menu

Dishonored (2012)

mijn stem
4,05 (94)
94 stemmen

PC / PlayStation 3 / Xbox 360 / Xbox One / PlayStation 4
Action
single player

Ontwikkeld door Arkane
Uitgegeven door Bethesda

Dunwall, de hoofdstad van Gristol, kampt met snel uitbreidende rattenpest. De keizerin Jessamine Kaldwin stuurt de Lord Protector, haar persoonlijke bodyguard, Corvo Attano naar de omringende eilanden van The Isles om hulp te vragen. Corvo keert echter twee dagen te vroeg terug met slecht nieuws: Dunwall wordt geïsoleerd van de buitenwereld tot de pestepidemie is afgelopen. Op dat moment komen plotseling huurmoordenaars tevoorschijn die de keizerin vermoorden en haar dochter, Emily, ontvoeren. Corvo wordt voor deze daad opgepakt, en op de nacht van zijn executie kan hij ontsnappen. Dan begint zijn reis naar antwoorden, een reis die alle medeplichtigen aan het licht brengt. Beweeg ongehoord en ongezien voort van schaduw naar schaduw zonder ook maar iemand aan te raken, of laat een lange spoor achter van vernieling en bloed. Gerechtigheid of wraak? De keuze is aan jou.

zoeken in:
avatar van dr channard
4,5
Veel leuker op PC wegens de snelle save button wat voor mij noodzakelijk is in Stealth games. Uitgespeeld op High Chaos. Volgende keer op Low + DLC missies

avatar van Sinner
4,0
Vandaag ook maar eens uitgespeeld. Netjes op tijd voor deel 2 die ik voorlopig wel niet zal kunnen spelen vanwege de specs., maar goed...

Ik ben overigens behoorlijk slecht in Stealth games. Voor mij dus ook het High Chaos einde. Maar dat mag niet deren want de gameplay is dermate sterk (en gewoon leuk) dat ik zeker nog eens een nieuwe poging waag op een beter einde. Sowieso vond ik het hele Chaos mechanisme erg goed bedacht - geeft toch weer wat extra's aan het spel en zijn verloop. Alleen had ik soms het idee dat ze er net wat meer hadden kunnen dan.

Verhaal was ik minder van onder de indruk - beetje heel erg cliche zonder echt interessant te zijn (en ook behoorlijk voorspelbaar) - maar de sfeer weer des te meer. Ik had werkelijk het hele spel een soort van bedrukt gevoel - niet alleen vanwege de sombere, bedrukte sfeer in de bijna vervallen stad, maar ook door de diverse karakters. Ik had werkelijk het idee dat ik niemand, maar dan ook echt niemand kon vertrouwen. Zelfs niet in de thuisbasis.

Ben in ieder geval wel benieuwd naar de DLC en het vervolg.

4,0
Als het van alle media juist games zijn die je het best naar een andere wereld kunnen meenemen, dan is het van alle games misschien Dishonored die dat het beste illustreert: Dunwall is één van de meest overtuigende plaatsen die ik op het scherm heb gezien, een stad die uitzonderlijk mooi is in al zijn lelijkheid. Deze stad is in z'n geheel gecorrumpeerd, van de walvisvaarders die met de creperende zoogdieren op dek de haven binnenvaren, tot de distilleerders die een geneesmiddel tegen de pest verwateren om er meer van te verkopen; van de adel die feesten organiseert terwijl de armen hun huizen uit worden gezet, tot de machthebbers die jou van een moord beschuldigen die zijzelf beraamd hebben. Dit alles in een setting die doet denken aan een victoriaans Londen met fantasy elementen, en verteld met fraaie karakters, die weinig speeltijd krijgen maar toch memorabel zijn.

Dishonored laat spelers hun eigen speelstijl en route door levels kiezen. Het spel probeert je aan te moedigen vooral geweldloos te werk te gaan, maar je tegelijkertijd zo sterk te maken dat het verleidelijk wordt om die kracht te doen gelden. Waarschijnlijk ervaar je dit het best als je in meerdere playthroughs telkens een andere weg door de levels zoekt en stilletjes sluipt waar het kan, maar niet bang bent je pistool en zwaard te gebruiken als het moet. Helaas werken deze keuzemogelijkheden voor mij niet zoals zou moeten: ik neem bij dit soort spellen automatisch de rol aan van een pacifist met obsessief-compulsieve trekken, die bij ontdekking meestal voor een quickload kiest en bij een eerste playthrough ieder level al volledig gestript wil hebben. Op deze manier blijft er weinig te kiezen over: tegenstanders kun je omzeilen of bewusteloos maken, maar ongeveer de helft van de wapens en magie heb ik nooit gebruikt, en doordat ik in ieder level meteen al alle routes wilde zien was het alleen nog de vraag in welke volgorde ik dat zou doen. Ik vond het irritant dat ik in zo'n overtuigende wereld, zelf zo'n ongeloofwaardige rol aannam.

Gelukkig moeten in vrijwel iedere missie één of meer belangrijke karakters worden uitgeschakeld, waarbij de geweldloze manier meestal een specifieke aanpak vraagt. Dit leidde zelfs met mijn speelstijl tot heerlijk onvoorspelbare situaties. Zo speelt één van de beste missies zich af op een gekostumeerd bal, waar ik Lady Boyle, mijn doelwit, al snel tegenkwam. Zij stond wel open voor een nadere kennismaking en liet mij kiezen om met haar naar de muziekkamer of kelder te gaan. Nadat ik onwetend voor de muziekkamer koos, bleek dit de ideale plek om haar te vermoorden, terwijl er in de kelder een man klaar stond om haar te ontvoeren. Hij wilde haar levend en wel voorgoed beminnen op een afgelegen landgoed, dus die moest ik hebben! Er zat nu niets anders op dan Lady Boyle in de muziekkamer te knevelen, haar over mijn schouder te gooien, met een spreuk de tijd stil te zetten en te hopen dat het zou lukken om de kelder te bereiken. Maar op het moment dat ik bij de keldertrap kwam, bleek de spreuk uitgewerkt en zagen de bewakers mij nog net met de gastvrouw over mijn schouder de hoek om verdwijnen. Dit leidde tot een wilde achtervolging richting haar geheime minnaar, die eindigde met een cutscene waarin hij zijn buit rustig overnam, niet bewust van de bewakers die mij op de hielen zaten. Maar: mission accomplished!

Het is een grote kracht dat dit spel vol zit met mogelijkheden voor dit soort emergent gameplay, hoewel het mij dus helaas niet lukte om die optimaal te benutten. En toch ook wel toepasselijk: uiteindelijk is Dunwall een stad waarin iedereen ten onder gaat aan zijn eigen zwakte.

4*

avatar van andnino
4,0
Heb me erg vermaakt met deze game. Zeer solide in elkaar gezet, fijne stealth-gameplay, sfeer, muziek, enz. Gewoon een prima game.

Wat Dishonored ervan weerhoudt beter te zijn is dat het echt veel en veel te makkelijk is. Upgrade je blink, zoek de routes via de daken en ventilatieschachten en je vliegt zo door de levels heen zonder dat iemand je ziet. De hoogste moeilijkheidsgraad maakt vooral uit voor combat, dus zelfs daar is het eigenlijk een eitje om de levels zonder te vechten door te komen. Ik zou hooguit nog een high chaos playthrough voor de lol doen, maar dan ben ik wel echt klaar met deze game. Maar gelukkig is er een deel twee, die ik dan ook zeker ga oppikken als ik hem voor een leuke prijs tegenkom.

Edit: ik zie dat er nog wel wat leuke achievements voor deze game zijn, zoals:

Harm's Way: Cause 5 unintentional suicides
Manipulator: Make others kill 5 of their own allies
Poetic Justice: You neutralized all key targets using indirect means

Misschien toch nog maar een playthrough?

avatar van SilverGun
4,5
Precies uit het verzinnen en uitvoeren van dergelijke creatieve aanpakken haal je de grootste lol. Het fantastisch uitgekiende leveldesign is er ook op ingericht om je legio mogelijkheden te bieden voor het doorlopen van de levels. Zo'n mansion waarin zich dat gemaskerde feest afspeelt is echt een hoogstaand stukje ontwerp.

avatar van The_CrY
3,5
Hier had ik veel zin in. Van de makers van Dark Messiah of Might and Magic, één van mijn favoriete first person hack 'n slash games, dus ik had goeie hoop. Nu zal ik nooit beweren dat Dishonored een slecht spel is, want dat is het absoluut niet, maar misschien niet helemaal in mijn straatje. Het begint met het verhaal. Nooit kwam ik er goed in. Het begin wordt vrij gehaast verteld en je wordt gebombardeerd met informatie voordat je eindelijk eens iets van betekenis mag doen. Eenmaal aan je missies begonnen wordt heb je de vrijheid om te doen wat je moet doen op een manier die jij wil, met alle consequenties van dien. An sich is dat een hele olijke aanpak, maar het gebrek aan variatie in de missies en het feit dat stealth voor mij gewoon veel te traag gaat, maakten dit een moeilijke zit voor mij. Op zijn best moest ik denken aan Deus Ex uit 2000, en dat is ook een van mijn favoriete games, maar wellicht dat de setting en ook het gebrek aan een zorgvuldig verteld verhaal me er van weerhielden om echt te genieten van Dishonored.

Ik moet me nog door de DLC heen jagen, maar ik zie wel of ik daar ooit zin in heb. Nu eerst even de geest spoelen met wat actie.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:31 uur

geplaatst: vandaag om 19:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op GamesMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.