The Stanley Parable (2013)

The Stanley Parable is het eerste spel waarop ik gestemd heb zonder het gespeeld te hebben.

Maar in dit geval maakt dat volgens mij niet zoveel uit. Ik heb namelijk wel een walkthrough gezien (aanvankelijk om een beeld te krijgen van het spel, maar ik vond het zo boeiend dat ik het meteen helemaal heb afgekeken), en de gameplay van dit spel is zo minimaal dat het niet zoveel uitmaakt of je het spel bekijkt of speelt. Waar het spel in uitblinkt is niet haar gameplay (je kunt in feite alleen maar rondlopen), maar in het plot, in haar monologen, in haar humor en in het spelen met de verwachtingen van de speler mbt spelconventies. De gameplay is slechts een middel waaraan die zaken worden opgehangen.

Een goede manier om The Stanley Parable te omschrijven is misschien om het een ironische parodie op games en hun conventies te noemen - niet in de zin dat ze bekritiseerd worden, maar dat de speler op een komische wijze bewust gemaakt wordt van de spelconventies die hen normaliter niet eens opvallen. The Stanley Parable is daardoor een uniek, memorabel en zeer vermakelijk spel (het is wel zeer kort, want in anderhalf uur ben je er wel doorheen), en achteraf heb ik er spijt van dat ik het spel niet gewoon gekocht heb (nu heeft dat niet zoveel zin meer). Maar 3.5* heb ik voor dit bijzondere spel zeker over.

Leuk spelletje... in concept. Qua gameplay helaas vrijwel non-existent, het enige wat je letterlijk doet is lopen en op je linkermuis klikken bij bepaalde momenten van interactie. Maar de humor van The Narrator is geweldig en de droge, stille en mysterieuze sfeer vond ik soms zelfs griezelig. Ik heb 'm vier keer "uitgespeeld"... in amper twee uur tijd. Maar de replay value is heel hoog, elke deur en elke keuze leidt volgens mij wel tot een ander einde. Op dat gebied blijkt dit spel voor mij dus vooral uit als je 'm in short bursts speelt. Zeker het proberen waard voor de ervaring zelf, maar om nou te zeggen dat ik het een meesterwerk vind. Nee, dat helaas niet. Daar vind ik hem te basic voor. Maar ik zie mezelf dit spel wel om de week of twee weer even spelen, al is het maar voor een kwartiertje om te kijken.

Een aparte, originele titel. Hoewel het sneller ging vervelen dan gehoopt.

Het unieke aan Stanley Parable is dat je het tegenovergestelde kunt doen van wat de verteller zegt, waar meestal humoristische gevolgen op zijn. De game maakt gebruik van een schema die tot vele alternatieve paden kan leiden, afhangend van in hoeverre je naar de verteller luistert. De game weet voor ieder pad iets anders te verzinnen, waardoor ik nieuwsgierig raakte naar de meeste andere paden. Ik kwam er echter snel achter dat, met uitzondering van de hoofdverhaallijn, het allemaal ongeveer op hetzelfde neerkomt. Wanneer je van het pad afwijkt gooit de game logica geheel het raam uit om plaats te maken voor allerlei willekeurige gekkigheid. Soms kon ik er om lachen, andere momenten voelde het iets te vreemd en willekeurig om er de lol van te kunnen inzien.

Wanneer je het verhaal serieus probeert te nemen, door de hoofdlijn te volgen, dan kom je erachter dat het verhaal broodmager is. Je bent er in hooguit 10 minuten doorheen en er blijven meer vragen over dan antwoorden. The Stanley Parable gaat in dat opzicht geheel om de humor die komt kijken bij het negeren van de verteller. Als gevolg voelt dit meer als een grap die op verschillende manieren verteld word, dan een game waarin je een leuk verhaal van meerdere kanten kunt bewonderen.

De stemacteur is iig heel goed, wat zeker bij een concept als dit belangrijk is. Ik kwam geen technische mankementen tegen en grafisch is het prima. Voel me er onverschillig over. Leuk concept met z’n nodige humor momenten, maar ik had zo’n concept liever gezien bij een serieuzer en logischer verhaal.

3*