Soundodger (2013)

Muziek ontwijken.

Dat is inderdaad precies wat je in dit spel aan het doen bent - nou ja, figuurlijk dan. Er komen objecten op je af op het ritme van de muziek, en het doel is om zoveel van die objecten te ontwijken. Als je ze allemaal weet te ontwijken haal je een level met 100%, maar dat is niet nodig om verder te komen in het spel. Zolang je een redelijk percentage (75% of zo) weet te halen in ieder level speel je de rest met gemak vrij.

En het is allemaal best leuk om te doen. De minimalistische vormgeving is strak en duidelijk, de muziek is niet onaardig (soms best goed, soms erg slecht, meestal middelmatig - niet storend, maar ook niet pakkend) en de ontwijk-gameplay is vermakelijk. Maar daar houdt het helaas ook wel bij op. De stijl is degelijk, maar van mij had 'ie wel wat dynamischer en psychedelischer mogen zijn. Nu voelde het wat statisch aan. En het spel weet gameplay en muziek zelden tot eenheid te brengen. De objecten komen wel op je af op de maat van de muziek, maar in de gameplay zelf komt dat weinig terug: het ontwijken vindt namelijk niet plaats op de maat van de muziek. En dat is mijns inziens een gemiste kans. Het ritme van de muziek staat nu redelijk los van de gameplay: je bent bij wijze van spreken niet al dansend aan het ontwijken. Nee, je bent eerst en vooral aan het ontwijken, en daar is de muziek aan ondergeschikt.

Soundodger heeft bovendien geen enkele variatie in gameplay (dat had ik ook niet verwacht, maar toch), waardoor ik het na een paar uur wel gezien had. In die tijd heb ik me best redelijk met het spel vermaakt, maar echt intens of indrukwekkend wordt het hoogstens bij momenten. Een solide 3*.

(Je kunt trouwens ook levels laten genereren op basis van eigen muziek, maar dan sluiten gameplay en muziek al helemaal niet bij elkaar aan. Maar het is wel een leuke toevoeging verder.)