Tom Clancy's Splinter Cell: Pandora Tomorrow (2004)

Aardig vervolg op het eerste deel. Enige minpunt is, is dat hij te kort is. Had deze game al in een week uitgespeeld.

Verder borduurt deze game voort op een succesvol eerste deel, je hebt alleen nu iets meer gadgets en moves. Vooral die ene SWAT move vond ik echt meesterlijk om te doen, helaas kon 'm maar zo een 3 keer of zo in het spel gebruiken.

Goede pluspunt vind ik de verscheidenheid aan locaties die je hebt. Zoals een trein, vliegveld enz. Waardoor je nog meer zin krijgt om zulke missies te spelen.

Verhaallijn is op zich wel aardig, alleen het eind vond ik eerlijk gezegd nogal simpel. Dat je dus Fisher met die bom ziet wegrennen enz.
Had het eerlijk gezegd wat spectaculairder verwacht.

Any way toch 4, 5 sterren.

mwha, ben al niet echt een splinter cell fan, en deze game maakt het niet beter. het is behoorlijk saai, je word vaak betrapt, en het is gewoon ( voor mij ) zó moeilijk dat het niet meer leuk is. de graphics zijn opzich wel goed.

Sam Fisher mag buiten spelen

Het vervolg op het spectaculaire Splinter Cell is alreeds uitgespeeld. Pandora Tomorrow (echt een coole titel in mijn opinie) is gemaakt in amper 2 jaar. Veel critici hebben in der tijd voorspeld dat dit meer een uitbreiding zal worden dan een volwaardig vervolg. Hebben ze ook gelijk? Weet Pandora Tomorrow het origineel te benaderen, of gaat het eerder de mist in?
Voor de tweede keer kruip je in de huid van Sam Fisher; een stealthy agent die werkt voor de NSA. Ook in dit deel moet hij voorkomen dat de wereld niet vergaat en komt hij dan ook missie per missie steeds meer te weten over de situatie. Het begint met een ongelooflijk mooi filmpje. De kleuren, de graphics zien er eigenlijk nog altijd echt top uit. En dan begint de muziek te spelen, muziek waarvan je denkt; damn , deze game zal zeker geen eitje worden. De theme song is echt enorm intrigerend en één van de betere van de reeks.

Pandora Tomorrow is niet echt een vernieuwing ten opzichte van het eerste deel. Toch zitten er een paar innovatieve ideeën waarvan er sommige (jammer genoeg) niet meer worden gebruikt in de latere Splinter Cell delen. Laten we eerst beginnen met het fluitje, iets dat wel terugkomt (en ook in Blacklist zal verschijnen). Op zich is het fluiten voor de echte puristen niet zo essentieel, maar voor mij is het wel een handige tool om vijanden zo te lokken. In de vorige Splinter Cell kon je dit doen door objects te gooien, een keertje te springen of snel te lopen. Hier is het simpel; fluit even en de vijand komt zodat je die makkelijk K.O. kan slaan. Verder heb je ook de Swat Turn, waardoor je kan switchen van muur naar muur zonder dat iemand te zien (ookal is het heel duidelijk dat je in het licht terechtkomt). Deze move is enorm handig, en het is ook leuk dat de makers wel degelijk situaties in de game hebben gestopt om de Swat move te gebruiken. Ook de Split jump is aanwezig, maar ook hier hebben de makers iets aangepast. Je kan namelijk nog net dat platformpje hoger reiken door na de split jump nog eens te springen. Dit is een beweging die Pandora Tomorrow kenmerkt en dus niet meer voorkomt in de volgende delen, wat toch wel jammer is.

Herken je nog die vervelende momenten in Splinter Cell waar je enkel je pistool hebt en echt zeker bent dat die ene kogel het licht zal uitdoven, maar dat dan toch niet doet? In Pandora Tomorrow heb je als alternatief een laser, zodat je het cirkeltje ziet bewegen en makkelijker lichten kunt kapot schieten. Ook het verbergen van lijken is nu duidelijker doordat een lichtje op je Stealth meter gaat knipperen als het lijk goed in het donker verborgen is. Je kan nu trouwens ook de deur opendoen met een lichaam op je rug. Het zijn allemaal details, maar wel details die je verder kunnen helpen in de missie. De A.I. is ook verbeterd, het is te zeggen, het is makkelijker om een vijand neer te leggen. Als je in het vorige deel iemand niet neerkreeg met één slag, was je eigenlijk al de pineut en schoten ze op je voordat je de tweede stoot kon uitdelen. Hier gaan ze merendeels duizelig worden van de eerste stoot, zodat je nog een tweede stoot kunt uitdelen. Ook gaan ze uitgebreider op zoek als ze iets horen of snel iets hebben gezien.

Met al die vernieuwingen zou je haast denken dat deze game veel makkelijker is dan zijn voorgangers. Op fora is het een soort van gelijkstand welke Splinter Cell game nu de moeilijkste is (het zullen altijd de eerste twee zijn), maar volgens mij is het tweede , ondanks die vernieuwingen die het makkelijker maken, toch de moeilijkste. Zo heb je bijvoorbeeld het alarm. In het voorgaande deel kon je het alarm laten afgaan zonder dat er iets gebeurd. In Pandora Tomorrow moet je meestal ervoor zorgen dat je het alarm niet drie keer mag laten afgaan. Als je het een eerste keer laat afgaan, dragen de vijanden een pantser. Bij de tweede keer gaan ze een helm dragen en bij de derde keer is het missie voorbij. Uiteraard gaat het alarm na verloop van tijd terug zakken als je lang stil bent geweest. Maar zo zijn er ook levels waar je helemaal niet gezien mag worden en dat zijn toch wel de pittigste. De twee levels die echt moeilijk zijn (en dus ook maar één alarm rate hebben) vind ik de missie in Jeruzalem en LAX (de eindmissie). Ook hebben beide missies op het einde een scripted event (net zoals de eerste Splinter Cell ook zo een events heeft), maar is het allemaal veel moeilijker. Zo moet je in jeruzalem naar het einde toe altijd op rooster wandelen waar je dus echt heel traag op moet stappen of anders hoort de tegenstander je. Heel moeilijk dus om er voorbij te lopen of eentje knock out te slaan. De checkpoints zijn niet meer zo sporadisch als het eerste deel. Het zal soms enorm lang duren voordat je een checkpoint tegenkomt en dan ben je toch al wat geruster. Dit maakt van Pandora Tomorrow een frustrerend spel. Want er zullen zich veel trial and error situaties voordoen.

De missies zijn ook anders dan de vorige delen. Zoals al in het cursief staat, Sam Fisher mag meer naar buiten. Ik speel het liefst in gebouwen, omdat ik me dan veiliger voel. Maar ik moet toegeven dat de missie in Jeruzalem (hoe moeilijk het ook is, één van mijn favoriete missies in het spel) enorm sfeervol oogt. Dit geldt ook voor de jungle missies. Het is gewoon cool om Sam te zien kruipen door het oerwoud en wat was het ongelooflijk spannend om in het hoge gras op te letten voor boobytraps. Het ziet er allemaal veel mooier uit dan het origineel. Mijn drie favoriete missies zijn de straten van Jeruzalem, de eerste Junglemissie in Indonesië en de treinmissie. Hier ga ik wat speciaal bijzetten, want ookal blijft de CIA HQ mijn ultieme missie van heel Splinter Cell, is de treinmissie echt een pareltje. Gewoon al het gevoel om met Sam op het dak van de trein te beginnen. Je voelt als gamer in de controls dat de wind tegenzit en dat maakt het zo cool. Verder vind ik dat de missie in het Tv-station ook aandacht mag krijgen door het hele lichtfestijn die je daar tegenkomt, wat het dus moeilijker maakt. Een missie dat ik iets minder vond is de tweede missie. Daar kom ik later nog op terug.

Pandora Tomorrow is dus alweer een geweldig spel. Toch vind ik het minder dan het eerste deel en dat heeft toch ook weer wat te maken met de rechtlijnigheid van de missies. Ze zijn mooier, ze zijn kleurrijker en sfeervoller, maar ze zijn lineairder dan het voorgaande deel. Er is altijd maar één weg die je op kunt en soms ben je als gamer zo gelukkig dat je toch ook eens op de daken kunt klimmen of een alternatieve weg kan vinden via buizen. Maar meestal is er maar één juiste weg naar het objectief toe. Toegegeven , in het eerste deel was dit ook, maar de indruk dat de missies lineair waren was veel minder. Kijk eens terug naar de CIA HQ. Er waren verschillende manieren om de HQ te betreden en in gebouwen had je zoveel deuren die dan uiteindelijk tot niets leiden waardoor je toch de andere weg op moest. Ook was er gewoon te weinig klimwerk aanwezig. In de eerste waren er zoveel buizen, ziplines, randen waar je moest aan vast klampen. In dit deel is dat veel minder, alweer door het lineaire gedeelte.
Sommige dingen zijn ook gekopieerd uit het eerste deel en nu kom ik terug op de tweede missie van Pandora Tomorrow die ik niet zo leuk vond, juist omdat het soms wat aanvoelde als een kopie van het eerste deel. In die missie had je vijanden die de computer wilde vernietigen die je nodig had (net als in deel één het geval was), moest je een bom ontschadelijk maken (ook hier weer zoals in deel één) en was er verderop een soort van vriezer-achtige omgeving waar je thermal vision moest gebruiken (Abbatoir level in het eerste deel). Ook in dit deel steekt Sam op een gegeven moment de handen in de lucht omdat hij op het punt staat neergeschoten te worden. Pandora Tomorrow lijkt dus op sommige momenten iets te veel op deel één.

Voor de rest speelt het geweldig, zitten er (ookal zijn ze lineairder) pareltjes van missies tussen en zijn ze ook veel kleurrijker en sfeervoller dan het eerste deel. Dit maakt van Pandora Tomorrow zeker een geslaagd vervolg en op zich een geweldig (en vooral uitdagend) spel. Het mag dus zeker niet onder doen voor het eerste deel.

4*

"The elevator stopped!".

"Thanks, Lambert"

Een zeer waardige opvolger van een klassieker die het begin was van mijn favoriete spellenreeks. Net op de PS3 heruitgave voor de 3e keer gespeeld.

Het verhaal behoort tot de beste in de serie, er is goed over nagedacht en er is weinig heerlijkers dan tegen zo'n Che Guevara lookalike (Sahudi Sadono heet hij hier) even de Fifth Freedom uit te mogen oefenen. De cutscenes hebben ook een enorme sprong vooruit gemaakt.

Dennis Haysbert casten als Lambert was een slimme zet, hij genoot faam door een sterke rol in de serie 24 als de president. De stem van Grimsdottir vond ik net wat minder.

Michael Ironside is hier op zijn best, iconisch gewoon die stem en in dit deel maakt Sam nog lekker sarcastische opmerkingen, zoals bovengenoemde. Jammergenoeg is Ironside Splinter Cell beu geworden na 5 delen.

Qua locaties is de trein de meest bijzondere, verder mag je o.a. in LAx airport rondsluipen, Indonesie, een onderzeeer. De belichting is mooier geworden en je hoeft minder vaak je night vision te gebruiken.

Want dat is altijd een kritiekpuntje wat vooral niet ingewijden afstoot: "huh is dit hele spel eigenlijk zwart wit?". Dat is hier minder het geval dan met het eerste deel. En je ziet dat ze in latere delen ook wat meer balans zoeken, hoewel de duisternis altijd Sam's beste vriend blijft. Gelukkig kon ik naar hartelust lampen kapot schieten en dat was ook veel nuttiger dan die onhandige camera-jammer.

Soms is het echt te onduidelijk wat je moet of mag doen (en waar). Je Opsat helpt daar ook niet altijd voldoende bij. Gelukkig zijn er niet teveel missies met tijdsdruk.

Qua gameplay is het duidelijk dat dit spel 15 jaar oud is. Het functioneert allemaal wel maar je bent toch meer aan het klooien omdat interactie met de omgeving niet altijd soepel is. Soms moet je wel heel exact op het goede plekje staan om ergens op te kunnen springen. En er is in LAx een lift waar je uit moet klimmen en dan is het van succes ermee, ik had geen idee waar naartoe en hoe. En dan probeer je ergens naar toe te bewegen waar dat niet kan of je valt te pletter.

Dit gezegd hebbende blijft de gameplay verder best goed maar je ziet het spel wel evolueren, Chaos Theory was echt nog wel een nivo hoger en ook Blacklist was soepeler.

Leuk blijft dat je af en toe op bewakers kunt springen om ze bewusteloos te maken. Het sticky cam trucje (een sticky cam van dichtbij op het voorhoofd van bewakers schieten) lijkt hier niet meer op te gaan. Niet heel erg maar het was wel een grappige gimmick en een manier om een beetje te sparen op de supersterke Sticky Shockers. Waar ik er even goed meestal nog zat van over had en ik zat op Hard te spelen. Als doorgewinterde Splinter Cell fanaat probeer ik gewoon te besparen erop en zoek ik altijd de sluipaanval met de blote handen van Sam, dat wapen gebruikte ik toch het meest, afgezien van noodzakelijk geweld met de vuurwapens.

Er was wel 1 vervelend gedeelte bij die basis waar de onderzeeer was aangemeerd. Daar werd je gedwongen te vechten. Op een gegeven moment liep ik een trap af en werd ik ontzettend vaak verschalkt omdat de vijand te ver weg zat om een granaat erop te gooien. Uiteindelijk won ik het op een flauwe manier door net een hoekje te pakken dat de vijand me niet goed kon zien maar vanaf waar ik net wel kon snipen.

Een enorme fout zat er nog in dat TV-station waar Sadono. Die Ingrid Karlson was niet eens te verstaan door het keiharde geluid van de regenbui.

En wederom aan het einde van dat level vond ik het onduidelijk wat ik nu moest doen. Want Sadono gevangen nemen (doden mocht niet) leek toch wel erg lastig met al die bewaking en je had niet de tijd om die eerst weg te ruimen. Bleek dat het toch mogelijk was te ontsnappen met Sadono als human shield, hoewel ze wel op je kunnen gaan schieten (met getrokken pistool). Maar goed ik zat vroeger ook wel een beetje hulp op te zoeken af en toe het hoort er soms bij met Splinter Cell.

Hier en daar wat schoonheidsfouten maar verder is en blijft dit gewoon top. Play it again Sam!