Dishonored (2012)

Zeer sterk spel. De spanning zit er goed in, en houdt onveranderd aan tot aan het einde. Daarnaast is het 'bewegen' m.b.v. de Unreal engine erg goed uitgewerkt; heerlijk soepel. De upgrades, de gadgets en allerlei bizarre verzinsels die je her en der tegenkomt, het klopt allemaal.

Er zijn weinig slechte aspecten op te noemen, misschien dat het 'blincken' naar bepaalde plekken niet altijd even duidelijk is. Buiten dat alle lof voor Dishonored, het spel staat als een huis.

Wat mij betreft eindelijk weer een game die het genre verbreedt. Magnifiek level design en uitzonderlijke storytelling maken Dishonored tot een product van een buitencategorie. Niet ál het potentieel wordt eruit gehaald, maar het is weer zo'n enorme stap na games a la Bioshock die uit het niets lijkt te komen. Terwijl grote franchises stilstaan in hun ontwikkeling en durf, is het deze (cult? Misschien een iets te groot succes daarvoor) titel die laat zien hoe het ook kan. Instant voelbare consequenties en voor iedereen een eigen manier om er tegenaan te kijken. Pretentieus en gewaagd, maar o zo fantastisch doeltreffend uitgevoerd. Style-wise bevalt het enorm, waarbij de game lijkt te hangen tussen realistisch en cartoony door de iet wat grover aangezette lijnen. Voor het eerst overigens dat ik een missie regelmatig opnieuw ben begonnen, omdat het me niet beviel hoe het liep. En dan te bedenken dat ik überhaupt zelden een game wil uitspelen. Dishonored maakt dat los.

Oef, deze game kwam voor mij redelijk uit het niets maar petje af en niets dan lof voor wat de ontwikkelaars hier hebben neergezet. Veruit de beste game die ik in jaren gespeeld heb en komt direct in mijn top-10.....weet alleen nog niet op welke plek.

Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik er wel even in moest komen. Begin is nou niet bepaald uitnodigend en moest ook wat wennen aan de personages en de powers en hoe die te gebruiken. Maar vanaf het level dat je moest infiltreren in de Black Cat en samen moest werken met Slackjaw zat ik er middenin, en vanaf dat moment heeft de game mij geen moment meer losgelaten. Ben zelden opgeslokt in zo'n geloofwaardige spelwereld waarin alles lijkt te kloppen. Ok, de Unreal Engine heeft zich wel eens beter geuit, maar het sfeertje, de details, de karakters.....alles is gewoonweg perfect vormgegeven en goed doordacht.

Het spel is zeer uitdagend en laat ook daadwerkelijk toe om je eigen route te kiezen. Niets is simpelweg goed of fout. Wil je als een vis via het riool een gebouw in, of als een ninja het dak op klimmen en via een open raam naar binnen? Wil je als een ratje langs de Tallboy's rennen of al schietend een weg banen door de guards? Alles mag en niets lijkt onmogelijk. Lang leve het quick-saven in deze game, welke je in staat stelt om het op een andere manier te proberen als het niet naar je zin gaat.


Kan zo wel uren doorgaan. Ik vind deze game echt een beleving. Ok, er zijn misschien kleine minpuntjes, maar ik zou echt een zuurpruim zijn om daar over te mekkeren.
Wat ik alleen wat oneerlijk vond was dat ik 6 van de 9 missies op 'Low' had uitgespeeld en toch de 'High Chaos'- ending kreeg. Dat was toch een dompertje voor mij.

Gewoonweg fantastisch. Beste game van de afgelopen jaren voor mij. 5*

Uitgespeeld, op hard met het Low Chaos einde.

Een heerlijke game!

Je hebt echt keuzevrijheid betreffende je aanpak van het level. Er leiden daadwerkelijk meerdere wegen naar Rome en dat is super tof en verhoogt ook de replay-waarde. De gameplay werkt gewoon onwijs goed.

Ik heb hem vooral heel erg stealthy gespeeld, en ga dan ook nog eens een playthrough doen waarbij ik de Rambo uit ga hangen.

De game kent onwijs veel sfeer, je kunt echt zien dat o.a. de makers van Bioshock hier aan hebben meegewerkt. De details en sfeer zijn super. Het verhaal is tof en redelijk uitgewerkt. Dit had misschien iets beter gekund, maar de plottwist, de laatste paar missies en het einde zijn puur genieten. Heel sterk gedaan!

Het enige minpunt dat ik kan bedenken is de AI die heel soms wat knullig is, en het verhaal niet altijd perfect wordt verteld en uitgewerkt. Ook doet de game niet iets episch of nieuws. Het is allemaal niet zodanig baanbrekend of memorabel dat het de 5 sterren verdiend.

Toch een meesterwerkje!

De game of the year edition was -75% in de autumn sale op steam dus die kans heb ik niet laten liggen.

Het is echt lang geleden dat ik zo'n goede single player game heb gespeeld! Het sluipen in combinatie met magische vaardigheden is zo enorm goed uitgewerkt. Ook het idee dat er heel veel manieren zijn om een missie te doen is erg leuk. Om alleen maar langs een 'wall of light' (een soort poort waar alleen de vijand door heen kan lopen, anders word je geëlektrocuteerd) kun je o.a. blink gebruiken om via de daken er langs te komen, in een rat veranderen en door een klein tunneltje er langs te komen, de soort van batterij eruit halen zodat de stroom uitvalt, een rewire tool gebruiken om te zorgen dat juist de vijanden geëlektrocuteerd worden en jij er door kunt lopen, de tijd stil zetten en nog wel meer manieren.

Ik vond het wel jammer dat het spel enigszins nog behoorlijk lineair was. Je verblijft op een klein terrein met een gebouw waar het verzet zich schuil houdt. Je kunt hier vrij rond lopen maar er is daar erg weinig te doen. Het spel bestaat uit afzonderlijke levels waar je heen wordt gebracht door een kerel in een bootje. Daar krijg je enkele opdrachten die je moet doen en enkele opdrachten die je mág doen. Ik had gehoopt dat er wel enkele zijmissies zouden zijn of andere activiteiten buiten de storyline om. Ik hoop dat als er een vervolg op dit spel komt de makers iets meer naar de free roaming kant op gaan. Dat past wel bij dit spel.

Maar al met al toch één van de beste spellen die ik gespeeld heb.

Even een wat uitgebreidere review. Paar weken terug weer eens uitgespeeld, deze keer op lethal. Ook (vaak) gewoon stealthy, daar niet van, maar deze keer dus kelen doorsnijden en de daar bijbehorende High Chaos. Ben zelf van de non-lethal, maar ik heb die duistere kant ook willen ervaren. En dat heb ik dus gedaan.

Man, man, man. Overall speaking, wat een spel. Als ik mijn reactie van anderhalf jaar of zo terug lees, krijg ik de rillingen over m'n lijf van plaatsvervangende schaamte. Was destijds namelijk niet helemaal duidelijk hoe ik 't moest spelen, je wordt hier dus op het gebied van gameplay niet echt bij je handen gepakt. Tuurlijk, je krijgt één keer een venster met bepaalde info, maar meer dan dat krijg je niet.

Dit is zo'n type game die voor mij persoonlijk telkens beter wordt als je 'm opnieuw speelt. Niet dat 't zo'n verhaaltechnisch ingewikkeld of uitgebreid spel is, is qua story telling juist heel lineair en niks speciaals. Maar juist in dit soort spellen vind ik dat goed passen, het richt zich zowat puur en alleen op gameplay en sfeer. Máár je hebt wel meerdere manieren om tot je doel te bekomen, zij het als een schaduw of een spoor van vernieling. Als een geest blinken over de daken, terwijl je kijkt naar nietsvermoedende bewakers die patrouille lopen. Heerlijk! Daarnaast zijn de twee Daud DLC's, waar ik verder niks over zal zeggen (zie hun respectievelijke topics), ook erg goed.

Als ik twee nadelen zou moeten bedenken, dan is 't wel dat het verhaal best weinig om het lijf heeft. Nogal een cliché verhaal, niks speciaals maar ook absoluut niet slecht. In verhouding met de rest van 't spel was dat gewoon een beetje... mua. Daarnaast best kort, waarschijnlijk een uurtje of 8/9? Maar de replay value vind ik persoonlijk dus wel erg hoog. Voor de rest alleen maar lof. Gameplay vond ik weer eens belachelijk leuk en verslavend, sfeer van Dunwall is top en het design is zoooo mooi. Ik denk serieus dat dit het mooiste design is dat ik ooit heb gezien, vooral de (concept) arts van de personages zien er echt ruw uit.

Voor mij persoonlijk samen met Deus Ex HR en Skyrim ver, ver en heel ver boven alle games van deze generatie. Dat Arkane nog een deeltje mag uitbrengen en dat ik daar deze keer wél meteen inzit (deze keer graag wel een iets langere speelduur, s.v.p). De lat is hoog gelegd voor Dishonored 2, heel hoog. Kaldwin's Bridge hoog.

De gameplay maakt een hoop goed.

Want het dunne verhaal kan me eerlijk gezegd echt gestolen worden. Het deed me niets en het boeide me niet wat er met de personages zou gebeuren. Met de stilzwijgende protagonist heb ik vrij weinig, terwijl een game als Bioshock (2007) bewijst dat het wel kan.

'Dishonered' moet het overduidelijk dan ook meer hebben van de gameplay waarbij de krachten - die je kunt verkrijgen via collectible Runes - het je makkelijker maken; Blink is één van de tofste krachten. Als speler word je helemaal vrijgelaten hoe je een missie volbrengt. Hier en daar krijg je hints die je verder helpen, maar je wordt nergens tot gedwongen. De daarbij behorende markers voor de objectives zijn erg fijn.

In mijn eerste speelbeurt ging ik voor de 'High Chaos' einde, maar die vond ik niet bijzonder. Wat dat betreft ben ik een 'stealth' man, ik hou er van om onontdekt door de levels te sluipen en geen kills te maken; alsof er niemand ooit is geweest. Het is te merken dat de game zo is gemaakt om te spelen, de vele manieren waarop je een doelwit - 'non-lethal' - kan uitschakelen zijn geweldig. Het level design kan gemakkelijk in je voordeel werken, bijvoorbeeld in de tweede missie waarin je je kunt begeven op kroonluchters en boekenkasten.

Dat de wereld met je mee verandert afhankelijk van je speelstijl is leuk gevonden. High Chaos is letterlijk meer chaos, aangezien doden ratten aantrekken. Daarnaast wordt het ook veel duisterder en regent het zowat alleen maar. Low Chaos is een totaal andere wereld en vanzelfsprekend veel minder duister.

De graphics zijn interessant, er hangt een soort aquarel filter over. Waardoor het er visueel niet bijzonder uitziet, maar ook weer niet lelijk. Een mooie balans. De sound is oké, de vele sterren die een rol hebben ingesproken stoort niet.

Al met al een vermakelijke game om eens gespeeld te hebben. Misschien een beetje aan de korte kant, maar de 'replay value' is hoog.

Dikke 3,5 sterren.

Gemiste kans dit; had namelijk potentie om een betere versie van zowel BioShock, Thief als Deus Ex te zijn.

Sterkste punt van het spel is de gameplay, met unieke game mechanics als Blink en Possession die er een unieke stealth ervaring van maken, en krachten als Devouring Swarm die er een unieke FPS van maken. Alle mechanics werken ook enorm fijn en, ondanks dat er niet zoveel opties zijn, voegt elke wapen of kracht iets toe aan het spel; geen vijftal vuurwapens die elk hetzelfde doen bijvoorbeeld. Klein minpunt is dat ondanks dat spelen op Low Chaos leuker en uitdagender is, er met deze spelwijze slechts twee manieren overblijven om je tegenstander uit te schakelen, wat de gameplay op dat vlak af en toe wat repetitief maakt. Hierdoor had ik na een aantal missies geen zin meer om het spel uit te spelen zonder iemand te doden.

Andere grote pluspunten zijn de gamewereld en visuele stijl. Dunwall is geen Rapture of Columbia, maar barst desondanks van de sfeer en is één van de beste en meest gedetailleerde gamewerelden die ik ooit heb gezien. Textures en graphics zijn niet van buitengewone kwaliteit, maar dat is niet storend door de unieke aquarelfilter, die tevens ook heel goed matcht met de Victoriaanse steampunk stijl die overal in Dunwall is terug te vinden. Een visueel en esthetisch feestmaal. Ook het level design is uitstekend en deed mij erg denken aan Deus Ex; véél mogelijkheden om een level te spelen, wat het geringe aantal missies meer dan goed maakt. Kwaliteit over kwantiteit wat mij betreft.

Maar dan de grote zwaktes die mij over de gehele speellengte enorm tegenzaten: het bijzonder matige plot en zijn karakters. Zelfs de meest recente Call of Duty's hebben een beter plot met meer interessante karakters dan Dishonored. Alles wat bij de Hounds Pit Pub (de safe zone) was compleet oninteressant en vaak zelfs vervelend (waarom moet ik een stel weepers in het riool opzoeken?), en op geen enkel moment in het spel had ik interesse in wat er in het verhaal gebeurde. Dit maakt de anderszins unieke Chaos meter, buiten dat het de gamewereld verandert, compleet overbodig; wat maakt het mij nou uit wat er met dergelijke karakters gebeurd en wat ze van mij vinden?

Niet alleen dat, maar vrijwel alles wat nog enigszins interessant was aan het plot en zijn personages, wordt nooit geconcludeerd. Hoe is de rattenplaag ontstaan? Wie of wat is de Outsider en waarom is hij zo geïnteresseerd in Corvo? Waarom hebben die assassins ook Outsider krachten? Was Admiral Havelock dit al van het begin van plan? Uiteindelijk red je Emily en wordt ze keizerin (of niet) , en om arbitraire redenen hebben jouw acties grote consequenties op de epiloog.

En daardoor was ik nadat ik het spel had uitgespeeld meer teleurgesteld dan voldaan. Juist omdat dit spel zo'n goed verzorgde gamewereld waren de zwakke karakters en het zwakke plot zo opvallend en storend. Dishonored is een goede game, maar had één van de beste aller tijden kunnen en moeten zijn.

4*

Als het van alle media juist games zijn die je het best naar een andere wereld kunnen meenemen, dan is het van alle games misschien Dishonored die dat het beste illustreert: Dunwall is één van de meest overtuigende plaatsen die ik op het scherm heb gezien, een stad die uitzonderlijk mooi is in al zijn lelijkheid. Deze stad is in z'n geheel gecorrumpeerd, van de walvisvaarders die met de creperende zoogdieren op dek de haven binnenvaren, tot de distilleerders die een geneesmiddel tegen de pest verwateren om er meer van te verkopen; van de adel die feesten organiseert terwijl de armen hun huizen uit worden gezet, tot de machthebbers die jou van een moord beschuldigen die zijzelf beraamd hebben. Dit alles in een setting die doet denken aan een victoriaans Londen met fantasy elementen, en verteld met fraaie karakters, die weinig speeltijd krijgen maar toch memorabel zijn.

Dishonored laat spelers hun eigen speelstijl en route door levels kiezen. Het spel probeert je aan te moedigen vooral geweldloos te werk te gaan, maar je tegelijkertijd zo sterk te maken dat het verleidelijk wordt om die kracht te doen gelden. Waarschijnlijk ervaar je dit het best als je in meerdere playthroughs telkens een andere weg door de levels zoekt en stilletjes sluipt waar het kan, maar niet bang bent je pistool en zwaard te gebruiken als het moet. Helaas werken deze keuzemogelijkheden voor mij niet zoals zou moeten: ik neem bij dit soort spellen automatisch de rol aan van een pacifist met obsessief-compulsieve trekken, die bij ontdekking meestal voor een quickload kiest en bij een eerste playthrough ieder level al volledig gestript wil hebben. Op deze manier blijft er weinig te kiezen over: tegenstanders kun je omzeilen of bewusteloos maken, maar ongeveer de helft van de wapens en magie heb ik nooit gebruikt, en doordat ik in ieder level meteen al alle routes wilde zien was het alleen nog de vraag in welke volgorde ik dat zou doen. Ik vond het irritant dat ik in zo'n overtuigende wereld, zelf zo'n ongeloofwaardige rol aannam.

Gelukkig moeten in vrijwel iedere missie één of meer belangrijke karakters worden uitgeschakeld, waarbij de geweldloze manier meestal een specifieke aanpak vraagt. Dit leidde zelfs met mijn speelstijl tot heerlijk onvoorspelbare situaties. Zo speelt één van de beste missies zich af op een gekostumeerd bal, waar ik Lady Boyle, mijn doelwit, al snel tegenkwam. Zij stond wel open voor een nadere kennismaking en liet mij kiezen om met haar naar de muziekkamer of kelder te gaan. Nadat ik onwetend voor de muziekkamer koos, bleek dit de ideale plek om haar te vermoorden, terwijl er in de kelder een man klaar stond om haar te ontvoeren. Hij wilde haar levend en wel voorgoed beminnen op een afgelegen landgoed, dus die moest ik hebben! Er zat nu niets anders op dan Lady Boyle in de muziekkamer te knevelen, haar over mijn schouder te gooien, met een spreuk de tijd stil te zetten en te hopen dat het zou lukken om de kelder te bereiken. Maar op het moment dat ik bij de keldertrap kwam, bleek de spreuk uitgewerkt en zagen de bewakers mij nog net met de gastvrouw over mijn schouder de hoek om verdwijnen. Dit leidde tot een wilde achtervolging richting haar geheime minnaar, die eindigde met een cutscene waarin hij zijn buit rustig overnam, niet bewust van de bewakers die mij op de hielen zaten. Maar: mission accomplished!

Het is een grote kracht dat dit spel vol zit met mogelijkheden voor dit soort emergent gameplay, hoewel het mij dus helaas niet lukte om die optimaal te benutten. En toch ook wel toepasselijk: uiteindelijk is Dunwall een stad waarin iedereen ten onder gaat aan zijn eigen zwakte.

4*

Heb me erg vermaakt met deze game. Zeer solide in elkaar gezet, fijne stealth-gameplay, sfeer, muziek, enz. Gewoon een prima game.

Wat Dishonored ervan weerhoudt beter te zijn is dat het echt veel en veel te makkelijk is. Upgrade je blink, zoek de routes via de daken en ventilatieschachten en je vliegt zo door de levels heen zonder dat iemand je ziet. De hoogste moeilijkheidsgraad maakt vooral uit voor combat, dus zelfs daar is het eigenlijk een eitje om de levels zonder te vechten door te komen. Ik zou hooguit nog een high chaos playthrough voor de lol doen, maar dan ben ik wel echt klaar met deze game. Maar gelukkig is er een deel twee, die ik dan ook zeker ga oppikken als ik hem voor een leuke prijs tegenkom.

Edit: ik zie dat er nog wel wat leuke achievements voor deze game zijn, zoals:

Harm's Way: Cause 5 unintentional suicides
Manipulator: Make others kill 5 of their own allies
Poetic Justice: You neutralized all key targets using indirect means

Misschien toch nog maar een playthrough?

Dishonored. Een van mijn favorieten games toch wel. Kwam er een tijd geleden achter dat ik de GotY versie van de Xbox 360 nog heb liggen. En dat ik die dus nooit hebt uitgespeeld . Wel de Definitive edition op de latere Xbox. Dus wat doe je dan, juist je stopt de disc in de XSX en komt er dan achter dat deze niet backwards compatible is . Gelukkig staat hier nog een oude Xbox 360 Slim ergens op de plank, dus die onder de tv geschoven en toen de hele game maar weer eens doorspeelt. En wat blijft dat toch genieten zeg.

Dishonored draait om Corvo, de man die vrijwel alles verliest. Maar het draait ook om Emily, Daud, The Outsider, Dunwall, een ratten plaag en de vele inwoners die de naargeestige stad rijk is. En bovenal keuzes en consequenties. Want dit is een Immersive sim zoals ik ze graag zie. Ik schrijf mijn liefde voor het genre graag toe aan Bioshock, maar dat is toch wel echt een immersive sim light. Dishonored (en de latere Prey) liet mij kennis maken met de prachtige manieren hoe zo'n spel nou eigenlijk werkt en de vrijheid die je daarin krijgt. Dat doet me bedenken dat ik ook de recente Deus Ex games nog steeds moet uitspelen...


Goed, Dishonored. Qua verhaal is het allemaal vrij simpel. Je speelt als Corvo, royal protector van de Empress Lady Jessamine Kaldwin en jullie dochter Emily Kaldwin. Emily wordt ontvoerd, haar moeder vermoord en jij mag ervoor opdraaien. De slechteriken zijn vanaf het begin duidelijk en je doel natuurlijk ook. Wraak. Dat gaat echter wat lastig vanuit de gevangenis en je bent maar wat blij dat je wat hulp krijgt van de Loyalists om uit te breken (en dankzij The Outsider krijg je speciale krachten om de reis wat makkelijker te maken. Dit doet hij vooral vanuit interesse in hoe het allemaal verloopt). En daar begint de game. Vanaf dat moment sluip je door de verschillende stegen van Dunwall om met de mensen die jou in de gevangenis hebben gezet en Jessamine hebben vermoord af te rekenen. En vanaf het begin krijg je al de keus om ze simpelweg te vermoorden. Of om ze op een 'vreedzamere’ manier uit de weg te ruimen. Of die ook echt 'vreedzaam’ zijn durf ik wel te betwisten. Zo verdoem je de High Overseer tot een outcast die geïnfecteerd wordt met de plaag. Laat je van de Pendleton Twins de tong afsnijden om voor de rest van hun leven te zwoegen in hun eigen mijn (waar ze hun personeel heel goed behandelen). En help je een stalker van Lady Boyle haar te ontvoeren...

Het zijn de belangrijkste keuzemomenten die voor een groot deel invloed hebben op het einde. Als je ze allemaal vermoord heeft dat invloed op de personages om je heen. En hier komt dan ook het Chaos systeem om de hoek kijken. Als je veel mensen vermoord (zowel je targets als de vijanden in de levels) zal je een high chaos ranking krijgen. Dat zorgt ervoor dat de hele stad nog naargeestiger wordt, er meer ratten en geïnfecteerde verschijnen, er meer tegenstanders te vinden zijn en verschillende personages zullen anders op je reageren. Hou je het aantal moorden bij een minimum dan zal de stad er wat beter op worden en zullen verschillende personages je meer vertrouwen. Ook het einde veranderd naar aanvang van hoe je het spel speelt. En hoewel low chaos de canon is, is een high chaos speelstijl ook zeker aan te raden. Vooral omdat er hele andere mogelijkheden zijn om door de levels heen te komen en omdat je dan leuk gebruik kan maken van de verschillende wapens en krachten die er zijn. De game nodigt zeker uit om meermaals op verschillende manieren te doorspelen.

Nadat je de laatste slechterik uit de weg hebt geruimd komt je weer terug bij je uitvalbasis. De Hound Pits Pub is de plek waar je na elke missie terugkomt en vormt de thuisbasis van de Loyalists sinds de moord op Lady Kaldwin. Het is de plek waar je vrienden zitten en waar je uiteindelijk ook Emily naartoe brengt nadat je haar van der ontvoerders hebt gered. Het is een veilige haven en nadat je de Lord Regent hebt omgelegd ben je er wel aan toe om daar rustig te kunnen genieten en plannen te maken voor de toekomst. Helaas is dat van korte duur, en word je opnieuw verraden. Deze keer door de mensen die zich je vrienden noemde. Aangezien je zo goed bleek te zijn in het uit de weg ruimen van hun tegenstanders zagen ze een kans om met de jonge Lady Emily op de troon zelf macht uit te kunnen oefenen. Maar jij past natuurlijk niet in dat plaatje als haar beschermer en vader. Gelukkig heb je nog wel wat vrienden dus overleef je dit ook om je reis van wraak weer opnieuw te beginnen.

Die begint deze keer iets anders, want je komt oog in oog te staan met Daud. Degene die de opdracht heeft gekregen om (je vrouw) Lady Jessamine te vermoorden. Ook wel bekend als The Knife of Dunwall, de legendarische huurmoordernaar. En Daud heeft net als jij speciale krachten. Het is dus niet een simpele vijand die je even aanpakt. Het is een prachtig moment en Daud is een enorm interessant personage. Het is dan ook jammer dat hij met the Flooded District zo'n jammerlijk level krijgt.

Tot hier krijg je namelijk heerlijke levels om doorheen te gaan. Zoals de basis van High Overseer Cambell of House of Pleasure waar je op verschillende manieren naar binnen kan. En bij welke je ook het geheel grotendeels kan skippen. Of de vrij rechttoe rechtaan Kaldwin Bridge waar je heerlijk de verticaliteit kan opzoeken (helaas kan je via het dak ook daar het hele huis aan het einde compleet skippen). Of het beste level van de game de party van Lady Boyle. Waarbij je eerst, zoals gewoonlijk, je door de geïnfecteerde straten van Dunwall moet navigeren om uiteindelijk bij het feestelijke huis naar binnen te kunnen. Daarbinnen is het een heerlijk spel van sociale stealth, waarbij je mag uitdokteren wie nou eigenlijk wie is. En laat dat nou dus elke keer random zijn. Trouwens niet het enige, want verschillende codes die je moet zoeken zijn ook random. Waardoor je dus bij elke speelbeurt weer opnieuw die code moet uitvogelen. Maar ook de grootsheid van The Tower, waar het allemaal begon, is heerlijk om doorheen te bewegen. Met een grote hoeveelheid vijanden die voor je klaarstaan. De levels zelf bieden allemaal vele verschillende manieren om tot je doel te komen en hebben ook zo hun eigen uitstraling om het geheel fris en interessant te houden. Hoewel Kaldwin Bridge wel vrij rechtoe rechtaan is. The Flooded District doet dit nog erger en combineert dit met een erg saaie uitstraling. Wat logisch is omdat dit deel van de stad in verval is geraakt en deels onder water staat. Maar heel interessante omgevingen levert het niet op. Tel daarbij op dat dit ook nog het langste level is en je bent vooral bezig om van steegje naar steegje te gaan. Daud's Hideout is nog wel leuk gevonden, en het is duidelijk dat daar de meeste aandacht in het level naartoe is gegaan. Gelukkig biedt het afsluitende Kingsparrow Isle nog wel een wat levendigere uitstraling.

Voordat we daar naartoe gaan komen we nog een laatste keer langs de Hound Pits Pub en zien we de gevolgen van de Loyalists hun acties. Ze zijn alle losse eindjes aan het wegwerken en hebben Emily meegenomen. En afhankelijk van je chaos level zit daar nog een pakkend verschil is. Het blijkt dat ook die mannen, hoe goed ze zich ook voordoen uiteindelijk gewoon alleen maar meer macht willen. En daar uiteindelijk alles voor zullen doen. Het leid je al snel naar het afsluitende level om die mannen eens even een lesje te leren.

Afhankelijk van je Chaos level is Kingsparrow Isle een zonnige toestand of in een storm veranderd (dit level heeft de meeste invloeden vanuit het chaos systeem). En het is ook bepalen voor waar je vroegere ‘vrienden’ zich bevinden. Zowel bij High Chaos als Low Chaos blijkt al snel dat ze elkaar ook niet echt meer vertrouwen. Wat voor een aantal interessante momenten zorgt. De missie is echter simpel, ruim ze uit de weg en red Emily (alweer).

Zoals ik in het begin al schreef draait het in Dishonored om meer dan alleen Corvo. Emily en Daud zijn hier al langs gekomen, maar dankzij de vele boeken en brieven die te vinden zijn is er veel over hun te leren. Vooral bij Daud krijgen we interessante achtergrondinformatie over hem en zijn bende van assassins. Mede ook dankzij de illustere Outsider. De beste man komt af en toe eens opdraven om wat commentaar te leveren op de situatie en gebeurtenissen. Hij is vooral interessant omdat het een ‘neutrale’ partij is, vooral bezig met zijn eigen ding en gefascineerd naar wat Corvo gaat doen met de krachten. Naast die krachten zijn er ook bonecharms die extra's geven, zoals minder mana verbruiken, minder val damage en ratten eten om te healen bijvoorbeeld. En al die facetten maken dat je zo enorm veel kan combineren en experimenteren in Dishonored. De ene keer ga je met Blink en Shadow Kill te werk en je dankzij je bonecharms sneller sluipt. Terwijl je de andere keer dankzij Bend Time gewoon langs de vijanden loopt terwijl je een kogel, granaat of iets anders voor ze klaarzet als verassing voor als de tijd weer verder gaat. Het zorgt voor een heerlijke gameplay-loop die uitnodigt om elke keer andere dingen te gaan verzinnen en te proberen.

Terug naar die vele boeken en brieven die te vinden zijn. Die hebben het namelijk niet alleen over Corvo, The outsider, Daud of dergelijke. Maar ook over het werk van de mensen in Dunwall, of wat ze in het leven meemaken. Zo lees je al vroeg in de game een verhaal over iemand die langzaam haar hele gezin ziet verliezen aan de plaag. Vervolgens kijk je om je heen en zie je inderdaad een paar lijken liggen in de kamer. Het zijn dat soort details die de wereld zo veel invulling geven. Zo zijn er veel stukken te vinden die over de geschiedenis van Dunwall, The Outsider, de Overseers en nog veel meer vertellen. En daarmee kom ik aan bij wat voor mij een van de grootste krachten is van Dishonored (en ook de vervolgen aangezien veel van die basis in deze game en de DLC al wordt gelegd). De world building zorgt ervoor dat ik zo veel langer bezig ben met de levels dan nodig. Om alle verhaaltjes te ontdekken, alle extra quests te zien. En dat nog steeds bij elke speelbeurt weer.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over hoe het geheel eruitziet. Daar kan ik echter wel kort over zijn, namelijk prachtig. De game heeft een unieke uitstraling die de brute victoriaanse stijl extra benadrukt. De hoekige stijl, de scherpe randen, het vormt zo'n eigen wereld. De stijl is ook duidelijk zichtbaar in de schilderijen in de game (wat vooral bij de DLC duidelijker gaat worden). En het maakt Dishonored uniek. Iets wat ze helaas bij de opvolgers wat zouden verliezen. Het laatste wat ik nog wil benoemen is de muziek. Hoewel die niet het meest uitgesproken is, is het zeker een belangrijk onderdeel van de sfeer. De naargeestigheid van de stad wordt heerlijk in de muziek verweven. Waardoor je nog meer ondergedompeld wordt in de wereld. En The Drunken Whailer is natuurlijk een pareltje van een nummer.


De world building, het prachtige stijltje en sfeertje wat er gepresenteerd wordt. De heerlijke gameplay-loop en het pakkende verhaal (hoe simpel het ook is het wordt gewoon erg goed gebracht) zorgen ervoor dat ik Dishonored nog altijd met veel plezier speel. Jammer dat Arkane Austin niet meer bestaad en de kans op een deel 3 wel heel klein is geworden. Want hier zie ik graag meer van.

The Drunken Whailer

Toen ik m opstartte schrok ik een beetje van de graphics. Ik dacht dat deze game nieuwer was dan dat die eigenlijk is. Het is overduidelijk een ps3 game in een ps4 jasje. Maakt verder ook niet uit want zoiets went altijd heel snel.

Mijn eerste associatie gelijk in het eerste uur was Bioshock en ik denk dat ondanks dat de gameplay heel anders is het nog steeds in hetzelfde straatje past nu ik m heb uitgespeeld.

Ik vond het een hele toffe game. De missies zijn echt sandboxes en het is tof hoe je op meerdere manieren je missies kunt uitspelen. Hoewel het gericht is op stealth werkt de actie goed zodra je ontdekt wordt. De magische krachten die je kunt unlocken maken het geheel wel echt heel leuk. Teleporteren over daken heeft me geen moment verveeld.

Het verhaal is rechtoe rechtaan en hoewel ik de twist eigenlijk mijlenver had moeten zien aankomen was ik er oprecht door verrast. Dat was vrij cool.

Het echte hoogtepunt van is de wereldbouw en de atmosfeer. Er zit een vrij diepe wereld achter met veel lore. Ik ben benieuwd hoe de vervolgden of de dlc dat uitdiepen. Die hele sfeer van een vervallen stad die hopeloos is terwijl iedereen lijdt en de rijken feesten is echt goed uitgewerkt. Heb genoten van de game.