menu

Alien: Isolation (2014)

mijn stem
4,14 (42)
42 stemmen

PC / PlayStation 3 / PlayStation 4 / Xbox 360 / Xbox One
Action / Adventure
single player

Ontwikkeld door Creative Assembly
Uitgegeven door Sega

Vijftien jaar na de gebeurtenissen uit de film Alien, gaat Ellen Ripley's dochter Amanda, op zoek naar de waarheid achter de verdwijning van haar moeder. Aan boord van een geïsoleerd ruimtestation wordt ze echter geconfronteerd met de onvoorspelbare, en meedogenloze Alien. Niet voorbereid op een dergelijke gebeurtenis moet ze zien te overleven door haar verstand te gebruiken en te improviseren.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=ApjNlaPNZtE

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat GamesMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe GamesMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Confusie
4,5
Al in missie 10 aanbeland en inmiddels de vlammenwerper bemachtigd.

Vordert dus al aardig.

Een compleet lineaire ervaring is en blijft zo nu en dan weer eens lekker, je weet ten alle tijde waar te aan toe bent.

Weer eens een echte survival horror met de hoofdletter S. Het is survivallen, het is doorbikkelen.

Het vele doodgaan blijft ook mij niet bespaard maar nergens wordt dit echt vervelend.

Ben ook erg te spreken over het save systeem, en de keuze dat dit niet overal mogelijk is. Levert toch de extra spanning en voldoening op van het manoeuvreren tussen save punten door, waar je eigenlijk continu mee bezig bent.

Lekker. Had er best hoge verwachtingen van maar die weet het voor mij nog even een tandje te overtreffen.

Een tevreden klant.

4,0
Alien Isolation is precies waar ik op hoopte: een ode aan de klassieke film en tegelijkertijd een uiterst modern survival horror spel. De retro sci fi look ziet er waanzinnig mooi uit en je waant je onmiddellijk in de wereld van de eerste film. Hoewel ik wist dat Alien Isolation de trend dat spellen weer moeilijk mogen zijn zou volgen, begon ik het spel op niveau hard ('the recommended way of playing this game'). Maar zodra de alien ten tonele verscheen belandde ik keer op keer in de klauwen van dit monster. De totale paniek die je voelt zodra je ontdekt wordt, gevolgd door de afschuwelijke hulpeloosheid in de seconden dat je einde nadert, vond ik van begin tot eind een traumatische ervaring. Het spel biedt enkele hulpmiddelen om deze situaties te voorkómen (of misschien zelfs te overleven), maar waar de meeste spellen je na de ontdekking van bijv een geimproviseerd explosief in een verkapte tutorial de waarde en beperkingen ervan duidelijk maken, zul je er hier zelf mee moeten experimenteren. Ik denk dat het iets zegt over de kracht van het spel, maar het tegelijkertijd een zwakte is dat ik hier vrijwel niet aan toe kwam, zo voorzichtig was mijn speelstijl, het grootste deel van de tijd verscholen onder tafels en in kluisjes, de moed aan het verzamelen om de volgende gang over te steken.

Na een paar levels heb ik de moeilijkheidsgraad een stap teruggezet en maakte ik zowaar enige vorderingen. Het spel kent dan een mooie opbouw met telkens nieuwe elementen, waarvan de introductie van de vlammenwerper de belangrijkste is. Dit verandert niet alleen de flow van het spel maar zorgt bij herhaling ook voor één van mijn favoriete momenten, waarbij je een aanstormende alien met een steekvlam probeert af te schrikken, op de grond geworpen wordt, enkele momenten denkt dat alles voorbij is, wacht tot de klauwen en tanden in beeld verschijnen, maar je dan beseft dat de alien toch verjaagd is.

Het kat-en-muisspel met de alien, van begin tot eind een overtuigende en angstaanjagende tegenstander, is een groot succes. Minder geslaagd is de manier waarop het verhaal verteld wordt, met fletse menselijke personages en sleutelscènes die zich op de achtergrond afspelen terwijl ik meestal m'n volledige aandacht nodig had om te overleven. In tegenstelling tot de her en der verspreide logs met soms weinig interessante achtergrondinformatie kun je deze scènes later niet terugroepen. Tot slot duurt het spel net te lang. Wat mij betreft had het na het opblazen van het nest afgelopen mogen zijn, maar misschien zegt dat nog het meest over mijzelf en het zenuwslopende karakter van dit spel.
4*

avatar van SilverGun
Mooi stuk

Die verfrissende compromisloze gameplay spreekt me ook erg aan. Binnenkort toch eens aanschaffen.

avatar van dave
4,0
Beklemmende sci-fi thriller die de film uit 1979 eer aandoet. Een aanrader voor fans van de franchise of het horrorgenre in het algemeen.

4,0
Beste Alien game tot nu toe. Alhoewel een beetje buggy.

avatar van WeZet
4,0
Bijzonder sfeervol. Zoals al eerder aangehaald straalt de game Alien (1) uit. De typische jaren 70/80 kijk op de toekomst van computers, de plastic look, de lampjes. Daarom ook een halfe ster extra. De game zelf ademt één en al sfeer uit, maar valt helaas, hoewel het voor het genre te begrijpen is, veel in herhaling. Ga via A naar B en keer dan weer terug naar A alvorens naar C te kunnen situaties. Het 'verstoppen' voor de alien wordt op den duur ook zeer repetitief. Dat gezegd hebbende, misschien duurt de game gewoon te lang. De graphics zijn prachtig en authentiek, evenals het geluid. Audiovisueel niks dan lof dus, maar de lengte gecombineerd met de repetitieve ervaring weerhoudt deze game er van een echte topper te zijn.

avatar van Thomas83
4,0
Het is alweer bijna anderhalf jaar geleden dat ik het spel voor het eerst uitspeelde en eigenlijk is het meer het soort spel dat je maar 1 keer speelt, maar sindsdien voelde ik toch regelmatig een bepaalde heimwee naar de fantastische spelwereld en ervaring die het spel is. Ik denk niet dat er een beter spel is gebaseerd op een film, als op zichzelf staand spel en spel dat ook nog eens zo goed de originele film in stijl en sfeer weet te benaderen. Vooral wat het laatste betreft slaat Alien: Isolation echt de spijker op zijn kop. Je herkent echt de ontwerpstijl van de claustrobische gangetjes en retrotechniek van de Nostromo terug. De sombere wereld waarin de werkmannen op gespannen voet staan met hun leidinggevenden en iedereen wordt uitgebruikt door grote en machtige bedrijven.

De Xenomorph is wel een heel stuk groter dan in de films, maar dat komt de gameplay alleen maar ten goede. Het beest wordt er alleen maar beangstigender door zoals je hem zwaar hoort rondstampen en ondanks zijn grootte razendsnel ziet bewegen. Daarnaast geeft het je als speler ook nog een eerlijkere kans de alien te vermijden zolang je maar je oren goed gebruikt. Spelen met goede geluidskwaliteit en bij voorkeur een koptelefoon is eigenlijk ook gewoon een must. Het geluid is het belangrijkste hulpmiddel dat je hebt, belangrijker dan je motion tracker. Je leert na enige tijd spelen goed de verschillende geluiden te interpreteren en ook het gedrag van de alien te herkennen.

Die is ook wel echt indrukwekkend wat zijn AI betreft. Niet alleen is hij goed in kamers en gangetjes doorzoeken, hij heeft ook zijn trucjes en leert van jouw eigen gedrag, waarmee het een erg interessant soort kat-en-muis spel wordt. Verstop je je te vaak in een kluisje en hij zal je er ook verwachten en proberen uit de tent te lokken of er vaker actief zoeken. Het is zelfs zo als je later in het spel de beschikking krijgt over een vlammenwerper hij al aarzelt en kan terugdeizen als je deze tevoorschijnt haalt. En als je teveel vuur hebt gebruikt gaat het beest er ook enigszins aan wennen en heb je eigenlijk meer vuur nodig om hem weg te krijgen.

Uiteindelijk ben je nergens veilig en is het raadzaam vooral zoveel mogelijk het tempo erin te houden. Je onder een brancard of bureau verstoppen is vaak ideaal omdat je goed zicht en je vrijheid behoudt. Kluisjes vermijdt je beter zoveel mogelijk en rennen is uit den boze, behalve op specifieke plekken of als je snel naar een verstopplek moet. Om te overleven moet je er altijd mee bezig zijn om te weten waar je zo snel uit het zicht kan verdwijnen. Zelfs in de ventilatieschachten ben je niet volkomen veilig.

Dat leverde nog een fraaie verrassing op toen ik al een redelijk eind in het spel was ,in het lab van Gemini Exoplanet Solutions, en me veilig waande in de kruipruimte oner de rasters. Niet dus. Ik schrok me dood. En het aardige is dat hoewel je wel een beetje went aan de aanwezigheid en aanvallen van de Xenomorph ze toch altijd naar voelen door de manier waarop het beest krijst, op je afstormt en je uiteindelijk doodt. Meestal sla ik die toch nog liever over en ga direct naar mijn save. De eerste keer dat ik zo door de alien te pakken wordt genomen was ook een van mijn hoogtepunten in het spel zoals ik de adrenaline toen voelde.

Veel situaties die uit gameplay voortkomen zijn zo goed dat mindere spellen scripts nodig zouden hebben om tot dat soort momenten te komen. Wel moet gezegd dat het op zich best jammer is dat als je naar een ander deel van de map gaat de alien je altijd wel volgt. Binnen dat deel van de map lijkt hij dan wel echt vrij rond te lopen door de gangen en kamers of ventilatieschachten buiten je zicht, maar het spel zorgt er dus wel voor dat hij eigenlijk altijd dicht in je buurt blijft.

Daarmee kom ik op een punt dat je ook veel als kritiek op het spel hoort, namelijk dat het spel vaak niet eerlijk zou zijn met een alien die je onredelijk goed weet te vinden en steeds weer opzoekt. Dat kan inderdaad gebeuren als je afwijkt van de redelijk specifieke manier waarop je het spel eigenlijk moet spelen. Als je je teveel verstopt en afwijkt van je pad om collectibles te verzamelen en de boel te verkennen lijkt de Xenomorph in een soort zoekmodus te raken. Toen ik na normal een tweede speelbeurt op hard speelde en wat meer tempo maakte merkte ik dat het spel een stuk vloeiender speelde, wat ook eigenlijk het prettigste tempo en de meest cinematische ervaring aan het spel geeft. Kortom, je moet echt een beetje leren hoe de alien op jou reageert.

En dan heb ik alleen nog maar de Xenomorph genoemd. De Facehuggers hebben ook nog een rolletje (maar zijn gelukkig niet te veel in het spel aanwezig), en wat ik van tevoren niet wist is dat op het ruimtestation (wat veel groter is dan ik verwacht had) ook gevaar van de androids en mensen zou komen. De mensen hebben helaas wel een slechte AI, kunnen zich niet echt verstoppen of overleven, en hebben los van gescripte momentjes nauwelijks interactie met hun omgeving behalve dat ze jou meestal aanvallen als ze je zien, maar ze dragen wel bij aan een gevoel van angst en paranoïa aan boord van Sevastopol, en de Working Joes zijn ronduit griezelig met hun gedrag en uiterlijk en niet al te makkelijke manier om ze uit schakelen.

Ook mooi voor de sfeer is dat je tijdens het verkennen van het ruimtestation regelmatig interessante achtergrondinformatie vindt in de vorm van bandjes en korte logbestanden en correspondentie van en tussen de werknemers of hun familie. Dat vertelt nog een paar heel aardige korte en droevige verhaaltjes over de mensen aan boord van Sevastopol, die het uiteraard niet overleefd hebben. Vooral die van Sinclair en Tanaka maken indruk. De Archive Logs en Nostromo Logs (wat moeilijker te bereiken en directe verwijzingen naar de personages uit de film) vormen samen met ID tags die je kunt vinden wat aardige collectibles die het backtracken nog de moeite waard maken.

Wat mij betreft is dat ook leuk om te doen en niet teveel een vervelende klus doordat het ruimtestation precies groot en onderscheidend genoeg is. Er zit wel lineariteit in het spel doordat bepaalde deuren etc. niet open kunnen omdat je daarvoor een paar keer je hacking tool of lasapparaat moet upgraden, maar zoals dat in een leuk spel werkt voelt Sevastopol op een gegeven moment echt als jouw spelwereld waarin je de weg op je duimpje kent en is het leuk om elk klein hoekje verkend te hebben.

Dat is ook nuttig als je zoveel mogelijk materiaal wil verzamelen om wat van de spullen te craften die van pas komen tijdens je overlevingstocht, voornamelijk om vijanden af te leiden of af te schrikken (de molotov is bijvoorbeeld verdomd effectief tegen de Xenomorph). Ook hier heb je een upgradesysteem. Een hoop spul kun je pas maken nadat je er een blauwdruk voor vindt, en je kan ook blauwdrukken vinden die een ontwerp verbeteren.

Verder vond ik het al erg leuk om gewoon uitgebreid op mijn gemak het ruimtestation te verkennen. Regelmatig heb je door een raam ineens een prachtig uitzicht op het ruimtestation of een ster of gasreus en alles is natuurlijk prachtig belicht en ademt sfeer. Vooral ook wat de geluidseffecten betreft. Alles piept, kraakt, vonkt en sputtert, en na een tijdje leer je als je gestommel hoort wel het onderscheid te maken tussen geluiden die van Sevastopol zelf komen of van de alien, maar volkomen op je gemak voel je je nooit eigenlijk.

Tijdens de gameplay zelf is het spel in grafisch opzicht bijna perfect te noemen wat mij betreft. Je ziet wat te glanzende gezichten tijdens de cutscenes. maar dat vind ik wel bij de klamme en claustrofobische sfeer passen. Ook had de anti-aliasing beter gekund maar daar heeft iemand al een kleine mod voor gemaakt. De lipsynchronisatie is beroerd maar daar kan ik ook wel mee leven. Het grootste deel van het spel ben je alleen. En tegenover al die minpunten staat wel dat het spel behoorlijk geoptimaliseerd is voor een spel dat er zo goed uitziet.

Het grootste minpunt is dat je eigen lichaam geen schaduw werpt en je ook je eigen weerspiegeling niet ziet in glanzende voorwerpen, maar dat doet allerminst wat af aan hoe je je fysiek aanwezig voelt in de spelwereld. De "weerstand"/het gewicht van je lichaam dat je voelt als je beweegt, niet zo licht als doorgaans in shooters bijvoorbeeld. Iedere sprong, val, deur die je opent of schakelaar die je omzet voelt echt als een fysieke handeling. Hierdoor voelt het helemaal alsof je in de schoenen van Amanda Ripley door dat ruimteschip rondloopt en voel je je extra kwetsbaar. Ook dankzij de geweldige geluidseffecten uiteraard.

De muziek is ook subliem, en op de beste momenten voelt het alsof je de hoofdrolspeler bent in een nagelbijtend spannende blockbuster. Vooral als je je net in een kluisje of op een andere mooie plek hebt verstopt, net buiten het zicht van de Xenomorph, en precies op het goede moment de spannende muziek hoorbaar is. De minigames die de gameplayvertaling van het hacken zijn vind ik ook wel aardig ontworpen als vrij simpele en routinieuze handelingen die je zo snel mogelijk wil verrichten zodat het toch soms een nerveus klusje kan worden.

Het spel bevat uiteraard wel saves, en de keuze voor checkpoints is een verstandige. Als je op ieder moment de boel kon opslaan zou dat veel van de spanning wegnemen. Ik vind dat ze het ook leuk hebben gedaan met die machines die je gebruikt om te saven als je dat wilt. Wel is het spel weinig consistent wat betreft de verspreiding van die dingen. Soms zie je er net wat teveel in korte tijd.

Ook ben ik niet zo positief over de missie waarin je een flashback beleeft door de ogen van Marlow, de kapitein van de Anesidora, het schip dat op LV-426 hetzelfde schip vindt dat de crew van de Nostromo vindt in de eerste Alien-film. Het is even leuk om de planeet en het schip door te lopen, maar het is een eentonige en trage missie waarin je met weinig zicht over lastig te onderscheiden maar afgebakende paden dwaalt en vooral een vervelende onderbreking. Veruit de minste missie en alleen even leuk als verwijzing naar de film.

Er is ook de kritiek dat de vlammenwerper wat van de spanning uit het spel haalt, en dat is wel een klein beetje zo maar ook weer niet zo enorm veel als vaak beweerd wordt. Zoals ik al zei, de alien wordt er steeds minder gevoelig voor. Nadat er is afgerekend met de Xenomorph (een ideaal moment om wat meer vrij rond te lopen en je op verkennen en de collectibles te focussen) voelt het alsof het spel al zo'n beetje op zijn einde is en gaat het eigenlijk wat te lang door. Maar ik speelde zelf het spel in etappes en kreeg er geen genoeg van, dus voor mij was dat geen bezwaar. Maar de spanning kakt zeker wat in. Pas na de "dood" van Samuels wordt het weer een stuk beter allemaal. Apollo Core is weer echt geweldig

Het echte einde is lekker groots. Het begint angstaanjagend met de missie in het nest van de Xenomorphs en dat nare stukje in de "regen"met al die Working Joes, wordt daarna ontroerend en spectaculair met dat prachtige bericht van Ellen Ripley voor haar dochter gevolgd door de ontsnapping van de Anesidora, en het spektakel zet zich daarna vooral voort met de ontsnapping van Sevastopol, met tussendoor nog wel een schitterend rustpuntje in de vorm van de ruimtewandeling. Er komt amper gameplay bij kijken maar wat een ervaring door de graphics en geluiden, en het is iets wat ik altijd al wel in een spel heb willen doen. Een van mijn favoriete momenten in een spel dat al vele hoogtepunten bevat. 4.0*.

Als afsluiter nog even wat losse opmerkingen:

-Rewires zijn vrij repetitief en niet al te nuttig. Eigenlijk een grote gemiste kans.
-Best een blunder dat die stun baton gewoon mensen blijkt te doden. Dat kostte me een achievement tijdens mijn eerste speelbeurt.
-De jumpscare met de op de grond liggende android wordt wel wat flauw.
-De graffity op de muren is wel een wat onzinnige en simpele manier om sfeer te creëren. Meer iets voor oude spellen waarin nog minder mogelijk was.
-Beetje karig dat je geen cutscene krijgt wanneer je met de ambulance naar de Anesidora vliegt. Of je laat alles live zien of je doet een cutscene. Anders ziet het er wat lelijk uit.
-Survivor Mode is weinig aan. Het voelt niet zo organisch als de rest van het spel.

avatar van Onderhond
4,5
Kritiek dat de Xenomorph je teveel volgt en het daarom niet zo realitisch is vind ik maar raar. Het Is puur technisch gezien uiteraard wel zo, maar je zit wel te gamen natuurlijk. Zou maar gek zijn moest de Xenomorph echt door het schip gaan dolen ... dan kom je hem misschien een keer of 3 tegen gedurende het gehele spel.

avatar van Sinner
Onderhond schreef:
... dan kom je hem misschien een keer of 3 tegen gedurende het gehele spel.


...of gewoon helemaal niet en dan heb je meteen de saaiste game ooit te pakken...

avatar van Onderhond
4,5
Ook mogelijk inderdaad. Misschien dat ze net een iets natuurlijke manier hadden kunnen vinden om de ontmoetingen met de Xenomorph op te drijven, maar aan zulke dingen kan ik me zelden storen.

avatar van Thomas83
4,0
Als de Xenomorph helemaal vrij door het het schip zou rondwandelen zou er weinig aan zijn inderdaad, maar het is vooral vervelend als je hem echt goed kwijt bent en hij dan ineens toch gelijk weer opduikt puur omdat je een nieuw deel van de map betreedt. Dan stap je een of andere onzichtbare grens over en voelt het wat te kunstmatig. Juist ook omdat het spel je verder redelijk wat vrijheid biedt en bijna alle leuke situaties uit ongescripte gameplay laat komen.

avatar van esteban
Deze game helaas nog niet zelf kunnen spelen, maar van wat ik er bij vrienden van gezien heb was ik zwaar onder de indruk. Uiterst benieuwd naar. 'k Zet hem toch maar eens op de verjaardagslijst.

avatar van esteban
Leuk nieuws voor de fans van deze game : Alien: Isolation (2019) - TvMeter.nl

avatar van Maiky
4,5
De end credits schuiven as we speak over mijn beeldscherm! (Eigenlijk zijn ze zojuist afgelopen maar het klinkt toch leuker om te zeggen dat ze nog bezig zijn en misschien moet ik ook niet zo eerlijk zijn wat dit soort dingen betreft.) Maar godsámme wat ben ik blij dat het erop zit. En ook weer niet. Ik had in eerste instantie een haat/liefdeverhouding met de game. Ik heb 'm al jaren in bezit, heb 'm in het begin in korte etappes gespeeld, halverwege de game vervolgens een jarenlange pauze ingelast en twee weken geleden de draad weer opgepakt en, jawel, bijna obsessief gespeeld. Ik ben niet echt een horrorgamer, maar ik zit wel vuistdiep in het Alien-universum (strikt gesproken alleen de eerste film) en dit lijkt me dan verplichte kost. Het is me uiteindelijk enorm bevallen.

Ik denk dat dit toch top 10-materiaal gaat worden. Fantastisch vormgegeven - het is goed dat Creative Assembly een handvol terrabytes aan officiële Alien-informatie tot hun beschikking kreeg. Ik ben zelden weinig onder de indruk van filmmonsters, maar de Xenomorph blijf ik angstaanjagend vinden - en omdat CA dicht bij Gigers originele ontwerp is gebleven komt dat de spanning wat mij betreft alleen maar ten goede. Ook het ontwerp van de ruimtestations zijn fenomenaal. Je zou inderdaad af en toe gewoon eens stil willen staan om rond te kijken.

Maar goed, ik ben toch wel blij dat het voorbij is en ik door kan gaan naar wat minder stressvolle games. CA heeft een geslaagde poging gedaan om de stresslevels tot grote hoogten te pompen. Je voelt je vrijwel nergens veilig doordat de Xenomorph overal kan opduiken - en omdat 'ie geen vaste routines heeft is het iedere keer een raadsel waar en wanneer hij zal opduiken. En dankzij kleine details blijf je altijd de neiging houden om over je schouder te kijken: saven, inloggen op computers en de rewires duren altijd nét iets langer dan je eigenlijk zou willen, subtiele geluidseffecten houden je constant alert en als je midden in een gang of kamer iets metaligs moet gaan opensnijden maakt dat voor je gevoel altijd véél te veel lawaai.

Kudos voor Creative Assembly dat ze deze game zo serieus hebben behandeld - van de nerveuze gameplay tot de accurate ontwerpen en sfeervolle sound effects (de originele muziek, dat kraken en dreunen van het ruimtestation - vooral in de laatste pakweg 20 minuten is het de moeite om het volume flink wat hoger te zetten). Ik ga even bijkomen!

Gast
geplaatst: vandaag om 13:55 uur

geplaatst: vandaag om 13:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op GamesMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.