Condemned 2: Bloodshot (2008)

Ik heb in de loop der jaren al vele horror games achter de rug en Condemned 2: Bloodshot is de zoveelste game die ook exact in datzelfde rijtje thuishoort. Wat echter wel opmerkelijk was, was dat het eerste deel een exclusieve toptitel was voor de Xbox 360, die samen met Condemned het levenslicht betekende voor Microsoft’s nieuwe console. We zijn ondertussen al enkele jaartjes verder en heb mij maar eens gewaagd aan het vervolg van Microsoft’s exclusieve topper. Ikzelf was hartstikke benieuwd wat men nou in petto had wat zijn voorganger net zo goed maakte. Uiteindelijk kan ik alleen maar zeggen dat de gruwel enkel maar is toegenomen met het zoverre gedreven geschifte verhaal en de bijzonder vreemde personages die hier hun opwachting maken. Condemned 2: Bloodshot is niet een alledaags spelletje, voor de meerwaardezoekers een gift, voor sommige zwakke zielen onder ons ook weer niet.

Dit vervolg op het nogal freaky eerste deel is in de meeste opzichten in positieve zin verbeterd. Zo heeft de gameplay enkele minieme verbeteringen gekregen en probeert dan ook zo het spel naar een hoger niveau te tillen. Je kan vijanden ditmaal op een behoorlijk pijnlijke wijze de dood injagen door ze bijvoorbeeld door televisieschermen heen te gooien met een verbrijzeld hoofd tot gevolg of andere executies die voor de nodige proporties geweld zorgen. Dit spel is voor alle duidelijkheid niet voor zwakke zielen weggelegd, laat staan voor diegene met een zwakke maag. Het bloed is nu niet overvloedig aanwezig, maar toch, soms zijn enkele situaties nu niet van de minste. Opengespleten lichamen kom je wel eens tegen en zien er dan ook behoorlijk goor uit. Het leuke ervan is, is dat je verschillende lichamen moet onderzoeken. Je partner vraagt dan ook meermaals om sommige onbeantwoorde vragen via jou te achterhalen. Bij sommige situaties is het ook zo dat het nodige speurwerk nodig is om verder te kunnen geraken in het spel. Zo niet, faal je en krijg je een lagere gradering op je eindscherm getoverd. Meestal heb je de link wel al snel door, soms is het dan weer een onnodig geklungel en gezoek en weet daardoor ook de kracht van het spel niet te bevorderen. Het tempo wordt er onnodig door gepauzeerd en het voelt herhaaldelijk en langdradig aan op den duur. Dat is jammer, maar gelukkig is het vechtsysteem wel in orde, godzijdank. Over het vechtsysteem hebben de makers duidelijk goed nagedacht. Zo voorziet men je van verschillende wapens in allerlei soorten en maten. Dat gaat van loden pijpen tot een dodelijke loop van je shotgun. De shotgun is je beste vriend wanneer je in het nauw wordt gedreven door psychopaten die je het liefst van al van kant maken. Het schieten is nu niet zo vernuftig in mekaar gestoken als ik eerder voor ogen had, als ik eerlijk moet zijn. Zo moet je je personage continu van de nodige drank voorzien vanwege de vuilgebekte man een alcoholieker is. Op zich best een leuk idee, al moet ik bekennen dat het schieten van wapens er uiteraard niet beter op werd en soms frustraties teweeg bracht in bepaalde hoofdstukken.

Grafisch ziet de game er na de afgelopen jaren alles behalve slecht uit. Zo zijn de omgevingen sterk weergegeven en met de nodige straffe lichteffecten voorzien en zijn de lichtweerkaatsingen ook behoorlijk sterk neergezet. Maar zoals ik al eerder vermeldde: zijn de vermoorde lichamen nog het best op je televisiescherm weergegeven. De impact die je krijgt bij het zien van een opengereten lijk is behoorlijk straf en is hier dan ook beresterk neergezet. De sfeer is sterk en weet samen met de beklemmende muziek een topprestatie neer te zetten. Dat is waar de jongens van Monolith bekend om zijn geworden en hier is dat dan ook niet anders. Maar eng wordt het zelden tot nooit. Dit is geen F.E.A.R., jongens. De nadruk ligt meer op actie in de Condemned serie en dat zal je al geweten hebben vanaf het eerst beginnende halfuur.

Muzikaal zit het allemaal wel goed, zo voel je je op elk moment wel een beetje op je ongemak. Je vijanden situeren zich soms in bepaalde locaties die in slecht belichte plaatsen vertoeven en weten de adrenaline wel op een hoger niveau te brengen dan je aanvankelijk zou durven denken. Het is allemaal wel dik in orde als het op geluid aankomt en weet voor de gepaste horrorsfeer te zorgen, die je van een titel als deze wel verwacht.

Condemned 2: Bloodshot gaf mij gemengde gevoelens bij het spelen ervan. Begrijp mij niet verkeerd want ik heb wel degelijk plezier uit dit vervolg geput. Zo waren enkele scènes behoorlijk goed neergezet en wisten je voor een bepaalde duur wel te imponeren. Het spel is niet bepaald eng, het spel geeft je eerder een erg beklemmend gevoel. Zo zijn de meeste locaties niet bepaald groot, maar je krijgt toch genoeg keuzevrijheid hoe je je opdracht wil aanpakken. Dat is wat dit vervolg eigenlijk best wel siert en je zo toch keer op keer maar weer weet te vermaken. Je kan tijdens het spelen van je missie ook andere kleine opdrachtjes volbrengen, die je een hogere gradering bezorgen en je dan ook belonen met tal van nieuwe leuke gadgets. Het idee is leuk, maar toch een beetje moeilijk om echt alles te kunnen behalen en sommige medailles zijn dan ook vrijwel onhaalbaar. Je moet al echt een hulpgids gebruiken als je alle missies wilt volbrengen op de hoogste gradering. Dit was niet zo een groot probleem geweest als je missies niet zo lang zouden duren. Maar dat doen ze helaas wel en dat doet afbreuk aan de ervaring voor spelers die echt alles uit een spel willen halen. Ik zie mij niet meer zo snel alle missies opnieuw herspelen voor de hoogste gradering vrij te spelen tot mijn grote spijt. Misschien ben ik nu aan het mierenneuken, al wou ik het toch op zijn minst nog eventjes erbij vermelden.

Dit vervolg heeft enkele goede ideeën en zijn in de meeste opzichten ook goed uitgevoerd, al kon het op enkele vlakken nòg beter. Geen topper, geen middenmoter, eerder een spel met enkele hoogstandjes en je hiermee een ervaring bezorgt die je niet snel weet te vergeten. Verzoen je echter wel een beetje met de kleine mankementjes, waar het spel af en toe mee te kampen heeft. De positieve kanten van Condemned 2: Bloodshot zijn echter wel in de meerderheid en maken van dit spel een sterk vervolg en vormt dan ook meteen een meer actiegerichte titel dan zijn voorganger. Is dit een slecht iets? Na het spelen van deze titel, zeg je? Absoluut niet.

Waarom heeft deze game zo'n gemiddelde? Verdient veel hoger, joh.

Dit is waarschijnlijk de meest gewelddadige game die ik ooit in mijn leven heb gespeeld, en ja het is fucking vet. Je kan belachelijk veel objecten in de omgevingen gooien of als wapen gebruiken. En de geluiden van de vijanden zijn echt vet. Net als de hele sound-design van de game. Doffe geluiden, loeiende sirenes, schreeuwende junkies. Erg intimiderend.

De omgevingen zijn donker (soms te donker) en smerig. Je kleine zaklamp red je niet van de complete duisternis om je heen. En als er een junk of seriemoordenaar om de hoek op je af komt rennen worden je handen klem en zweterig. Echt een geweldige sfeer.

Ook het verhaal vond ik stiekem altijd wel goed. In het eerste deel was het allemaal wat meer herkenbaar en logisch en toen was Ethan ook nog geen complete junk. Hier ziet hij er trouwens er veel blanker uit dan in het eerste deel. In het eerste deel zou je zelfs kunnen denken dat het een Mexicaan of Native American is. De grote slechterik is er ook niet meer, wat wel jammer is. Serial Killer X is namelijk een van mijn favo game-slechterikken. Nou dat ook weer niet, maar als ze iets meer zijn karakter gingen uitdiepen was hij dat hoogstwaarschijnlijk wel geweest.

Condemned is super Heerlijke levels en sfeer. Op vele gebieden een verbetering van het origineel , maar het eerste deel was toch wel wat vernieuwender en spannender voor me. Het open einde verbaasde me ook nogal. Maar ik hoop snel op een 3e deel!

****