Blackwell Unbound (2007)

Ietsje langer dan Legacy en voor mij makkelijker maar dat is waarschijnlijk omdat ik het systeem beter door heb. Ik moest wel een beetje lachen toen ik zelf al lang doorhad welke achternaam de zoon had maar bij het opbellen van zoonlief moest ik eerst deze briljante deductie via mijn notitieboekje realiseren...de zoon heeft dezelfde achternaam als zijn vader, ja je gelooft het niet!....aaargh. Maar verder was dit weer erg leuk hoor. Heel goed geschreven weer, met ietwat sarcastische humor en doorleefdheid. Tragi komisch. Ook prima muziek weer.

Inderdaad een wat makkelijker spel dan zijn voorganger (en nog steeds extreem kort). Ik zat in Legacy nog wel eens vast door verwarring over de notities. Dat had ik nu geen moment. Dat switchen van personage voelde direct natuurlijk en de puzzels zijn ook net wat logischer. Prequels zijn vaak cynische pogingen om nog wat meer geld te verdienen aan een succesvolle serie. Hier krijg je het gevoel dat alles gepland is en een volwaardig onderdeel is van het grotere geheel.

Wat de gameplay betreft valt het wel op dat de Blackwell-serie vooralsnog vrij simpel van opzet is. Je moet in de praktijk veel heen en weer gaan tussen locaties en het is allemaal wat minder avontuurlijk dan veel andere spellen binnen dit genre. De geesten bieden wel een kans om steeds aangrijpende en interessante korte verhalen te vertellen. Ook is het leuk om je telefoonboek te gebruiken voor onderzoek.

Verder ben ik erg fan van de jazz-achtige muziek in dit spel, die een vooruitgang is ten opzichte van de soms wat aparte uptempo muziek in Legacy. Wel minder zijn wat slordige bugs zoals dialoogopties met dezelfde voice lines. Dat is toch wat amateuristisch in een relatief simpel spel als dit.