menu

Dishonored (2012)

mijn stem
4,05 (94)
94 stemmen

PC / PlayStation 3 / Xbox 360 / Xbox One / PlayStation 4
Action
single player

Ontwikkeld door Arkane
Uitgegeven door Bethesda

Dunwall, de hoofdstad van Gristol, kampt met snel uitbreidende rattenpest. De keizerin Jessamine Kaldwin stuurt de Lord Protector, haar persoonlijke bodyguard, Corvo Attano naar de omringende eilanden van The Isles om hulp te vragen. Corvo keert echter twee dagen te vroeg terug met slecht nieuws: Dunwall wordt geïsoleerd van de buitenwereld tot de pestepidemie is afgelopen. Op dat moment komen plotseling huurmoordenaars tevoorschijn die de keizerin vermoorden en haar dochter, Emily, ontvoeren. Corvo wordt voor deze daad opgepakt, en op de nacht van zijn executie kan hij ontsnappen. Dan begint zijn reis naar antwoorden, een reis die alle medeplichtigen aan het licht brengt. Beweeg ongehoord en ongezien voort van schaduw naar schaduw zonder ook maar iemand aan te raken, of laat een lange spoor achter van vernieling en bloed. Gerechtigheid of wraak? De keuze is aan jou.

zoeken in:
avatar van Dopa
4,0
Zeer sterk spel. De spanning zit er goed in, en houdt onveranderd aan tot aan het einde. Daarnaast is het 'bewegen' m.b.v. de Unreal engine erg goed uitgewerkt; heerlijk soepel. De upgrades, de gadgets en allerlei bizarre verzinsels die je her en der tegenkomt, het klopt allemaal.

Er zijn weinig slechte aspecten op te noemen, misschien dat het 'blincken' naar bepaalde plekken niet altijd even duidelijk is. Buiten dat alle lof voor Dishonored, het spel staat als een huis.

avatar van TonyTHorror
4,5
Wat mij betreft eindelijk weer een game die het genre verbreedt. Magnifiek level design en uitzonderlijke storytelling maken Dishonored tot een product van een buitencategorie. Niet ál het potentieel wordt eruit gehaald, maar het is weer zo'n enorme stap na games a la Bioshock die uit het niets lijkt te komen. Terwijl grote franchises stilstaan in hun ontwikkeling en durf, is het deze (cult? Misschien een iets te groot succes daarvoor) titel die laat zien hoe het ook kan. Instant voelbare consequenties en voor iedereen een eigen manier om er tegenaan te kijken. Pretentieus en gewaagd, maar o zo fantastisch doeltreffend uitgevoerd. Style-wise bevalt het enorm, waarbij de game lijkt te hangen tussen realistisch en cartoony door de iet wat grover aangezette lijnen. Voor het eerst overigens dat ik een missie regelmatig opnieuw ben begonnen, omdat het me niet beviel hoe het liep. En dan te bedenken dat ik überhaupt zelden een game wil uitspelen. Dishonored maakt dat los.

avatar van Awake78
5,0
Oef, deze game kwam voor mij redelijk uit het niets maar petje af en niets dan lof voor wat de ontwikkelaars hier hebben neergezet. Veruit de beste game die ik in jaren gespeeld heb en komt direct in mijn top-10.....weet alleen nog niet op welke plek.

Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik er wel even in moest komen. Begin is nou niet bepaald uitnodigend en moest ook wat wennen aan de personages en de powers en hoe die te gebruiken. Maar vanaf het level dat je moest infiltreren in de Black Cat en samen moest werken met Slackjaw zat ik er middenin, en vanaf dat moment heeft de game mij geen moment meer losgelaten. Ben zelden opgeslokt in zo'n geloofwaardige spelwereld waarin alles lijkt te kloppen. Ok, de Unreal Engine heeft zich wel eens beter geuit, maar het sfeertje, de details, de karakters.....alles is gewoonweg perfect vormgegeven en goed doordacht.

Het spel is zeer uitdagend en laat ook daadwerkelijk toe om je eigen route te kiezen. Niets is simpelweg goed of fout. Wil je als een vis via het riool een gebouw in, of als een ninja het dak op klimmen en via een open raam naar binnen? Wil je als een ratje langs de Tallboy's rennen of al schietend een weg banen door de guards? Alles mag en niets lijkt onmogelijk. Lang leve het quick-saven in deze game, welke je in staat stelt om het op een andere manier te proberen als het niet naar je zin gaat.


Kan zo wel uren doorgaan. Ik vind deze game echt een beleving. Ok, er zijn misschien kleine minpuntjes, maar ik zou echt een zuurpruim zijn om daar over te mekkeren.
Wat ik alleen wat oneerlijk vond was dat ik 6 van de 9 missies op 'Low' had uitgespeeld en toch de 'High Chaos'- ending kreeg. Dat was toch een dompertje voor mij.

Gewoonweg fantastisch. Beste game van de afgelopen jaren voor mij. 5*

avatar van Eliandjiee
4,5
Uitgespeeld, op hard met het Low Chaos einde.

Een heerlijke game!

Je hebt echt keuzevrijheid betreffende je aanpak van het level. Er leiden daadwerkelijk meerdere wegen naar Rome en dat is super tof en verhoogt ook de replay-waarde. De gameplay werkt gewoon onwijs goed.

Ik heb hem vooral heel erg stealthy gespeeld, en ga dan ook nog eens een playthrough doen waarbij ik de Rambo uit ga hangen.

De game kent onwijs veel sfeer, je kunt echt zien dat o.a. de makers van Bioshock hier aan hebben meegewerkt. De details en sfeer zijn super. Het verhaal is tof en redelijk uitgewerkt. Dit had misschien iets beter gekund, maar de plottwist, de laatste paar missies en het einde zijn puur genieten. Heel sterk gedaan!

Het enige minpunt dat ik kan bedenken is de AI die heel soms wat knullig is, en het verhaal niet altijd perfect wordt verteld en uitgewerkt. Ook doet de game niet iets episch of nieuws. Het is allemaal niet zodanig baanbrekend of memorabel dat het de 5 sterren verdiend.

Toch een meesterwerkje!

avatar van Dragonslayer
4,5
De game of the year edition was -75% in de autumn sale op steam dus die kans heb ik niet laten liggen.

Het is echt lang geleden dat ik zo'n goede single player game heb gespeeld! Het sluipen in combinatie met magische vaardigheden is zo enorm goed uitgewerkt. Ook het idee dat er heel veel manieren zijn om een missie te doen is erg leuk. Om alleen maar langs een 'wall of light' (een soort poort waar alleen de vijand door heen kan lopen, anders word je geëlektrocuteerd) kun je o.a. blink gebruiken om via de daken er langs te komen, in een rat veranderen en door een klein tunneltje er langs te komen, de soort van batterij eruit halen zodat de stroom uitvalt, een rewire tool gebruiken om te zorgen dat juist de vijanden geëlektrocuteerd worden en jij er door kunt lopen, de tijd stil zetten en nog wel meer manieren.

Ik vond het wel jammer dat het spel enigszins nog behoorlijk lineair was. Je verblijft op een klein terrein met een gebouw waar het verzet zich schuil houdt. Je kunt hier vrij rond lopen maar er is daar erg weinig te doen. Het spel bestaat uit afzonderlijke levels waar je heen wordt gebracht door een kerel in een bootje. Daar krijg je enkele opdrachten die je moet doen en enkele opdrachten die je mág doen. Ik had gehoopt dat er wel enkele zijmissies zouden zijn of andere activiteiten buiten de storyline om. Ik hoop dat als er een vervolg op dit spel komt de makers iets meer naar de free roaming kant op gaan. Dat past wel bij dit spel.

Maar al met al toch één van de beste spellen die ik gespeeld heb.

avatar van 3bdelilah
5,0
Even een wat uitgebreidere review. Paar weken terug weer eens uitgespeeld, deze keer op lethal. Ook (vaak) gewoon stealthy, daar niet van, maar deze keer dus kelen doorsnijden en de daar bijbehorende High Chaos. Ben zelf van de non-lethal, maar ik heb die duistere kant ook willen ervaren. En dat heb ik dus gedaan.

Man, man, man. Overall speaking, wat een spel. Als ik mijn reactie van anderhalf jaar of zo terug lees, krijg ik de rillingen over m'n lijf van plaatsvervangende schaamte. Was destijds namelijk niet helemaal duidelijk hoe ik 't moest spelen, je wordt hier dus op het gebied van gameplay niet echt bij je handen gepakt. Tuurlijk, je krijgt één keer een venster met bepaalde info, maar meer dan dat krijg je niet.

Dit is zo'n type game die voor mij persoonlijk telkens beter wordt als je 'm opnieuw speelt. Niet dat 't zo'n verhaaltechnisch ingewikkeld of uitgebreid spel is, is qua story telling juist heel lineair en niks speciaals. Maar juist in dit soort spellen vind ik dat goed passen, het richt zich zowat puur en alleen op gameplay en sfeer. Máár je hebt wel meerdere manieren om tot je doel te bekomen, zij het als een schaduw of een spoor van vernieling. Als een geest blinken over de daken, terwijl je kijkt naar nietsvermoedende bewakers die patrouille lopen. Heerlijk! Daarnaast zijn de twee Daud DLC's, waar ik verder niks over zal zeggen (zie hun respectievelijke topics), ook erg goed.

Als ik twee nadelen zou moeten bedenken, dan is 't wel dat het verhaal best weinig om het lijf heeft. Nogal een cliché verhaal, niks speciaals maar ook absoluut niet slecht. In verhouding met de rest van 't spel was dat gewoon een beetje... mua. Daarnaast best kort, waarschijnlijk een uurtje of 8/9? Maar de replay value vind ik persoonlijk dus wel erg hoog. Voor de rest alleen maar lof. Gameplay vond ik weer eens belachelijk leuk en verslavend, sfeer van Dunwall is top en het design is zoooo mooi. Ik denk serieus dat dit het mooiste design is dat ik ooit heb gezien, vooral de (concept) arts van de personages zien er echt ruw uit.

Voor mij persoonlijk samen met Deus Ex HR en Skyrim ver, ver en heel ver boven alle games van deze generatie. Dat Arkane nog een deeltje mag uitbrengen en dat ik daar deze keer wél meteen inzit (deze keer graag wel een iets langere speelduur, s.v.p). De lat is hoog gelegd voor Dishonored 2, heel hoog. Kaldwin's Bridge hoog.

avatar van Shinobi
3,5
De gameplay maakt een hoop goed.

Want het dunne verhaal kan me eerlijk gezegd echt gestolen worden. Het deed me niets en het boeide me niet wat er met de personages zou gebeuren. Met de stilzwijgende protagonist heb ik vrij weinig, terwijl een game als Bioshock (2007) bewijst dat het wel kan.

'Dishonered' moet het overduidelijk dan ook meer hebben van de gameplay waarbij de krachten - die je kunt verkrijgen via collectible Runes - het je makkelijker maken; Blink is één van de tofste krachten. Als speler word je helemaal vrijgelaten hoe je een missie volbrengt. Hier en daar krijg je hints die je verder helpen, maar je wordt nergens tot gedwongen. De daarbij behorende markers voor de objectives zijn erg fijn.

In mijn eerste speelbeurt ging ik voor de 'High Chaos' einde, maar die vond ik niet bijzonder. Wat dat betreft ben ik een 'stealth' man, ik hou er van om onontdekt door de levels te sluipen en geen kills te maken; alsof er niemand ooit is geweest. Het is te merken dat de game zo is gemaakt om te spelen, de vele manieren waarop je een doelwit - 'non-lethal' - kan uitschakelen zijn geweldig. Het level design kan gemakkelijk in je voordeel werken, bijvoorbeeld in de tweede missie waarin je je kunt begeven op kroonluchters en boekenkasten.

Dat de wereld met je mee verandert afhankelijk van je speelstijl is leuk gevonden. High Chaos is letterlijk meer chaos, aangezien doden ratten aantrekken. Daarnaast wordt het ook veel duisterder en regent het zowat alleen maar. Low Chaos is een totaal andere wereld en vanzelfsprekend veel minder duister.

De graphics zijn interessant, er hangt een soort aquarel filter over. Waardoor het er visueel niet bijzonder uitziet, maar ook weer niet lelijk. Een mooie balans. De sound is oké, de vele sterren die een rol hebben ingesproken stoort niet.

Al met al een vermakelijke game om eens gespeeld te hebben. Misschien een beetje aan de korte kant, maar de 'replay value' is hoog.

Dikke 3,5 sterren.

avatar van Marcellussss
4,0
Gemiste kans dit; had namelijk potentie om een betere versie van zowel BioShock, Thief als Deus Ex te zijn.

Sterkste punt van het spel is de gameplay, met unieke game mechanics als Blink en Possession die er een unieke stealth ervaring van maken, en krachten als Devouring Swarm die er een unieke FPS van maken. Alle mechanics werken ook enorm fijn en, ondanks dat er niet zoveel opties zijn, voegt elke wapen of kracht iets toe aan het spel; geen vijftal vuurwapens die elk hetzelfde doen bijvoorbeeld. Klein minpunt is dat ondanks dat spelen op Low Chaos leuker en uitdagender is, er met deze spelwijze slechts twee manieren overblijven om je tegenstander uit te schakelen, wat de gameplay op dat vlak af en toe wat repetitief maakt. Hierdoor had ik na een aantal missies geen zin meer om het spel uit te spelen zonder iemand te doden.

Andere grote pluspunten zijn de gamewereld en visuele stijl. Dunwall is geen Rapture of Columbia, maar barst desondanks van de sfeer en is één van de beste en meest gedetailleerde gamewerelden die ik ooit heb gezien. Textures en graphics zijn niet van buitengewone kwaliteit, maar dat is niet storend door de unieke aquarelfilter, die tevens ook heel goed matcht met de Victoriaanse steampunk stijl die overal in Dunwall is terug te vinden. Een visueel en esthetisch feestmaal. Ook het level design is uitstekend en deed mij erg denken aan Deus Ex; véél mogelijkheden om een level te spelen, wat het geringe aantal missies meer dan goed maakt. Kwaliteit over kwantiteit wat mij betreft.

Maar dan de grote zwaktes die mij over de gehele speellengte enorm tegenzaten: het bijzonder matige plot en zijn karakters. Zelfs de meest recente Call of Duty's hebben een beter plot met meer interessante karakters dan Dishonored. Alles wat bij de Hounds Pit Pub (de safe zone) was compleet oninteressant en vaak zelfs vervelend (waarom moet ik een stel weepers in het riool opzoeken?), en op geen enkel moment in het spel had ik interesse in wat er in het verhaal gebeurde. Dit maakt de anderszins unieke Chaos meter, buiten dat het de gamewereld verandert, compleet overbodig; wat maakt het mij nou uit wat er met dergelijke karakters gebeurd en wat ze van mij vinden?

Niet alleen dat, maar vrijwel alles wat nog enigszins interessant was aan het plot en zijn personages, wordt nooit geconcludeerd. Hoe is de rattenplaag ontstaan? Wie of wat is de Outsider en waarom is hij zo geïnteresseerd in Corvo? Waarom hebben die assassins ook Outsider krachten? Was Admiral Havelock dit al van het begin van plan? Uiteindelijk red je Emily en wordt ze keizerin (of niet) , en om arbitraire redenen hebben jouw acties grote consequenties op de epiloog.

En daardoor was ik nadat ik het spel had uitgespeeld meer teleurgesteld dan voldaan. Juist omdat dit spel zo'n goed verzorgde gamewereld waren de zwakke karakters en het zwakke plot zo opvallend en storend. Dishonored is een goede game, maar had één van de beste aller tijden kunnen en moeten zijn.

4*

4,0
Als het van alle media juist games zijn die je het best naar een andere wereld kunnen meenemen, dan is het van alle games misschien Dishonored die dat het beste illustreert: Dunwall is één van de meest overtuigende plaatsen die ik op het scherm heb gezien, een stad die uitzonderlijk mooi is in al zijn lelijkheid. Deze stad is in z'n geheel gecorrumpeerd, van de walvisvaarders die met de creperende zoogdieren op dek de haven binnenvaren, tot de distilleerders die een geneesmiddel tegen de pest verwateren om er meer van te verkopen; van de adel die feesten organiseert terwijl de armen hun huizen uit worden gezet, tot de machthebbers die jou van een moord beschuldigen die zijzelf beraamd hebben. Dit alles in een setting die doet denken aan een victoriaans Londen met fantasy elementen, en verteld met fraaie karakters, die weinig speeltijd krijgen maar toch memorabel zijn.

Dishonored laat spelers hun eigen speelstijl en route door levels kiezen. Het spel probeert je aan te moedigen vooral geweldloos te werk te gaan, maar je tegelijkertijd zo sterk te maken dat het verleidelijk wordt om die kracht te doen gelden. Waarschijnlijk ervaar je dit het best als je in meerdere playthroughs telkens een andere weg door de levels zoekt en stilletjes sluipt waar het kan, maar niet bang bent je pistool en zwaard te gebruiken als het moet. Helaas werken deze keuzemogelijkheden voor mij niet zoals zou moeten: ik neem bij dit soort spellen automatisch de rol aan van een pacifist met obsessief-compulsieve trekken, die bij ontdekking meestal voor een quickload kiest en bij een eerste playthrough ieder level al volledig gestript wil hebben. Op deze manier blijft er weinig te kiezen over: tegenstanders kun je omzeilen of bewusteloos maken, maar ongeveer de helft van de wapens en magie heb ik nooit gebruikt, en doordat ik in ieder level meteen al alle routes wilde zien was het alleen nog de vraag in welke volgorde ik dat zou doen. Ik vond het irritant dat ik in zo'n overtuigende wereld, zelf zo'n ongeloofwaardige rol aannam.

Gelukkig moeten in vrijwel iedere missie één of meer belangrijke karakters worden uitgeschakeld, waarbij de geweldloze manier meestal een specifieke aanpak vraagt. Dit leidde zelfs met mijn speelstijl tot heerlijk onvoorspelbare situaties. Zo speelt één van de beste missies zich af op een gekostumeerd bal, waar ik Lady Boyle, mijn doelwit, al snel tegenkwam. Zij stond wel open voor een nadere kennismaking en liet mij kiezen om met haar naar de muziekkamer of kelder te gaan. Nadat ik onwetend voor de muziekkamer koos, bleek dit de ideale plek om haar te vermoorden, terwijl er in de kelder een man klaar stond om haar te ontvoeren. Hij wilde haar levend en wel voorgoed beminnen op een afgelegen landgoed, dus die moest ik hebben! Er zat nu niets anders op dan Lady Boyle in de muziekkamer te knevelen, haar over mijn schouder te gooien, met een spreuk de tijd stil te zetten en te hopen dat het zou lukken om de kelder te bereiken. Maar op het moment dat ik bij de keldertrap kwam, bleek de spreuk uitgewerkt en zagen de bewakers mij nog net met de gastvrouw over mijn schouder de hoek om verdwijnen. Dit leidde tot een wilde achtervolging richting haar geheime minnaar, die eindigde met een cutscene waarin hij zijn buit rustig overnam, niet bewust van de bewakers die mij op de hielen zaten. Maar: mission accomplished!

Het is een grote kracht dat dit spel vol zit met mogelijkheden voor dit soort emergent gameplay, hoewel het mij dus helaas niet lukte om die optimaal te benutten. En toch ook wel toepasselijk: uiteindelijk is Dunwall een stad waarin iedereen ten onder gaat aan zijn eigen zwakte.

4*

avatar van andnino
4,0
Heb me erg vermaakt met deze game. Zeer solide in elkaar gezet, fijne stealth-gameplay, sfeer, muziek, enz. Gewoon een prima game.

Wat Dishonored ervan weerhoudt beter te zijn is dat het echt veel en veel te makkelijk is. Upgrade je blink, zoek de routes via de daken en ventilatieschachten en je vliegt zo door de levels heen zonder dat iemand je ziet. De hoogste moeilijkheidsgraad maakt vooral uit voor combat, dus zelfs daar is het eigenlijk een eitje om de levels zonder te vechten door te komen. Ik zou hooguit nog een high chaos playthrough voor de lol doen, maar dan ben ik wel echt klaar met deze game. Maar gelukkig is er een deel twee, die ik dan ook zeker ga oppikken als ik hem voor een leuke prijs tegenkom.

Edit: ik zie dat er nog wel wat leuke achievements voor deze game zijn, zoals:

Harm's Way: Cause 5 unintentional suicides
Manipulator: Make others kill 5 of their own allies
Poetic Justice: You neutralized all key targets using indirect means

Misschien toch nog maar een playthrough?

Gast
geplaatst: vandaag om 23:46 uur

geplaatst: vandaag om 23:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op GamesMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.