Ratchet & Clank (2002)

Samen met de Jak&Daxter reeks de beste 3D platformer voor PS2. Hilarische personages, geestige filmpjes, leuke omgevingen, vrolijk sfeertje, uitdagende gameplay, en natuurlijk gruwelijke wapens, deze game heeft het allemaal.

4*

Vind het wel mooi geweest met Ratchet and Clank 2002. Het speelt eigenlijk verassend oke en het is vrij goed oud geworden voor een game van 20 jaar uit. Echter mis ik gewoon wat quality of life zaken zoals kunnen strafen bij het schieten. Het verhaal heeft genoeg humor en als de gameplay net wat strakker was had ik het wel prima gevonden. Deel 2 is daarin een stuk moderner begrijp ik dus ik ga deel 1 voor nu met een youtube sessie afronden. Echter, begrijp ik zeker wel waarom dit toen zo populair was.

Ik denk dat ik dat met alle ps2 delen ga doen en dan de ps3 een nieuwe poging geef om daadwerkelijk te spelen. Games uit dat tijdperk moeten het na zoveel jaar toch hebben van een dosis nostalgie en dat heb ik in deze dus niet. Ik heb de game voor 50% gespeeld dus ik onthou mezelf hier van een stemming.

Inmiddels begonnen aan de challenge mode; platinum zal een flinke kluif worden... maar weet genoeg voor een finaal oordeel.

In alle opzichten, behalve grafisch, beter dan de remake. Het spel is misschien niet 'Nintendo hard', maar toch behoorlijk pittig, dat zorgt voor monumenten van frustratie, maar de blijdschap als het je toch lukt is des te groter.

Zoals gezegd wordt de relatie tussen Ratchet en Clank hier zorgvuldig opgebouwd, waardoor het einde veel logischer is. Dit geldt ook voor de levels en de gadgets en wapens, deze krijg je pas als je vast loopt en niet zoals de onderwater propulsie in de remake al meteen. Ook het kopen van de golden weapons met gouden bouten voelt logisch aan.

Qua sfeer en muziek doet dit deel ook veel duisterder aan en is het spel veel groter. Logisch ook, moderne games kosten gewoon veel tijd om de wereld in een bepaald detailniveau te maken, waardoor er minder tijd over is om er meer te maken.

Enige puntje van kritiek, de Ryno is wel game breaking.

Een originele PS2 game die nog steeds standhoudt, en actie verrassend goed met platforming weet af te wisselen. Meestal wanneer een actiegame platformelementen erin verwerkt dan dienen ze eerder als matige onderbrekingen dan leuke toevoegingen (evenals wanneer platformers actie erin verwerken). Ratchet And Clank is een uitzondering waarin beiden onderdelen leuk zijn om te doen.

Ratchet And Clank heeft een hele originele draai aan het shooter genre door zijn diverse wapens en grote hoeveelheid gevarieerde vijanden. In plaats van het gebruiken van een crosshair, schiet je merendeels van de wapens uit de losse heup. De wapens hebben hele nuttige, gevarieerde effecten en ik moest ze vaak afwisselen. Zo zijn er de standaard machinegeweer en granaten, maar ook decoys, vlammenwerpers, bestuurbare raketten, minirobots die vijanden opzoeken of een wapen waarmee je vijanden in kippen kunt veranderen. Genoeg afwisseling en voor de meeste wapens vond ik goede nutten.

Hoewel actie op de voorgrond staat weet Ratchet And Clank afwisseling te vinden bij platforming. Dit is vermakelijk om te doen en ik had voldoende controle over Ratchet om het leuk te houden. Voornamelijk de rails stukken en onderwater missies waren goed, ivm dat je op hoog tempo allerlei obstakels moest ontwijken. Deze waren pittig en met name rond het einde koste het mij soms 5 pogingen voordat het lukte.

Voor een PS2 game ziet het er nog steeds goed uit. De animaties en gezichtsuitdrukkingen zijn misschien wat verouderd, maar de designs zitten nog steeds leuk in elkaar en de level design is levendig. Dit voelen als grote levendige sci-fi steden met een duidelijke eigen identiteit. Combineer dit met de sfeervolle muziek (die makkelijk te herkennen is) en qua presentatie staat Ratchet And Clank nog steeds sterk in zijn schoenen. En waar ik bij Jak & Daxter mij nogal irriteerde aan de cutscenes die je niet kon overslaan, kon ik hier soms lachen om de flauwe humor (en was het mogelijk de scenes te skippen).

Dit is helaas zo’n game die regelmatig afwisseling zoekt bij vervelende gimmicks: turrent secties, space shooter missies, button-mashy reuzenmonster gevechten, Clank levels waarin je op traag tempo robots commandeert en mediocre racelevels. Deze gimmick missies zijn meestal niet leuk om te doen en ze kwamen overmatig vaak voor. Het is ook een verrassend lange en moeilijke game, en niet altijd voor de juiste redenen. Er wordt verwacht dat je langdradige stukken van 5-8 minuten doorloopt zonder te sterven. Zeker in de latere paar levels gebeurde het zo dusdanig vaak dat ik een stuk van 5 minuten steeds opnieuw moest blijven doen, omdat er voor de finishlijn een lullige sprong zat oid, dat plezier plaats nam voor frustratie. De eindbaas had ik ook na zo’n 8 pogingen opgegeven ivm dat je ammo niet herstelt na het verliezen, en mijn bolt begon op te raken van steeds ammo bijkopen. Ik hoop dat het vervolg ervoor kiest om je ammo te herstellen bij het verliezen, ipv steeds alles opnieuw te moeten kopen.

Al met al zijn de mindere kanten iets te frustrerend om de game de volle 4* of hoger te willen geven, maar ik heb genoeg uur plezier uit alle positieve kanten kunnen halen.

3,5*