Middle-Earth: Shadow of Mordor (2014)

Ik denk dat ik van de weinigen ben die niet vol lof is over het Nemesis systeem. Het idee erachter is natuurlijk leuk, Uruks die je hebt vermoord komen soms terug en daar komt wat dialoog uit. Andersom kan je ook vermoord worden door een Uruk, waardoor hij weer in status en macht stijgt. Maar ik vind alle lof eerlijk gezegd een ietsiepietsie overdreven. Het komt allemaal basic en niet heel uitgediept over. Tenzij ik in mijn 20 uur durende speelsessie (71%) nog steeds niet precies weet welke voordelen ik er allemaal uit kan halen, maar daar ga ik niet vanuit.

Maar dat was geen ergernis, vond het een verfrissend systeem. Soms heb je alleen wel van die momenten dat je rustig een kamp afsluipt en een goed moment probeert te zoeken om een Captain af te slachten, en dan verschijnt een nieuwe Captain uit het niets die je plannen opeens verneukt. Heb zelfs een moment meegemaakt dat er 6 (!!!) tegelijk actief waren met ieder misschien een Uruk of 10 aan handlangers. Je kan wel een beetje aanvoelen wat voor een tering chaos dat was, haha. Hoe dan ook, om eerlijk te zijn is het ook best een ontevreden einde. De eindbaas (mag je daar eigenlijk van spreken?) is een compleet lachertje en met twee QTE's is het eindgevecht over. Voor een spel dat helemaal gebouwd is random Talion en zijn wraak vond ik het wel een aardige anticlimax.

Maar d'r zitten ook aardig wat goeie dingen in. Zoals vrijwel iedereen al gezegd heeft, is het een toffe mengelmoes van Batman Arkham's heerlijke freeflow combat en het klimmen en 'traversing' van Assassin's Creed. Stealth is verder vrij oppervlakkig, maar leuk dat het als optie wordt aangeboden. Voelde als 1-op-1 kopiewerk van de Predator Mode in de Batman Arkham games (zowel voor- als nadeel), maar WB is voor beide series de uitgever dus daar zou Monolith vast toestemming voor gekregen hebben.

Tja, het speelde gewoon heerlijk weg, het zag er vaak prachtig uit (ondanks wat eentonige omgevingen) en het verhaal is best interessant (naar mijn mening met een wat magere afsluiting). Sowieso een ruime voldoende en zeker het proberen waard, maar voor mij is het helaas niet het 85/87 gemiddelde.

Ben er nu helemaal door en moet zeggen dat het spel wel goed in mekaar steekt. Missies zijn leuk en uitdagend, sidequests zijn leuk om te doen en ook de collectibles die je in de twee gebieden kan vinden vond ik bijzonder leuk om te zoeken. Bij één van de twee krijg je zelf nog wat extra lore over bepaalde personages uit de game zelf, wat ik persoonlijk enorm leuk vond.

Het vechten zelf is ook super. Het deed mij een beetje denken aan de gevechten in het spel vikings: battle for asgard:p. Hordes orcs die samen met enkele chiefs/ Captains ... je omcirkelen. Spannend maar tegelijk ook soms frustrerend, wanneer je weer eens doodgemept wordt omdat je ineens vastzit als je teveel centraal blijft. Er zit zeker een tactisch aspect in de game, iets wat ik altijd wel apprecieer. Er gewoon op losmeppen is wel eens leuk, maar ervoor zorgen dat je zonder kleerscheuren een gevecht kan winnen door tactisch te spelen vind ik toch net nog iets leuker.

Ik denk dat dit één van de beste LOTR-games is die ik ooit gespeeld heb. Met een speelduur van rond de 40 uur ben je hier ook zeker een tijdje zoet mee.

4.5/5

Geweldig spel. Voor mij het beste wat ik in lange tijd heb gespeeld. Lekker jagen op leiders en ze dan op hun zwaktes pakken en afmaken. Dit gaat mij niet vervelen. Het nemen systeem is helemaal top!

Beter goed gestolen, dan slecht bedacht.

Het is duidelijk te zien waar deze game de mosterd vandaan heeft gehaald.

Als gamer volg je een generiek verhaaltje dat wel erg miniem is uitgewerkt; het is meer een kapstok om je rond te laten dwalen in Mordor. Voor de fans van 'The Lord of The Rings' zitten er een aantal leuke dingen en personages in verwerkt die de aandacht trekken. Op zich een aardige basis, maar ik heb het gevoel alsof de makers tegen het einde aan de boel willen afraffelen. Dit zorgt voor een grootse anticlimax.

De gameplay is te kenmerken aan verscheidene elementen die uit games als 'Batman' van Rocksteady en de 'Assassin's Creed' serie zijn overgenomen. Het resulteert zich in toffe free flow combat in een wereld die je langzaamaan moet onthullen. Daarnaast staat het zogenoemde Nemesis systeem centraal. Dit geeft je iets meer interactie door vijanden te laten promoveren in een hiërarchie afhankelijk van of jij als speler een Uruk doodt, dan wel zelf gedood wordt door één. Weliswaar lachen als je op een gegeven moment een aartsvijand hebt, maar er is geen ware diepgang in te vinden.

De graphics zien er prima uit, al had ik graag meer variatie gezien in de gebieden die je doorkruist. Wel wordt de sfeer uit de films prima weergeven. Daarbovenop is de score gedegen, met als vermakelijke toevoeging de manier waarop elke Warchief voorzien wordt van zijn eigen intro.

Al met al een aangename game om eens gespeeld te hebben, maar toch niet de topper zoals er beweerd wordt.

3,5 Sterren.

Ik heb sinds gisteren deze game uitgespeeld en ik moet zeggen dat hij me toch iets of wat is tegengevallen. De graphics en gameplay waren zeker niet slecht (ik durf zelfs te zeggen van hoog niveau), maar als Lord Of The Rings liefhebber had ik hier toch wat meer verwacht. Het Nemesis systeem is zeer interessant en leuk bedacht, maar begint helaas ook snel te vervelen. Als je iets of wat degelijk om kunt gaan met de controles is het bijna onmogelijk om te sterven, waardoor het eigenlijk gewoon de zoveelste uruk 'baas' is die je moet verslaan.

Ook de speelduur is tegengevallen. Ik heb hierboven gelezen dat je 40 uur zoet bent met dit spel, maar dit klopt enkel als je ook alles wilt gezien hebben. Indien je je eerder focust op het hoofdverhaal en de side quests iets of wat opzij laat liggen (wat eigenlijk een normale actie is aangezien de side quests niets voorstellen en altijd hetzelfde zijn), heb je na een 9-10 uur het spel uit. Je kunt hierna nog verder spelen, maar je zal niets nieuws meer tegenkomen.

Tot slot vind ik het persoonlijk ook spijtig dat je niet echt een 'ontwikkelingsgevoel' hebt. De game staat gekenmerkt als een RPG zijnde, maar dit element is naar mijn mening veel te zwak aanwezig. Dit komt omdat je eigenlijk de volledige game zou kunnen beëindigen zonder één ability te upgraden. Je hebt namelijk niet echt het gevoel dat je personage sterker wordt doorheen het verhaal.

Een game waar ik best naar uitkeek, maar (hierdoor) tegenviel.

Als grote liefhebber van het Lord of the Rings imperium ben ik na het spelen van de game “Gollum” begonnen aan Shadow of Mordor. Een game uit 2014 die zich afspeelt in de wereld van Mordor, waarbij je constant belaagd wordt door massa’s Orcs die je proberen af te maken.
Wat direct opvalt is dat de game grafisch zo veel beter is dan “Gollum”. Nu pas snap ik het grafisch afkraken van die game.
Deze game had voor mij wel een flinke aanlooptijd. Pas na een uur of 20 ging ik hem echt verslavend vinden en heb hem nu na ruim 66 uur voor 100 procent uitgespeeld.
De eerste uren was het een en al frustratie. Iedere confrontatie met een Orc ging verloren. Ik kreeg zelfs hartkloppingen als er weer een groep op me afkwam. En keer of keer werd ik verslagen en kreeg dan weer een serie sadistische opmerkingen over me heen. Vaak wilde ik stoppen, maar ben toch doorgegaan. Met als beloning na de eerste 20 frustrerende uren nog 46 uur geweldige gameplay. Heerlijk als je eenmaal sterk genoeg bent om deze gruwelijke monsters een kopje kleiner te maken, wat dan ook geweldig in beeld gebracht wordt.
De game is wat repetitief, maar mij heeft dat niet gestoord. Af en toe kom je Smeagol/Gollum tegen die er echt geweldig uitziet. Net als in de films. Ondanks dat de game al 14 jaar oud is vind ik het een echte aanrader.