Ryse: Son of Rome (2013)

IK kan me de trailers nog herinneren bij de release. Toen trok de Hack & Slash achtige gameplay mij allerminst dus heb de game al die jaren links laten liggen. Maar aangezien deze nu in gamepass zit, heb ik hem maar eens opgestart. En ik heb me hier kostelijk mee vermaakt moet ik zeggen.

De setting in Rome en omstreken is erg leuk en het geheel ziet er echt prachtig uit. Zelfs 7 jaar na release kan dit nog prima meekomen. Het verhaal is niet bijzonder hoogstaand en je ziet het ver van te voren allemaal al aankomen, maar het dient als een prima middel om verder te komen en is nergens storend. De gameplay is vermakelijk maar mist verdere diepgang. Zo begin je met een zwaard en schild en eindig je met zwaard en schild, en heb je ene lichte en zware aanval en dat is het wel. Verder is het veel lopen en button smashen. Daarnaast wordt de combat ook erg herhalend na verloop van tijd. Ook omdat de hoeveelheid verschillende vijanden op 1 hand te tellen zijn. Na 20 keer dezelfde man met schild op dezelfde manier te hebben afgemaakt begint het wel wat te vervelen. Gelukkig duurt de game niet al te lang.

Ik heb met prima vermaakt met Ryse. Na afronding ben ik eigenlijk wel enigszins verbaasd dat hier nooit een vervolg op gekomen is. Met de huidige techniek en wat aandacht voor het verhaal en combat kan hier een meer dan prima vervolg op gemaakt worden. Iets wat vooral voor de nieuwe Xbox Series een knaller kan worden om aan te tonen wat er visueel mogelijk is.

Erg lekkere game niks mis mee.

Eentonig maar smakelijke hak en zaag sequenties maken een aardig vermakelijk geheel om zo nu en dan even op te pakken.

Het systeem met de kleuren om aan te geven welke knop voor de meest doeltreffende finisher was voor mij zelfs iets nieuws en geeft het vechtsysteem wel iets van een originele invalshoek mee.

Grafisch doet het zo’n tien jaar later eigenlijk nauwelijks tot niet onder voor wat we vandaag de dag op dat vlak doorgaans voorgeschoteld krijgen.

Zeker de moeite waard om nog eens te spelen mocht je jezelf op een dag mogelijkerwijs in dergelijke positie bevinden.

Deze kwam voorbij in een gamequiz en de beelden alleen al overtuigde mij om het te willen spelen. Ryse: Son of Rome is heel filmisch in zijn cutscenes en hoe de actie in beeld is gebracht. Grafisch is het zeer hoogstaand; het verbaasd mij dat dit een 13 jaar oud spel is (mij had je wijs kunnen maken dat deze in de afgelopen 5 jaar uitkwam, zo goed zien de beelden eruit). Het verhaal is een onderhoudende, popcorn Hollywood film die inspiraties haalt uit films als Spartacus en Gladiator. Het verhaal is moeilijk om echt serieus te nemen door het hoge cheesy gehalte en personages die weinig diepgang bevatte, maar ik was wel degelijk vermaakt.

Het vechtsysteem is leuk om te doen. Het was bevredigend om omringt te zijn door een groep vijanden en deze 1 voor 1 weg te tikken door juist de aanval / shield / dodge / parry knop af te wisselen (vergelijkbaar met Assassin’s Creed en Shadow Of Mordor). Simpel, en het zal de ervaren hack and slash-spelers niet uitdagen (ik speelde op hard mode en verloor nergens), maar het bleef vermakelijk om te doen. Voornamelijk vanwege alle brute kills, mooie animaties en filmische shots die het vechten een extra punch gaf.

Wanneer de game afwisseling probeerde te hebben was dit matig: oersimpele turrent secties of duiken voor pijlen. Deze stukken waren te eenvoudig en mochten er van mij uit. Verder stond ik niet bepaald voor de Romeinen te juichen in het verhaal. Ik kreeg het idee dat zij aan de verkeerde kant zaten en na de onthulling dat de leider corrupt was zat ik eigenlijk meer voor de Britten te juichen dan de ‘held’ aan wiens kant je moest staan.

Prima game waar zijn grootste charmes zitten in de mooie vormgeving, zijn filmische scenes en vermakelijke vechtsysteem. Door de eentonigheid van het vechten, en dat het verhaal nooit meer werd van vermakelijk, zakt het naar een 3* ipv een hoger cijfer (waar ik stiekems op hoopte). Maar heb er wat uren vermaak uit kunnen halen.

3*