkwerk vereist is. Wat de boel nog enigszins interessant houdt zijn zogenaamde 'arcade rooms' welke je een puzzel voorschotelen waarbij je een kamer vol vijanden van bovenaf te zien krijgt, en bij het betreden hiervan een specifieke doelstelling moet voltooien. Zoals bijvoorbeeld alle vijanden uitschakelen met één schot.

Helaas zitten er ook wat missers bij, waaronder enkele kamers waarbij je een geluid moet opsporen zonder de aanwezige vijanden alert te maken op je aanwezigheid. Indien dit wel gebeurt, en dit was vaak nogal snel het geval, dan krijg je een zeer vervelend gevecht voor je kiezen - zeker wanneer je niet genoeg power hebt om tussen de twee characters te wisselen.

Daarnaast vond ik ook het mikken met je hacking gun niet altijd even lekker. Middels upgrades kun je de snelheid van je hacking gun wel aanpassen. Maar wanneer je de auto-lock upgrade aan hebt staan, en je gun zich automatisch richt op de meest dichtbij zijnde vijand, kan het een pain-in-the-ass zijn wanneer je met je crosshair handmatig naar de juiste vijand op zoek moet, en deze zich enorm traag voortbeweegt.

Al met al is het een beetje eigenaardige game, welke qua gameplay hier en daar wat steekjes laat vallen. Maar naarmate de game vorderde ben ik me hier steeds minder aan gaan storen. Het helpt natuurlijk enorm dat het verhaal wederom voldoende reden biedt om door te spelen. En voor iedere Danganronpa fan is het hoe dan ook een zeer aangenaam tussendoortje.

Ik ben alvast opgewarmt voor Danganronpa 3.
3.5*

Straf, in deze ben ik nooit ingeraakt, heb het een uur of zo gespeeld, daarna weggelegd en nooit meer teruggekeerd. En dat terwijl ik de twee referenties die jij noemt van begin tot einde heb gespeeld, en geen minuut van gemist heb.

Toch zou ik nog eens een nieuwe poging te ondernemen. Als je Zero Escape en Steins Gate volledig hebt gespeeld, dan vermoed ik toch dat de Danganronpa reeks je ook wel zal bevallen. Zeker de eerste game komt wat langzaam op gang. De eerste uurtjes moet je wellicht even doorheen geraken. Maar het is alleszins de moeite waard.