menu

Until Dawn (2015)

mijn stem
3,92 (52)
52 stemmen

PlayStation 4
Adventure
single player

Ontwikkeld door Supermassive
Uitgegeven door Sony

Een groep schoolvrienden trekt, één jaar na de mysterieuze verdwijning van een vriend, naar de locatie waar deze laatst gezien zou zijn, om daar samen afsluiting te zoeken. Ze komen terecht in een afgelegen hut in het bos. Het zou wel eens hun laatste samenzijn kunnen zijn. Want zodra de nacht valt blijkt dat ze niet alleen zijn, en zullen ze moeten vechten voor hun leven.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=HAKBU7VXdUI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat GamesMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe GamesMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Grovonion
Was het niet zo dat je keuzes bepalen wie van de 8 aan het leven blijft? Indien ja, dan zou ik toch zeggen dat de invloed op het spelverloop redelijk groot is?

avatar van JacoBaco
3,5
In eerste hoofdstukken lijken de keuzes geen (serieuze) gevolgen te hebben, maar ik kan het mis hebben. Ik heb nog geen enkele trofee in elk geval. Alle trofeeën zijn secret, dus ik laat me eerst verrassen.. Als ik de game uitgespeeld heb ga ik alle trofeeën eens goed bekijken.

kiriyama
Grovonion schreef:
Was het niet zo dat je keuzes bepalen wie van de 8 aan het leven blijft? Indien ja, dan zou ik toch zeggen dat de invloed op het spelverloop redelijk groot is?


Ja, maar personages kunnen maar op bepaalde momenten echt sterven.

avatar van Jordy
3,5
Nou ja, als je de tweede keer precies dezelfde scenes speelt, maar dan met 3 personages ipv 2, dan vind ik de gevolgen ook weer niet zo heel groot

avatar van JacoBaco
3,5
@Jordy
Het is dus niet zo dat je daadwerkelijk nieuwe scènes krijgt en het verhaal daardoor ook echt anders verloopt? Er zijn sowieso 3 of 4 verschillende eindes wat dus puur betrekking heeft op wie het overleven?

Zo ja... Jammer dat de keuzes dan in principe alleen dienen voor wie wel of niet sterft en het verhaal dus nagenoeg hetzelfde blijft.

Ik heb deze game gekocht op marktplaats voor €30. Prima prijsje wat mij betreft.

avatar van Grovonion
ja, da's minder, je hebt dus gewoon naargelang je beslissingen meer karakters die eraan geloven, maar het verhaal zelf is redelijk lineair. Toch, nog een wachten en aan 20 of 30 euro spelen lijkt me wel leuk.

avatar van Jordy
3,5
JacoBaco schreef:
Het is dus niet zo dat je daadwerkelijk nieuwe scènes krijgt en het verhaal daardoor ook echt anders verloopt?


In grote lijnen niet nee. De eindscène bv. is ongeacht de keuzes dezelfde, alleen het aantal aanwezige tieners verschilt naar gelang je keuzes. Bepaalde dialogen of andere details zullen wat anders zijn, maar verder volgt elke speelbeurt dezelfde hoofdstukken en locaties.

Remi
Dat valt even vies tegen...

avatar van JacoBaco
3,5
Vind ik ook Remi!

Ik heb inmiddels hoofdstuk 1 t/m 8 afgerond en er zijn (dacht ik) 10 hoofdstukken en ieder hoofdstuk duurt voor m'n gevoel ongeveer 45 min (gemiddeld)..

Hoewel deze game heel veel zaken goed doet, doet het ook heel veel fout!
Waar ik mij tot nu toe het meest aan stoor is:
Het vele lopen. Je kunt niet rennen, alleen wat sneller lopen, maar het blijft lopen.
Zo'n beetje ieder hoofdstuk begint met lopen en ondertussen vind je clues en schrik je je af en toe een vieze onderbroek. Maar dat lopen gaat wat mij betreft net even te lang door en tegen het einde komt er actie in de vorm van bijvoorbeeld een achtervolging met Quick Time Events. Niet ieder hoofd eindigt in een achtervolging, maar wel steeds die Quick Time Events. Weet alleen (nog) niet of sommige QTE dodelijk gevolgen kunnen hebben.

Maar aangezien dit een game is waarin er van alles mogelijk lijkt d.m.v. keuzes en de game heel erg uitnodigend is om het weer opnieuw te spelen, valt het toch wel tegen. Ik moet de game nog uitspelen, maar wat ik nu vaak lees, is dat de tweede keer wel een echte teleurstelling is. Maar toch zie ik het meest op tegen het vele lopen, lopen, lopen, lopen... De eerste keer is best spannend omdat je nog niet weet wat er komt en ja de game heeft best veel goede schrikmomenten, maar die weet je daarna ook wel en is het gewoon saai lopen en is de spanning er toch wel vanaf!

Maar ik ga toch die platinum binnenhalen!

avatar van Rujar
Het tempo van een filmervaring wordt er helemaal uit gehaald door de gameplay elelementen. De gameplay elementen zijn ook niet heel geweldig, omdat het feitelijk geen effect heeft op het uitspelen van de game, wel het verloop van de game. Daarnaast word je ook te bij de hand genomen om tot het einde te komen en de keuzes worden veel teveel aangeduid. Iets geforceerd allemaal. Wat het moet doen om tot een game te komen is om alle kaders eigenlijk uit het spel halen. Anders moet je de gameplay echt beperken tot een paar keuzes, wat eigenlijk zou beteken dat de filmindustrie het stokje over zou kunnen nemen en we geen gebruik meer hoeven te maken van animatie.

avatar van Fonzzz002
4,5
Until Dawn is een interactief-verhaal game in het horrorgenre. Het is te vergelijken met games als Heavy Rain of Telltale’s The Walking Dead qua gameplay en algehele feel. In Until Dawn volg je een groep tieners die, één jaar na een tragisch ongeval waarin twee vriendinnen overleden, terugkeren naar een hut op een verlaten eiland om samen een gezellige avond te hebben. Al snel komen ze erachter dat de plek niet zo veilig is als ze hadden verwacht en ze moeten zien te overleven tot de volgende dag.

Until Dawn klinkt als een game speciaal voor mij gemaakt: interactieve-verhaal games zijn één van mijn favorieten type games.Ik ben een groot liefhebber van Heavy Rain & Beyond Two Souls, maar ik ben ook een liefhebber van het horrorgenre. Deze game klonk daarom als een perfecte combi van twee dingen die ik lief heb, en ik moet zeggen dat het niet teleur heeft gesteld. Wat me het meest bij Until Dawn heeft aangetrokken is de suspensie: ik kon niet stoppen met spelen omdat ik per se wou weten hoe het verhaal verderging, met als gevolg dat ik binnen twee dagen de game had uitgespeeld. Until Dawn weet heel goed de mysterie erin te houden en gaandeweg geven ze je steeds meer clues om erachter te komen wat er gebeurd. Zelfs toen ik wist wat er aan de hand was had de game nog wat verassingen in petto waardoor nooit de spanning werd ontnomen.
Onlangs dat, op het eerste gezicht, de personages saaie horrorfilm-stereotypes lijken worden ze steeds interessanter naarmate je ze beter leert kennen. Ieder personage is sterk geacteerd en word op een bepaald punt aardig. Ik begon om het welzijn van ieder personage te geven (met uitzondering van Emily misschien..) en merkte met hun mee te voelen indien het niet goed verliep.

Wat de gameplay betreft bestaat Until Dawn, soortgelijk aan Heavy Rain, uit rondlopen, objecten zoeken, morele keuzes maken en quicktime events. Maar in plaats van schaamteloos de gameplay van Quantic Dreams jatten heeft Supermassive zijn best gedaan nieuwe mechanics toe te voegen. Zo heb je verspreid over de levels verschillende verzamelobjecten die belangrijk zijn te vinden, zoals de totempalen: totempalen zijn objecten die je een kort stuk uit de toekomst laten zien zodat je rekening kunt houden met je keuzes. Soms staan er belangrijke hints over dingen die er gaan gebeuren waardoor je beter weet welke keuze te maken, hierdoor vond ik het altijd belonend naar ze te zoeken. Naast totempalen kun je ook clues vinden die hints geven over wat er werkelijk aan de hand is, en het verhaal speelt op subtiele wijze met wanneer ze wat bekend maken.
Grafisch is Until Dawn adembenemend mooi: niet enkel het realistische detail in de personages en de omgeving, maar met name de sfeervolle belichting en camerahoeken creëerden een filmische ervaring & een artistiek ogend eindproduct. Daarnaast is de muziek uitstekend en weet precies wanneer intens te worden of wanneer ze je moeten laten rusten.

Until Dawn heeft een aantal nadelen: voornamelijk de eerste 45 minuten. In de eerste 45 minuten worden hints en tutorials zo dusdanig vaak herhaald dat ik me haast beledigd voelde. Je hoeft geen vijf keer te herhalen dat je met R2 een object kan oppakken en met de rechter stick het kan bewegen, zoiets is na één keer al duidelijk. Geziene de grote hoeveelheid horror clichés had ik in het begin moeite met het verhaal te waarderen, laat staan de personages. Maar gaandeweg word dat verholpen en had ik daar geen last meer van.
Het enige wat ik verder jammer vind is het einde. Niet zozeer het einde zelf maar meer de invloed die je op het einde hebt: ik ging er vanuit dat de game duidelijk zou maken waar de personages heen zouden gaan na het einde, maar in plaats daarvan stopt het verhaal redelijk abrupt zodra het zonsopgang is. In Heavy Rain kreeg ieder personage een duidelijk einde dat zich aansloot bij de keuzes die je maakt, in Until Dawn is het enkel relevant als je personage het overleeft ongeachte hoe.

Onlangs deze minpunten is Until Dawn een game die ik iedere liefhebber van Quantic Dream games & horrorgames aanraad te spelen. Eén uur in de game en ik zat vastgenageld aan het scherm. De prachtige graphics, sterke acteerprestaties en een aantal pittige keuzes zorgde voor één van mijn favorieten games uit 2015 die ik tot zover gespeeld heb. Binnenkort ga ik het herspelen en alles zo anders doen als mogelijk.

4,5*

avatar van AmazingPP
4,0
Tsja, wat moet je schrijven na zo'n prachtig recensie? Ik ben het helemaal eens met mijn bovenbuurman, alleen geef ik de game een halfje minder. 4 *

avatar van Marcellussss
3,0
Prima game, maar naar mijn mening lang niet zo goed als de meeste recensies je willen doen geloven. Doet mij helaas vooral aan de moderne slasher films denken in plaats van klassiekers als Halloween of Texas Chainsaw Massacre; laat staan dat het in de buurt komt van een meesterwerk als Psycho. Ik snap natuurlijk dat het zowel een ode als een parodie op het genre is en voor een groot deel niet serieus dient te worden genomen (met name de eerste hoofdstukken), maar dat maakt de game niet beter imo.

Maar het zwakke plot en de stereotiepe karakters zijn niet dé reden waarom Until Dawn mij aan de moderne slasher doet denken. Net zoals de recente slashers wist dit spel totaal niet onder mijn huid te kruipen, en dat terwijl dit bij een interactief medium veel gemakkelijker is gezien de grotere betrokkenheid. Het enige waar ik ook maar enigszins zenuwachtig voor was waren de vele laagdrempelige jump scares die in het spel bleken te zitten. Supermassive had wat dat betreft meer naar Bloodborne en Amnesia: The Dark Descent moeten kijken; games met een horrorthema waarbij je constant op het puntje van je stoel zit omdat je nooit weet wat er om de volgende hoek loert, in plaats van een game die je vooral laat schrikken door uit het niets een schreeuwend beest o.i.d. te tonen. Het spel gaat ook tijdens de laatste hoofdstukken keihard op zijn bek zodra duidelijk wordt dat Josh de Psycho is, wat de speler allang wist als hij ook maar enigszins naar collectibles had gekeken. Hierna was eigenlijk alles duidelijk en wachtte ik vooral totdat de game een nieuw mysterie introduceerde, maar helaas bleef het slechts bij de kannibalistische wendigo.

De keuzes hier zijn enorm uitgekauwd en worden, zoals Rujar al zei, veel te veel aangeduid. Dit geldt vooral voor de kleine hoeveelheid keuzes die er daadwerkelijk toe doen. De game geeft soms zelfs zo'n vijf á zes keer van tevoren aan hoe je het best met een aantal situaties om kunt gaan (de wendigo kunnen je niet zien als je stil staat). Ik snap dus echt niet waar de mensen die claimen dat elk karakter op elk moment door een kleine fout dood kan gaan dit vandaan halen, want voor mij was het erg makkelijk om tijdens mijn eerste speelbeurt elk karakter in leven te houden. En per slot van rekening hebben deze keuzes enkel invloed op wie er allemaal overleeft, en niet wat er daadwerkelijk op het einde gebeurd.

Maar ondanks dit alles is het wel prima hersenloos vermaak en vond ik het de 30 euro die ik ervoor neergelegd wel waard. Grafisch is het één van de betere console titels van het moment, ook al laat het spel het qua performance hier en daar wat afwegen. Until Dawn is dus een leuke parodie van de gemiddelde moderne slasher film in interactieve vorm, maar verwacht niet een klassieker die moderne horror en developers als Telltale en Quantic Dream in hun hemd zet. En net zoals veel Telltale series is het vooral een spel wat doet alsof de speler veel invloed heeft, maar wat het liefst gewoon zijn eigen verhaal wilt vertellen.

avatar van Shinobi
4,0
"Boom, butterfly effect."

Eindelijk eens een horrorgame die de verwachtingen waarmaakt.

De opzet van 'Until Dawn' doet me aan eerste instantie denken aan een 'Cabin in the Woods'; een groepje clichématige tieners die een weekendje vakantie gaan vieren in een hutje zonder dat ze weten dat er groot onheil op ze wacht. Gelukkig wijkt de game toch af, al zijn sommige dingen te veel een valkuil. Het zal vast bij het genre horen.

In grote lijnen speelt de game weg à la een 'Heavy Rain'. Dat wil zeggen dat je als gamer voor een groot deel invloed hebt op de acties, dialogen en het verloop. De zogenoemde 'Butterfly Effect' mechaniek houdt alles bij wat je doet en het leuke hiervan is dat elk oorzaak een gevolg heeft. Helaas moet je na een tweede speelbeurt concluderen dat de meeste gebeurtenissen van tevoren zijn vastgesteld en je nauwelijks de controle hierover hebt.

Desondanks blijft de sfeer over het geheel knap behouden. Daarbij zitten er een enkel goed gevonden referenties in verwerkt die de kenner zal kunnen waarderen. Een groot pluspunt zijn de graphics en de motion capture die ervoor zorgen dat je helemaal ondergedompeld wordt. Voeg daar onheilspellende locaties en een aantal sterke jump scares aan toe en het plaatje is af.

Al met al een degelijke horrorgame die ondanks een paar schoonheidsfoutjes zeker de moeite waard is.

4,0 Sterren.

avatar van nintendo
5,0
Fonzzz002 schreef:
Until Dawn is een interactief-verhaal game in het horrorgenre. Het is te vergelijken met games als Heavy Rain of Telltale’s The Walking Dead qua gameplay en algehele feel. In Until Dawn volg je een groep tieners die, één jaar na een tragisch ongeval waarin twee vriendinnen overleden, terugkeren naar een hut op een verlaten eiland om samen een gezellige avond te hebben. Al snel komen ze erachter dat de plek niet zo veilig is als ze hadden verwacht en ze moeten zien te overleven tot de volgende dag.

Until Dawn klinkt als een game speciaal voor mij gemaakt: interactieve-verhaal games zijn één van mijn favorieten type games.Ik ben een groot liefhebber van Heavy Rain & Beyond Two Souls, maar ik ben ook een liefhebber van het horrorgenre. Deze game klonk daarom als een perfecte combi van twee dingen die ik lief heb, en ik moet zeggen dat het niet teleur heeft gesteld. Wat me het meest bij Until Dawn heeft aangetrokken is de suspensie: ik kon niet stoppen met spelen omdat ik per se wou weten hoe het verhaal verderging, met als gevolg dat ik binnen twee dagen de game had uitgespeeld. Until Dawn weet heel goed de mysterie erin te houden en gaandeweg geven ze je steeds meer clues om erachter te komen wat er gebeurd. Zelfs toen ik wist wat er aan de hand was had de game nog wat verassingen in petto waardoor nooit de spanning werd ontnomen.
Onlangs dat, op het eerste gezicht, de personages saaie horrorfilm-stereotypes lijken worden ze steeds interessanter naarmate je ze beter leert kennen. Ieder personage is sterk geacteerd en word op een bepaald punt aardig. Ik begon om het welzijn van ieder personage te geven (met uitzondering van Emily misschien..) en merkte met hun mee te voelen indien het niet goed verliep.

Wat de gameplay betreft bestaat Until Dawn, soortgelijk aan Heavy Rain, uit rondlopen, objecten zoeken, morele keuzes maken en quicktime events. Maar in plaats van schaamteloos de gameplay van Quantic Dreams jatten heeft Supermassive zijn best gedaan nieuwe mechanics toe te voegen. Zo heb je verspreid over de levels verschillende verzamelobjecten die belangrijk zijn te vinden, zoals de totempalen: totempalen zijn objecten die je een kort stuk uit de toekomst laten zien zodat je rekening kunt houden met je keuzes. Soms staan er belangrijke hints over dingen die er gaan gebeuren waardoor je beter weet welke keuze te maken, hierdoor vond ik het altijd belonend naar ze te zoeken. Naast totempalen kun je ook clues vinden die hints geven over wat er werkelijk aan de hand is, en het verhaal speelt op subtiele wijze met wanneer ze wat bekend maken.
Grafisch is Until Dawn adembenemend mooi: niet enkel het realistische detail in de personages en de omgeving, maar met name de sfeervolle belichting en camerahoeken creëerden een filmische ervaring & een artistiek ogend eindproduct. Daarnaast is de muziek uitstekend en weet precies wanneer intens te worden of wanneer ze je moeten laten rusten.

Until Dawn heeft een aantal nadelen: voornamelijk de eerste 45 minuten. In de eerste 45 minuten worden hints en tutorials zo dusdanig vaak herhaald dat ik me haast beledigd voelde. Je hoeft geen vijf keer te herhalen dat je met R2 een object kan oppakken en met de rechter stick het kan bewegen, zoiets is na één keer al duidelijk. Geziene de grote hoeveelheid horror clichés had ik in het begin moeite met het verhaal te waarderen, laat staan de personages. Maar gaandeweg word dat verholpen en had ik daar geen last meer van.
Het enige wat ik verder jammer vind is het einde. Niet zozeer het einde zelf maar meer de invloed die je op het einde hebt: ik ging er vanuit dat de game duidelijk zou maken waar de personages heen zouden gaan na het einde, maar in plaats daarvan stopt het verhaal redelijk abrupt zodra het zonsopgang is. In Heavy Rain kreeg ieder personage een duidelijk einde dat zich aansloot bij de keuzes die je maakt, in Until Dawn is het enkel relevant als je personage het overleeft ongeachte hoe.

Onlangs deze minpunten is Until Dawn een game die ik iedere liefhebber van Quantic Dream games & horrorgames aanraad te spelen. Eén uur in de game en ik zat vastgenageld aan het scherm. De prachtige graphics, sterke acteerprestaties en een aantal pittige keuzes zorgde voor één van mijn favorieten games uit 2015 die ik tot zover gespeeld heb. Binnenkort ga ik het herspelen en alles zo anders doen als mogelijk.

4,5*

Sluit me helemaal hier bij aan. Goed gesproken !

3,5
Leuk spel met veel jumpscares.
Alleen jammer dat het verhaal een twist krijgt waardoor al de spanning uit de game verdwijnt.

avatar van Awake78
Haha juist door die jumpscares ben ik gestopt na hoofdstuk 5 (voordat ze naar de kelder gaan in dat huis, voelde de bui alweer hangen)... Kan er gewoon niet zo goed tegen en leek wel alsof ze het er een beetje om deden. Daardoor speelde het voor mij niet zo relaxed. Gamen voor mij is meer ontspanning...

Erg jammer want qua opzet, graphics en gameplay vond ik dit een van de betere games van de afgelopen jaren!

avatar van Miszmi
3,5
Ik sluit mij deels aan bij de recensie boven mij, maar ik heb de game wel uitgespeeld. Ik zat niet zo te wachten op al die jumpscares en werd er op een gegeven moment ook best een beetje zat van. Je zat steeds alweer te wachten op de volgende en dat haalde voor mij toch wel veel focus van het verhaal zelf af.

Het positieve aan deze game is dat jouw keuzes daadwerkelijk invloed hebben op of iemand doodgaat of niet. Voor de rest van het verloop is het inderdaad niet van invloed, maar dat vind ik persoonlijk ook niet zo belangrijk. Uiteindelijk speel ik een spel toch maar één keer en maakt het mij dus niet zoveel uit of scenes anders verlopen bij een andere keuze.

De spanning is soms om te snijden, juist daarom zijn die jumpscares voor mij een minpunt. Die hadden ze helemaal niet nodig gehad. Het verhaal op zich is erg leuk en daarin valt al genoeg spanning te vinden. Tevens vraag je je geregeld af 'wie is het' en wordt je psychologisch al helemaal in de war gebracht: ik vertrouwde op een gegeven moment vrijwel niemand meer.

Vervolgens komt er een uitkomst, waarvan ik de uitwerking werkelijk geweldig vond. Was echt positief verrast en keek er erg naar uit om verder te spelen. Uiteindelijk viel het me toch allemaal tegen. Die wendigo's vond ik een zeer slechte toevoeging, ik had liever gezien dat het een echt personage was geweest. Vanaf het moment dat ik dat wist, vond ik het spel ook gelijk veel minder leuk om verder te spelen. Gelukkig kom je daar pas achter als je al een eind op weg bent. Desnoods was het nog één van de vermisten geweest (al dan niet als geest) die de tieners liep te teisteren, dat was voor mij alsnog een betere uitkomst geweest dan dit. Ook had het van mij best zo mogen zijn dat het gewoon Josh tot het einde was geweest en er tussendoor niks over bekend werd gemaakt. Josh werd dan 'dood' gehouden en kon lekker verder gaan met waar die mee bezig was.

Verder was het een prima game om te spelen, maar het had gewoonweg beter gekund. Ik vond de psychiater wel een zeer leuke toevoeging, waardoor het spel ook gelijk interactief werd en je de vragen (naar alle eerlijkheid) moest beantwoorden. Ik had wel verwacht dat die keuzes van invloed waren, maar totaal niet. (Voor niks gelogen dus, dat ik ratten enger zou vinden dan spinnen ). Omdat ik net als mijn voorganger speel voor de ontspanning, had ik geen zijn om met mijn fobie voor spinnen in aanraking te komen.

avatar van dr channard
Gratis op PS+ blijkbaar

avatar van lennert
4,5
geplaatst:
Een vrij unieke ervaring. Ik heb de afgelopen maand in de vorm van de Batman en Wolf Among Us Telltale games wel een aantal vergelijkbare ervaringen achter de rug, maar de vergelijkingen houden eigenlijk buiten het 'de gameplay bestaat uit keuzes en knoppen op het juiste moment indrukken' op. Misschien dat Detroit: Become Human iets meer qua gameplay ervaringen bood, maar uiteindelijk is Until Dawn een behoorlijk op zichzelf staande game qua totaalplaatje.

Grafisch heb ik tot nu toe weinig mooiers ervaren. De met sneeuw bedekte boomtoppen en bergpieken, afgewisseld met mijnschachten en knusse cabines en de prachtige motion-capture performances van een paar goeie acteurs en actrices, zogen me allemaal goed in het verhaal. Zo goed dat het gemis aan bijzondere gameplay (en de clunky controls van het heen en weer bewegen) eigenlijk niet opviel. Het spel is een interactieve film, in dat opzicht ook meer dan andere cinematografische ervaringen als The Last Of Us dat waren omdat het script hier toch belangrijker is.

Ik heb het spel de eerste keer een paar uur per avond in het donker gespeeld en daarbij flink gegriezeld. Aan het begin verwachtte ik eigenlijk ook dat ik een aantal personages meteen graag zou zien sneuvelen, maar het tegendeel bleek waar. Sterker nog, Emily haatte ik in het begin hartstochtelijk, tot zij een bepaald moment bij Matt haar verontschuldigen aanbiedt voor hoe veeleisend ze eigenlijk is. Meteen daarna maakte ik een gruwelijke fout en Matt kwam vroegtijdig ten einde terwijl zij moederziel alleen ondergronds in het duister ronddwaalde. Met zweet op het voorhoofd en het hart in mijn keel heb ik alles eraan gedaan om haar heelhuids tot het einde van het spel te laten komen... om daar alsnog een verschrikkelijke keuze te maken en bijna het hele team in een klap uit te roeien.

Goed, de herspeelwaarde van deze game ligt hem denk ik vooral aan hoeveel clues je de eerste speelbeurt hebt opgepakt en hoe het verloop is gegaan qua sneuvelen of overleven van de hoofdpersonages. In mijn eerste speelbeurt sneuvelden Jess en Matt vrij snel, waardoor ik alleen hun extra gedeelte in chapter 10 miste. Niet heel veel gemiste gameplay zodoende, maar ik had wel echt heel veel clues gemist. Door de eerder genoemde foute keuze overleefden daarnaast slechts drie van de acht, dus ik heb een tweede speelbeurt vooral gezocht door alle hoeken en gaten om meer clues te vinden en iedereen te laten overleven. Dit was nog steeds leuk, al zal een derde speelbeurt minstens een jaar op zich laten wachten.

Een paar hoogtepunten moet ik zeker noemen:
- De wandeltocht van Jessica en Michael naar hun huisje. De sfeer zit er goed in met de sneeuw en de wind, jeugdige geilheid speelt op en langzaamaan slaat de situatie om van speels plagen naar pure doodsangst. Ik vroeg me hier ook de hele tijd af wat er nu precies aan de hand was.
- Michael die door het sanatorium loopt terwijl je niet weet wie de man met de wolven is. Schaduwwerking, geluiden, angstaanjagende beelden en verwijzingen naar wat er ooit gebeurd was: alles zorgde voor een naargeestige ervaring.
- Emily in de mijnen. Zoals eerder genoemd veranderde deze situatie mijn mening over haar helemaal, maar zorgde het ook voor het eerste moment waarop het bewijs voor het bovennatuurlijke aspect in het spel echt bevestigd werd.


Dit spel is ongetwijfeld niet voor iedereen, maar ik was meteen zo verkocht dat ik nu The Inpatient meteen heb aangeschaft. Nog geen recensies daarvan op deze site en wisselende recensies, maar potverdrie nog aan toe als ik niet meer van deze wereld wil weten.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:30 uur

geplaatst: vandaag om 05:30 uur

Let op: In verband met copyright is het op GamesMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.